ในความเหงามีแค่เราใช่ไหม?
การที่ได้รู้ว่ามีใครสักคนหนึ่งร้องไห้อยู่ไกล้ๆ
จะทำให้เราร้องไห้น้อยลงรึเปล่า
แล้วการที่ได้รู้ว่ามีใครสักคนที่เหงาอยู่เหมือนกัน
จะทำให้เราเหงาน้อยลงด้วยมั้ย
ไม่มีใครรู้
ทั้งที่รู้ๆ
ในความเหงาไม่ได้มีแค่เราคนเดียว

คือเวลาผมจะเอาเรื่องความเหงามาพูดกับเพื่อนเนี่ยมันก็จะแบบอารมณ์เหมือนเราเขินเพื่อนอะแบบจะบอกเพื่อนว่า

"มึงงงงงง กูเหงาจังเลยอะ"
เพื่อนก็จะหันมาด่าแบบ
"มึงเหงาอะไรวะ กูก็เห็นมึงร่าเริงดีมึงไม่เห็นจะเหงาเลย"
ประมาณนี้

แต่จริงๆสำหรับผมอะ ความเหงามันลึกกว่านั้นนะ
มันเป็นอารมณ์ที่บางครั้งเราก็บอกกับใครไม่ได้
และบางครั้งเราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ผมก็ไม่ได้บอกนะว่าผมเป็น expert ทางด้านความเหงา
แต่ว่าส่วนตัวก็คิดว่าผมใช้เวลาอยู่กับมัน
มาพอพอสมควรเหมือนกันนะครับ

ผมว่าความเหงาชื่อมันอาจจะดูแบบ common เนาะ
ทุกคนรู้สึกเหมือนๆกันนะครับ
แต่จริงๆแล้วความเหงามันค่อนข้างปัจเจก
แต่ส่วนตัวแล้วผมว่าความเหงามันเกิดขึ้นได้หลายๆที่นะ
หลายๆสถานการณ์ ละก็หลายๆรูปแบบด้วย 
อย่างเช่นผมก็จะมีความเหงาขึ้นมานะครับเวลาที่เวลาไปอยู่ในที่ที่คนเยอะแยะมากมายนะครับ
ทุกคนดูเข้ากันดีเลย บางทีเราก็รู้สึกขึ้นมาเองอะ

"เออบางที ตรงนี้มันไม่ใช่ที่สำหรับเราเลยอะ รู้สึกเหมือนเข้ากับใครไม่ได้ ไม่ค่อยอยากอยู่ตรงนี้เลยอะ"
มันก็จะเป็นความเหงาที่แว้บเข้ามาจากใจนะครับ

หรือว่าบางครั้งความเหงาก็เกิดขึ้นตอนเราไปเที่ยวนะครับหรือไปไหนคนเดียวเนี่ย
ไปเจอของน่าร้ากๆ เจอสิ่งที่น่าสนใจ
อยากจะหันไปเล่าให้ใครสักคนฟัง
แต่ก็แบบ เออ มันก็มีแต่ตัวเองอะ เลยไม่รู้จะหันไปเล่าให้ใครฟัง

บางครั้งมันก็มาตอนดึก ในตอนที่ไถมือถือไปเรื่อยนะครับ
เข้าแอพนี้ ละก็ออกไปแอพนั้น เข้าไปเช็คเฟสไลน์ทวิต
ทั้งที่มันก็ไม่ได้มีแจ้งเตือนนะครับ เข้าไปดูไลน์ทั้งๆที่ไม่ได้มีตัวเลขบอกเลยว่ามีข้อความ

แต่เราก็หวังว่าในบรรดา list เพื่อนพวกนั้นอะ
มันน่าจะมีใครสักคนที่มันคิดถึงเราบ้างอะ
ใครที่มันทักหาเรามาบ้างอะ
ฟังดูแล้วโคตร loser เลยรึป่าว 55555
แต่จริงๆมันเกิดขึ้นนะครับ ละมันก็หายไป

ซึ่งบางครั้งอารมณ์นั้นมันก็ยังอยู่อีกนะครับ
ผมเนี่ยชอบสังเกตุความเหงาจากคนรอบๆตัวนะครับ
เอาเข้าจริงมันไม่ได้สังเกตุกันง่ายๆหรอกครับ
เพราะว่าเดี๋ยวนี้เราสังเกตุเรื่องเหล่านี้ยากมากๆนะครับ
เพราะไม่ค่อยมีใครแสดงออก ไม่ค่อยมีใครบอกกับเราหรือคนรอบๆว่าเขากำลังเหงา
ละก็ไม่ค่อยมีใครยอมรับด้วยว่าเขาเหล่านั้นน่ะ
ถือความเหงากันอยู่นะครับ

ผมเลยจะไปสังเกตุกันในโลกออนไลน์นะครับ
พฤติกรรมบางอย่างนะครับ เราสามารถรับรู้ได้ถึง
ความรู้สึกของคนโพสน์นะครับว่าเขารู้สึกยังไงนะครับ

บางคนในทวิตเตอร์เนี่ยโพสน์ข้อความทุกๆ5นาที
พูดอยู่คนเดียว บ่นคนเดียว ระบายความรู้สึกออกมาอยู่คนเดียว โดยที่

"ทั้งหวังและก็ไม่หวังว่าใครสักคนจะผ่านมาเห็น"

ก็ได้แต่ระบายมันออกมาทำให้สบายใจขึ้น
เพราะว่ารอบๆตัวมันไม่มีใครที่จะทำให้เรารู้สึกว่า
เราสบายใจที่จะพูดเรื่องราวเหล่านี้ออกมาได้นะครับ

หรือว่าตอนที่เราโพสน์ Story IG นะครับ
ละเราก็หวังว่า ใครสักคนนึงนะ
คนนั้นอะๆ ผมก็รู้ว่าคุณผู้อ่านก็รู้ว่าใครนะครับ
น่าจะเข้ามาส่อง Story เราบ้างเนาะ
ละเราก็เข้าไปเช็คดูนะครับว่า

"เอออออออ่ เข้าจะเข้ามาจริงมั้ยน้า"

ซึ่งสุดท้ายเขาก็ไม่เข้ามาดูนะครับ
เราก็เข้าไปเช็คอยู่เรื่อยๆอะจนกว่ามันจะหายไป
ละพอมันจะหายไปเราก็ใจหายไง แบบ

"แม่ง! จะ24ชม.แล้วคือใจคอมึงจะไม่มาดูหน่อยหรอ"
555555555

คือไม่เรียกว่าเหงาแล้วจะให้เรียกว่าอะไรอะ 555555


ความเหงาเนี่ยอาจจะมาในรู้แบบของการจากกับใครสัดคนนะครับ
คนที่อาจจะไปอยู่ที่ๆไกลกว่าที่เราจะสามารถเจอกันได้นะครับ
หรือว่าคนที่จากไปแบบไม่มีวันกลับ
คนที่จากไปจากชีวิตของกันและกันนะครับ

ผมชอบที่จะอ่าน status ทั้งใน Facebook instagram twitter นะ
ถึงแม้ว่าจะแอบไปส่องเขาว่าเขารู้สึกยังไงก็ตามนะครับ
เพราะการเล่าเรื่องของใครสักคนนะครับ
ที่ไม่รู้ว่าเขาพูดให้ใครฟังอะ คือเขาพูดลอยๆออกมาอะ
แต่ว่าคาดหวังว่าใครสักคนจะเข้าใจเขา
ละก็ตอบกลับเนี่ย ผมว่ามันเป็นความกล้าอย่างนึงนะ

คือเพื่อนของผมใน FB ละในชีวิตจริงเนี่ยบางคนก็มีปัญหาทางด้านความรู้สึก บ้างก็มีหลายสาเหตุที่พวกเขาต้องเจอนะครับ
เช่น ความสัมพันธ์ หน้าที่การงาน ครอบครัว อะไรต่างๆ
ซึ่งบางทีการได้เล่าอะไรออกมาเนี่ย
ให้คนอื่นได้เห็นนะครับ บางคนอาจจะมองว่าเอามาเล่าทำไม
มันเป็นเรื่องส่วนตัว 
แต่จากการที่ได้เห็นหลายๆคนออกมาพูดถึงความรู้สึก
เจ็บปวด ความเหงา ภาวะความกดดันของตัวเองแล้วเนี่ย
ทำให้หลายๆคนได้แสดงออกถึงความเป็นห่วง
ละก็ทำให้เขาได้กำลังใจกลับไปเหมือนกันนะครับ

ผมเลยเชื่ออยู่เสมอนะครับว่า

"เราเนี่ยต่างไม่ได้เหงากันอยู่คนเดียว"

คือความเหงามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับทุกคนอะใครๆก็เป็น
ไม่ใช่แค่เขาหรือใครที่พูดออกมานะครับ

ลองมานั่งนึกดูนะครับเรามีใครสักคนมั้ยที่ครั้งสุดท้ายได้คุยกับเขาแบบจริงๆจังๆอะ หรือได้พบกันเนี่ย
มันคือเมื่อไหร่ครับ 
หรือถ้ามันยากเกินไปนะ
ลองย้อนกลับไปดูใน Line ใน Messenger ของตัวเองว่า

"ใครอะคือคนที่อยู่ล่างสุดของหน้าต่างบานนั้น"

ไถไปเรื่อยๆนะครับ ละลองถาทตัวเองว่า
เฮ้ยทำไมเราถึงห่างหายกันไปอะ
มันมีอะไรที่ทำให้ทำไมเรา2คนไม่คุยกันอะ
ความห่าง ความไกล้เนี่ย 
บางทีก็ไม่ได้บอกหรอกนะว่า เราจะเหงาหรือไม่เหงาอะ
แต่มันเหมือนความสัมพันธ์มากกว่าว่า

"จริงๆแล้วเนี่ยความสัมพันธ์นั้นมันอยู่ไกล้กับความรู้สึกเรามากแค่ไหนมากกว่า"

ต่อให้อยู่ไกลอะแต่ไกล้ใจ
ผมว่ามันก็ไม่ได้รู้สึกเหงาสักเท่าไหร่นะ

แต่ถ้าอยู่ไกล้กันทุกวัน
แต่ไม่เคยเข้าใจเลยว่าพูดคุยกันอะ

อันนี้แบบยิ่งเหงาอะยิ่งหนาว
เพราะในใจมันช่างรู้สึกโดดเดี่ยว

มันมีการวิจัยมากมายเกี่ยวกับความเหงาในโลกใบนี้นะครับ
ถ้าเคยได้อ่านหรือผ่านๆมาบ้าง
บ้างก็บอกว่าเทศนู้เทศนี้คนเหงาขึ้นเรื่อยๆ
มีสนใจกับการศึกษาความเหงากันมากมายนะครับ
หรือว่าอาจจะบอกว่าผลวิจัยบอกว่าการเหงามันอันตรายเท่ากับการสูบบุหรี่วันละกี่มวนๆเนี่ยก็ว่าไปครับ

คือผมไม่ได้อยากจะมาเล่างานวิจัยพวกนี้หรอกครับ
แต่ผมอยากบอกไว้ว่า

ทุกครั้งที่เราเหงาหรือรู้สึกไม่มีใครเนี่ย
หรือรู้สึกว่าตอนนี้มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เราสบายใจกับมัน
ก็อยากให้รู้นะครัยว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

เวลาเราเฟลเราดาวน์หรือว่ารู่สึกเหงาเนี่ย
มันเป็นเรื่องธรรมดา
เราจะต้องผ่านมันไปทุกวันอะ
เช่นเดียวกับผมอะ เช่นเดียวกับคุณ

ผมไม่รู้หรอกนะว่าที่คุณกำลังอ่านอยู่เนี่ยอาจจะกำลัง
เรียนอยู่ แอบครูเล่นมือถือ หรือรออะไรซักอย่างอยู่

ผมไม่รู้วิธีนชที่จะออกจากความเหงาหรอกนะครับ 
ผมรู้แค่ว่า เมื่อผมรู่สึกแบบนี้ เมื่อมันเกิดขึ้นกับผมแล้ว
นั่นหมายความว่ามันเป็นอีกสัญญาณนึงนะครับ
ที่ทำให้เราต้องยอมรับกับอะไรบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้

เพียงแต่ไม่ว่ามันคืออะไรนะครับ เราจะยอมรับความจริงกับตอนนี้สิ่งนี้ ได้จริงๆรึป่าว

หรือได้แต่พยายามหลอกตัวเอง เบี่ยงเบนความสนใจให้ไปสนใจอย่างอื่น
แต่ลึกๆในใจมันก็ยังกังวล
และยังรู้สึกถึงสิ่งๆนั้นอยู่

ทุกความรู้สึกนะครับ มันมีสาเหตุขอวมันทั้งนั้นแหล่ะ
เช่นเดียวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา
มันก็มีเหตุผลของมันเช่นเดียวกัน

ส่วนตัวที่คิดว่าความรู่สึกเหล่านี้เนี่ย
ที่มันยังเหงา เรายังไม่ยอมรับอะ
ว่าจริงๆแล้ว

"สิ่งที่เราเจอยู่มันคือเรื่องจริง"

หรือมันคือสิ่งที่เราจะต้องผ่านไปให้ได้จริงๆมากกว่า
จะบอกให้เลิกเหงาจะบอกให้ออกมาจากตรงนั้น
ก็ไม่มีใครทำได้
เพราะทุกอย่างมันเป็นปัจเจก
มันขึ้นอยู่กับว่าเราอยากจะออกมารึป่าว
เราจะหายก็ต่อเมื่อมันถึงจุดที่อยากออกมาจากมันจริงๆ

แต่จะบอกว่าความเหงามันแย่ มันก็ไม่ได้
เพราะบางทีความเหงาก็ทำให้เรา
ฟังเพลงเพราะขึ้น ดูหนังอินขึ้น อ่านหนังสือได้ลึกกับดีเทลความรู้สึกของผู้เขียนำได้มากขึ้น
รวมทั้งได้นั่งคุยกับใครได้นานแบบนี้มาก่อน

ผมไม่ได้คิดไปเองนะครับแต่ที่ผมเขียนอยู่ตอนนี้ผมรู้สึกเหงาน้อยลงนะ
เพราะว่าอย่างน้อยก็มีคุณผู้อ่านเหงาอยู่กับผมเหมือนกัน
บางคนอาจจะบอก

"ขอโทษทีผมไม่ได้เหงา หนูไม่ได้เหงา"

ซึ่งไม่เป็นไรครับ
แต่ถ้าคุณกำลังเหงาเนี่ยผมจะขอเหมาว่าเราเป็นเพื่อนกันนะครับ
หวังว่าคุณอาจจะไม่เหงาแล้วนะครับเพราะว่ามีผมเหงาเป็นเพื่อนอยู่
แต่ถ้าคุณยังเหงาอีกก็ลองเลื่อนกับไปอ่านใหม่ เพราะผมจะเหงาเป็นเพื่อนคุณทั้งคืนทั้งวันเลยครับ

บางส่วนในโลกของ Storylog นะครับที่คุณกำลังอ่านอยู่เนี่ย
มันคือพื้นที่ของความเหงานะครับ นี่ไม่ได้เหมารวมนะ
แต่อย่างน้อยก็มีผมคนนึงละ ละก็อาจจะเป็นคุณก็ได้ถึงเข้ามาอ่าน
ผมเลยออกมาเขียนเพื่อนหาเพื่อน

"เรามาเหงาด้วยกันเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้เหงาแค่คนเดียว เหงาตั้งหลายคนเลยนะ!"


:)

SHARE
Written in this book
Say something
เคยอยากจะบอกอะไรกับใครบางคนแต่ไม่กล้ามั้ยหนังสือเล่มนี้บันทึกความในใจไว้ทั้งหมดเพราะถ้าเก็บเอาไว้มันคงจะอยูาได้ไม่นาน

Comments

Minibunn
1 month ago
เหงาทั้งๆที่มีเพื่อนมากมาย
เหงาทั้งๆที่ชีวิตรอบข้างก็เต็มไปด้วยอะไรที่น่าตื่นเต้น มันเป็นความรู้สึกที่โหวงๆเหวงๆค่ะ 55
Reply
Kxtt-ism
1 month ago
เย้! ได้เพื่อนแล้วคนนึง
Minibunn
1 month ago
จากที่อ่านเนื้อหาเราว่าคุณต้องเป็นคนที่อ่านหนังสือมากพอสมควร น่าจะเป็น type เดียวกับเรา บางทีรู้นะว่าตัวเองเป็นคนแบบนี้ attitude แบบนี้ แต่มันก็ยากที่จะไม่เหงาเพราะบางทีเพื่อนที่เรามี ครอบครัวที่บ้านก็ไม่ได้เข้าใจ หรือ ทัชเข้าไปในจิตใจเราขนาดนั้น 555
rawisaa
1 month ago
รู้สึกเหมือนเราเป็นคนเดียวที่เหงา ท่ามกลางผู้คนมากมาย...มันเหงามากๆเลยนะ
Reply
Kxtt-ism
1 month ago
ทามกลางคนเหล่านั้น คุณไม่ได้เหงาแค่คนเดียวนะครับอย่างน้อยก็มีผมละคนนึง