แด่เดือนมกราคม และคุกกี้กล่องแดง
ถ้าจะให้พูดถึงเรื่องที่ฝังกลบในใจของแต่ละคนคืออะไรคะ 
ฉันนึกออกอยู่เรื่องนึง มันโดนกลบลึกซะจนหลงลืมไปเลย
ฉันลืมคนสำคัญที่อยู่ต่างจังหวัด จังหวัดที่ฉันไม่ได้ให้ความสำคัญเลย
ปีแล้วปีเล่า ที่ฉันไปเที่ยวจังหวัดที่มีทะเลหลายครั้ง แต่กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเฉลี่ย ปีละ 1 ครั้ง
ส่วนทางโทรศัพท์คุยกันน้อยมาก เพิ่งมาเริ่มแช็ท Messenger กับแม่บ้างเล็กน้อย
ฉันจำไม่ได้เลยว่าเคยเป็นฝ่ายโทรไปหาที่บ้านก่อน นอกจากจะโทรไปทวงเงิน
ฉันไม่ควรเรียกมันว่าบ้านของฉันเลย เพราะฉันไม่มีค่าคู่ควรกับมันเลยสักนิด
และนี่คือจุดเริ่มต้นที่ฉันเพิ่งคิดได้ หลังจากผ่านวันเกิดมาได้ 1 สัปดาห์
วันเกิดสมัยเด็กที่ต่างจังหวัด ย่าจะให้ขนมเป็นของขวัญหลานๆ
แม้จะมีราคาไม่เท่าค่าอาหารมื้อนึงในปัจจุบันของฉัน
แต่คนไม่มีรายได้อย่างเธอก็ให้ของขวัญหลานเสมอ ในทุกๆปี
เป็นอะไรที่หล่อเลี้ยงจิตใจสำหรับเด็กที่ไม่มีรายได้ และพ่อแม่ยากจนอย่างเรา 
ในวันเกิดใคร หลานคนอื่นก็จะได้ขนมรองลงมาเพื่อไม่ให้น้อยหน้ากัน 
และทุกปีใหม่ หลานทุกคนจะได้คุกกี้กล่องแดงเป็นของขวัญ มันจึงเป็นภาพจำของของขวัญปีใหม่จากย่า นอกจากนั้น ด้วยความที่บ้านเราอยู่ติดกับบ้านย่า ย่าจะเรียกมาเอาเงินสมทบเป็นค่าขนมไปโรงเรียนทุกวัน เป็นอย่างนี้ทุกวันจนเป็นเรื่องปกติจนจบ ม.ปลาย 
และฉันก็ได้จากบ้านไปหลายปีนัก กลับมาเยี่ยมแค่ไม่กี่ครั้ง
ถ้าเราไม่เจอใครเป็นเวลานาน กลับมาอีกครั้งมันจะเหมือนดูหนังข้ามตอนไปเลย
กาลเวลาทำให้ย่าเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ไปในทางที่แย่ลง
ไม่อยากจะพูดคำนี้เลย แต่มันคือความจริง
แต่ละครั้งที่กลับไป เราพบว่าไม่ค่อยมีใครอยากคุยกับย่านาน 
ส่วนเพื่อนคุยวัยเดียวกันกับแกที่เราเคยคุ้นหน้าคุ้นตาเพราะชอบแวะมาหาย่าบ่อยๆ 
ก็จากโลกนี้ไปแล้วหลายคน เหลือเพียงแค่ความทรงจำ 
ตอนนี้แกเป็นโรคสมองเสื่อมค่ะ และเดินปกติไม่ได้แล้ว มีเพียงแม่ของฉันที่คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
และได้เงินค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนจากป้า (ที่เป็นลูกสาวที่รับราชการเพียงคนเดียวของแก จากลูกทั้งหมด 7 คน ที่เกิดจากสามีที่เสียไปตั้งแต่ย่ายังสาว) มาตลอด
นี่ก็เป็นอีกที่มาของความคิดที่ถูกปลูกฝังสมัยยังเด็ก
ว่าโตมาต้องเป็นข้าราชการให้ได้ 
เช้านี้น้องชาย Video Call มาว่าย่าหกล้ม (อีกแล้ว) ครั้งนี้หนักมาก
ก่อนหน้านี้ฉันแค่คิดว่าถ้ากลับไปเยี่ยมบ้านเร็วๆ นี้ได้ คงจะดี
แต่ตอนนี้คงไม่มีเวลาไหนเหมาะเท่ากับสุดสัปดาห์นี้อีกแล้ว
ฉันล้างจานไปทั้งน้ำตา เพลง Coming Home ของ Skylar Grey ก้องอยู่ในหัว
ภาพของต้มจืดมะระ ที่ย่าเคยทำให้กินสมัยเด็กลอยขึ้นมา
ฉันอดนึกภาพไม่ได้ ภาพตอนที่แกยังมีสติ รับรู้ตัวตน เฝ้ารอให้หลานๆ กลับมาเยี่ยมแก
เฝ้าคิดถึงบรรดาเพื่อนคุย และวันเก่าๆ ตามประสาคนแก่
แต่วันนี้ สติแกคงลางเลือนเต็มทีแล้ว ทิ้งไว้เพียงเราที่นึกเสียใจ และทำได้แค่ระลึกถึง
SHARE
Written in this book
Near Diary
ไดอารี่ที่รักของเนีย
Writer
TabbyNear
Writer
อาศัยอยู่ในห้องมืดๆ กลางกรุงเทพฯ งานอดิเรกคือการกิน แต่ไม่กินสัตว์บก การออกกำลังกายคือการว่ายน้ำ เล่นเซิร์ฟ ดำน้ำ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเดินขึ้นลงบันไดออฟฟิศมากกว่า โรคประจำตัวคือออฟฟิศซินโดรม

Comments