ผม ฉัน เรา เขา ล้วนเท่าเทียม: คำถามที่ฉันได้รับจากงานนี้
Question: ตั้งแต่หนูท้องจนหนูคลอดน้อง แฟนไม่เคยสนใจหนูเลย ติดเพื่อนมากจนไม่สนใจหนูกับลูก แล้วทุกวันนี้หนูเครียดจนร้องไห้ทุกวัน จะทำยังไงไม่ให้เครียดแล้วร้องไห้เหมือนทุกวันนี้ แล้วหนูมีโอกาสจะเป็นโรคซึมเศร้าไหมคะ

Answer:
หนังที่หนูควรดูที่สุดตอนนี้ คือ คิดจียองเกิดปี 82 เป็นเรื่องของผู้หญิงที่เป็นโรคจิตเวชเพราะความกดดันหลังคลอดลูก  

ความหนักที่หนูเป็นอยู่ พี่จินตนาการไม่ได้เลยเพราะพี่ไม่เคยท้อง ไม่เคยมีลูก ไม่รู้ว่าความหนักหนานั้นมันมากขนาดไหน ความกดดันจากสังคมให้เราต้องเลี้ยงลูก เสียงลูกร้องไห้ การแบ่งเวลา ความกดดันที่จะต้องเป็นแม่ที่ดี  งานบ้าน แต่พี่พอจะจินตนาการความหนักหนาของการรับภาระคนเดียวโดยไม่มีใครเข้าใจได้ 

คิดจียองรู้สึกกดดันมาก หมอบอกคิมจียองว่า จำได้ไหม สมัยก่อนเวลาเราโกรธเราทำอย่างไร เวลาเราเห็ฯว่าอะไรที่มันผิด ใครทำอะไรผิดกับเรา เราจะโวยวาย ร้องไห้ ไม่ทนกับมันหรือเปล่า ตอนนี้ต่อให้เป็นแม่แล้ว ก็ยังเป็นคนแบบนั้นได้อยู่นะ

คนที่เขาไม่รักเรา ทำยังไงเขาก็ไม่รักหรอก คนที่ไม่คิดจะช่วย ทำยังไงก็ไม่ช่วย แม่เราเลี้ยงเรามาคนเดียว ร้องไห้บอกว่าพ่อไม่เคยมาเลี้ยงดูเรากับเราเป็นสิบๆ รอบ แม่เรารอความรักจากพ่อเรามาตลอด รอจนเราหงุดหงิดใจว่า ถ้ารู้ว่าเขาไม่รัก ก็ไม่ต้องไปรอเขา เขาไม่ช่วย ก็ช่วยอย่างอื่น สิ่งที่กฏหมายบังคับเขาได้คือต้องจ่ายค่าเลี้ยงดู

คนมันไม่ทำมันก็ไม่ทำ มองความจริง ยอมรับให้ได้ แล้วถามว่าวิธีไหนดีที่สุดสำหรับตัวเอง 
เน้นว่าตัวเองนะคะ ลูกจะไม่แฮปปี้หรอก ถ้าเราไม่แฮปปี้ ถ้ามันต้องมีคนช่วยเลี้ยงมันก็ต้องมี การขอความช่วยเหลือเป็นเรื่องที่ควรทำ

โรคซึมเศร้าหลังคลอดนั้นเป็นไปได้สูงมาก  เป็นโรคที่อันตราย แนะนำให้น้องไปพบนักจิตวิทยานะคะ ลองถามคุณครูได้นะ ต้องพบจริงจังนะคะ  พอคลอดแล้วฮอร์โมนเราจะเหวี่ยง ร่างกายอาจไม่แข็งแรง ต้องดูแลตัวเองดีๆ

รีบรักษาตัว เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ชีวิต ก่อนลูกจะรู้ความแล้วเห็นแล้วจำว่าแม่เขาเศร้าแค่ไหน 
สามี ถ้าจะนิสัยเสียขนาดนี้ ก็เอามาแค่เงินค่ะ
เด็กโตมาโดยไม่มีพ่อได้ดีกว่าโตมามีพ่อที่เลว




Question: การที่มีพี่น้องเยอะ แล้วเวลาเขาจะไปไหนกันแล้วเขาลืมเรา แล้วแม่ชอบพูดทำนองว่า ปล่อยให้เขาไปของเขาสิ เาจะไปทำไม ทั้งๆ ที่ในใจเราอยากไปกับพี่น้อง อยากทราบว่าถ้าโดนหนักเข้าผลกระทบมันจะแย่ไปกว่านี้ไหม ในด้านความรู้สึก

Answer: 
ครอบครัวสำคัญเนอะ เป็นที่รักของใครก็ไม่เท่าเป็นที่รักของคนในครอบครัว แต่ความละเอียดอ่อนของแต่ละคนก็ไม่เท่ากัน เราว่าอยากให้น้องลองค่อยๆ บอกพี่น้องหรือแม่ ไปตรงๆ ว่า เราอยากไปไหนมาไหนด้วย เพราะเรารักเขามาก เราอยากอยู่ใกล้ๆ ทำอะไรด้วยกัน มันทำให้เรามีความสุข ลองพูดให้มันเป็นทางบวกๆ 

แม้ว่าในจะเราจะแบบ ไปไหนก็เอาหนูไปบ้างสิโว้ย อย่าทิ้งกัน รู้สึกเหมือนไม่มีคนรักเลยเนี่ยแม่ อันนี้เป็นสิ่งที่เรารู้สึกเนอะ แต่คนเราไม่ชอบการถูกกล่าวโทษหรอก ไม่ชอบถูกใครตำหนิ ดังนั้นถ้าลองพูดทางบวกเขาจะฟังเรามากกว่า

แต่สุดท้ายแล้ว ครอบครัวที่เขาไม่ค่อยจะรักเราจริงๆ ก็มีเหมือนกัน เยอะด้วย สิ่งที่ยากมากเรื่องหนึ่งของความเป็นผู้ใหญ่ คือการยอมรับว่า ครอบครัวไม่ใช่พ่อพระแม่พระ ไม่ใช่ฮีโร่ พวกเขาอาจจะไม่ได้อยู่ข้างเรา เขาก็เป็นคนธรรมดามีรักมีเกลียด คนที่เขาไม่ชอบก็อาจเป็นเราได้เหมือนกัน เราก็ต้องดีลกับเขาเหมือนที่เราดีลกับคนอื่นๆ ในสังคม จะปรับความเข้าใจ หรือจะปล่อยมือกันไปแล้วอยู่แบบข้องแวะกันแค่เวลาจำเป็น

สิ่งที่เราต้องคิดเอาไว้เสมอคือ เรารักตัวเองนะ รักมาก เรารักตัวเองเวลาที่เรามอบความรักให้คนอื่น เรารักตัวเองเวลาที่เราดูแลตัวเองดีๆ ให้ความรักตัวเองมันเกิดในตัวเราก่อน เราค่อนข้างเชื่อว่าพอเรารักตัวเองแล้ว เราจะรู้เองว่่าใครรักเราจริง

การคาดหวังความรักจากคนอื่นจนเศร้า แน่นอนว่ามันก่อให้เกิดโรคผิดปกติทางอารมณ์ต่างๆ ได้ การรู้จักรักตัวเองนั้นยากง่ายต่างกันไปในแต่ละคน ดังนั้นค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ถ้ารู้สึกหลงทางก็ไปหานักจิตวิทยาเพื่อปรึกษาได้นะ



Question: ถ้าเราคาดหวังกับคนมากๆ แล้ววันหนึ่งคนนั้นไม่อยู่แล้ว เราจะปรับตัวอยู่ยังไงในเมื่อชีวิตเรามีแต่เขา เราไม่รู้ว่าจะอยู่ยังไง เหมือนอยู่ไปวันๆ

Answer: 
เราไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร แฟน เพื่อน หรือคนในครอบครัว เพราะวิธีตอบของเราก็จะต่างกันไป
ถ้าคนๆ นั้นเป็นแฟน เราก็จะบอกว่า ให้ใช้ชีวิตคล้ายๆ ตอนก่อนมีเขาเข้ามา คำตอบแบบกำปั้นทุบดินนิดหน่อย เพราะตอนเพื่อนเราบอกเรางี้ มันก็ยากมาก เพราะตอนนั้นบางทีก็ลืไปแล้วว่าก่อนหน้านั้นใช้ชีวิตยังไง

เวลาเราโตขึ้น เราจะเจอกับความสูญเสียอีกมาก ที่แน่ๆ แม้แต่พ่อแม่ก็จะต้องตายจากเราไป อันนั้นคือคนที่อยู่กับเรามาทั้งชีวิตได้หายไปแล้วของจริง

ที่จริงแล้ว การจากกันนั้น ความทรงจำดีๆ ที่มีระหว่างกันจะยังอยู่ ช่วงแรกที่เขาหายไป เราอาจจะจำได้แค่ความโกรธ ความเหงา ความเศร้าของการจากลา แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก เราก็จะค่อยๆ จำได้ว่าตอนที่มีกันมันดีมากแค่ไหน ดีแบบความเศร้าของการลาจากไปบิดเบือนมันไม่ได้

น้ำตาของความเสียใจ อาจจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นน้ำตาของความสุขจากความทรงจำนั้น ปนไปกับความเศร้าของการรับรู้ว่ามันคืออดีต

คนที่เรารัก คนที่รักเราในวันนั้น เขาอยากให้เราทำอย่างไร รู้สึกอย่างไรในวันที่เขาจากไปแล้วบ้าง

และ คล้ายๆ กับคำตอบในคำถามที่สอง รักตัวเองสำคัญที่สุดนะคะ 




SHARE
Written in this book
GONNA BE A SAD TIME
เรื่องเศร้าที่เรารู้จัก
Writer
lulla
girl

Comments