"วันที่ไร้กำลัง"


My diary (14/1/63)

หลักที่เคยมี ที่เคยมั่นใจ เป็นฐานที่แน่นเหนียว กลับต้องพังทลาย ไร้จุดยืน ไร้ที่พักพิง เคว้งคว้าง คำว่า "ครอบครัว" ไม่มีอีกต่อไป น้ำตาที่ไม่อาจควบคุมให้หยุดต้องไหลอย่างไร้ความหมาย ความคิดต่างๆ มากมาย วนเวียน และแย่ลงไปเรื่อยๆ จนเกิดความคิดว่า "ไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว" หรือว่าสิ่งเหล่านี้ เราแค่คิดไปเอง

เดินท่ามกลางความมืดมิด แม้เห็นทางที่ควรเดิน แต่เรี่ยวแรงไม่มีแม้จะก้าวไปต่อ ความสดใสที่เคยมี กลับกลายเป็นความเคว้งคว้าง สติที่ควรมี กลับเบลอไม่ชัดเจน รอยยิ้มแห่งความหวังต้องเปื้อนด้วยคราบน้ำตา ไม่มีแล้วที่พึ่งข้างหลัง คงไม่มีแล้ว ได้แต่พร่ำเพ้อว่า
"จะมีไหมสักคน ที่เข้าใจ อยู่ข้างๆ เราในเวลานี้ จะมีไหม"

มือที่อบอุ่น ที่คุ้นเคย มันหายไปนานเกือบ 2 ปี ได้ยื่นมาพยุงเราให้ลุกขึ้นมา สิ่งที่เคยบาดหมาง กลับมีชิ้นของจิ๊กซอว์ที่ต่อไม่ครบในแผ่นกระดาน มาเติมเป็นความเข้าใจ รอยยิ้มเริ่มปริลบคราบรอยน้ำตา ความหวังได้เกิดขึ้นอีกครั้ง ทุกสิ่งที่คิดวนไปมากลับกระจ่าง เพราะที่คิดไป มันไม่ใช่ความจริง เพียงเราแค่คาดหวัง และตั้งเป้าไว้สูง เมื่อไม่ได้ 
ก็เหมือนตึกสูง 100 ชั้นที่พังทลายลงมา ไม่คืนสภาพเดิม
ที่เราต้องผิดหวัง เพราะเราคาดหวัง จึงต้องเจ็บ ไม่คาดหวังก็ไม่เจ็บ ไม่เสียใจ ชีวิตเรามีค่าอยู่เสมอ อย่าได้น้อยเนื้อต่ำใจเพราะผิดหวัง มันไม่ได้สร้างให้แข็งแกร่ง แต่จะทำให้อ่อนแอและแย่ลง กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ ไม่มีก็เสียหลัก โดยเฉพาะกำลังใจจากตัวเอง คือ พื้นฐาน ของเรี่ยวแรง สุดท้ายในวันหนึ่ง เราจะกลายเป็นคนที่เข้มแข็ง พร้อมสู้กับอุปสรรคที่ต้องเจอในอนาคต

#nattiko072
SHARE
Written in this book
My diary
เริ่มต้นจากวันที่สูญเสีย
Writer
Nattiko072
writer
Do you believe yourself?

Comments