shaken but warm .
เรื่องราวระหว่างผมกับเขา
ไม่ได้เริ่มต้นมาจากเรื่องราวรักที่โรแมนติก
ไม่ได้เริ่มต้นมาจากเรื่องราวที่เพ้อฝัน
ไม่ได้เริ่มต้นมาจากการเกลียดชัง โศกนาฏกรรม หรือแม้แต่อะไรทั้งสิ้น


ชีวิตระหว่างผมกับเขา 
เราไม่มีอะไรที่ข้องเกี่ยวกันทั้งนั้น...




ผมเป็นเพียงผู้ป่วยโรคซึมเศร้าคนหนึ่ง
ชีวิตของผมไม่ได้เป็นเรื่องน่าเศร้า หากแต่จิตใจของผมกลับเศร้า
ครอบครัวของผมอบอุ่น หากแต่ความรู้สึกของผมกลับขาดหาย
ผู้คนรอบตัวที่รายล้อมผม ล้วนแล้วแต่นิสัยดีกันทั้งสิ้น

หลาย ๆ คนบอกว่าผมเป็นคนที่โชคดี
มีผู้คนเอ็นดู และให้ความช่วยเหลือมากมาย


ผมได้แต่ยิ้มรับ... 
ผมรู้ ชีวิตผมเต็มไปด้วยสิ่งดี ๆ มากมาย



แต่ทว่า...
คืนนี้ก็เป็นอีกหนึ่งคืนที่ผมต้องนอนกอดตัวเองร้องไห้
ร้องไห้เสียจนจะขาดใจ แต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา 
อ้าปากแหกปากครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สิ่งที่ออกมา กลับเป็นก้อนสะอึกสะอื้น และมีเพียงแค่สายลมที่ผ่านริมฝีปากออกไป

และเมื่อแสงอาทิตย์พาดผ่านฟ้าขึ้นมา 
ค่ำคืนที่เจ็บปวดก็หายไปราวกับไม่มีสิ่งใดที่เกิดขึ้น
ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเพ้อฝัน
เป็นเพียงจินตนาการที่ผมคิดเอาเอง...

...

ผมเป็นคนที่ยิ้มง่าย สามารถยิ้มแย้มได้กับทุกๆ เรื่อง มีแต่บอกว่าผมมองโลกในแง่ดีเกินไป 
ชีวิตเคยเครียดกับสิ่งไหนบ้างรึเปล่า
ผมได้แต่หัวเราะออกมา แล้วพูดติดตลกใส่เพื่อน ว่า ‘ยามที่เราไม่มีเงินไปกินชาบูกันไงล่ะ’

ผมเป็นคนไม่คิดอะไรมาก 
เรียกได้ว่าไม่ใช่คนที่จะใส่ใจสิ่งใดสักเท่าไหร่
ผมเป็นคนที่มีความคิด ความรู้สึก และความเห็นที่แปลกประหลาด หากจะพูดให้เข้าใจง่ายอาจเป็นคนที่มีความคิดนอกกรอบล่ะมั้ง

แต่ผมกลับรู้สึกว่าตัวผมเหมือนติดอยู่ในกล่อง
ไม่สิ... ไม่ใช่ติดอยู่ในกล่อง
ผมต่างหากที่เลือกที่จะติดอยู่ในกล่อง

แต่กล่องนี้เปรียบเสมือนหลุมหลบภัยของผมล่ะมั้ง, เป็นสถานที่ที่ให้ความรู้สึกสบายใจ อุ่นใจ และปลอดภัย
มีผู้คนมากมายที่ยืนอยู่นอกกล่องใบนี้ ผู้คนที่มอบให้ทั้งความรัก ความหวังดี และความห่วงใย
แต่ผมกลับไม่เคยให้ใครก้าวเข้ามาในกล่องใบนี้

ผมรู้...
ผมมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ปิดกั้นตัวเองคนนึงเท่านั้นเอง



หลายครั้งที่ผมสงสัยว่าผมเกิดมาเพื่ออะไร
การมีอยู่ของผมมันมีความหมายยังไงกัน
มีความหมายต่อใครบ้าง

.

ฆ่าตัวตาย 
ความคิดที่ผ่านพ้นเข้ามาหลายต่อหลายครั้ง
หากแต่ก็รู้และยั้งความคิดตัวเองไว้ทุกครั้ง
เพราะผมรู้ว่าการมีอยู่ของผมนั้นมีความหมาย
ไม่ว่าจะกับใครก็ตาม แต่ผมรู้ว่าหากผมหายไปมีแต่จะทำให้คนอื่นเสียใจ

ผมเริ่มคิดอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง
การไปพบจิตแพทย์คงเป็นหนทางที่ดีที่สุด และผมก็ได้พบกับเขา...


คุณหมอผู้เป็นเจ้าของไข้ บอกว่าให้ผมสังเกตความรู้สึกของตัวเองให้ดี และให้ยาเม็ดเขียวๆ มากิน แนะนำให้หากิจกรรมที่ผ่อนคลาย ลองเดินเล่น จิบกาแฟ ทำสิ่งที่ทำแล้วมีความสุขดู
ผมเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย พร้อมกับเหลือบมองใบนัดครั้งถัดไปที่พี่พยาบาลตรงเคาท์เตอร์ยื่นให้

อีกสองอาทิตย์...

การมาโรงพยาบาลไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของผมดีขึ้นหรือแย่ลง, ผมเพียงแค่เดินไปเรื่อยๆ และหยุดแวะพักเมื่อเจอร้านที่น่าสนใจ

ร้านกาแฟใต้โรงพยาบาลถือว่าเป็นสถานที่ยอดนิยมที่หนึ่งในโรงพยาบาล
หลายต่อหลายคน ทั้งญาติคนไข้ ผู้ป่วย หมอ พยาบาล หรือเจ้าหน้าที่ต่างๆ ต่างแวะพักเข้ามาซื้อเครื่องดื่ม
และผมก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน



“ นมเย็นแก้วนึงครับ ”
..
“ คิก...โอ๊ะ ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้หัวเราะคุณนะแค่มองว่าน่ารักดีน่ะครับ “
“ อ่อ.. ครับ ผมไม่คิดมากหรอก มีแต่คนมองว่าแปลกทั้งนั้นแหละครับ ” ผมตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าของผมเปื้อนยิ้มตลอดเวลา
“ มาเยี่ยมญาติหรอครับ? ”

พนักงานตรงหน้าชวนผมคุยอย่างเป็นกันเอง 
ผิวสีน้ำผึ้งอย่างคนสุขภาพดี ใบหน้าที่ดูคมคายติดจะไปทางหวานเงยหน้าขึ้นมาเพื่อพูดคุยพร้อมทั้งส่งยิ้มให้...

ยิ้มที่ยิ้มแย้มไปทั้งตาและปาก
เป็นรอยยิ้มที่สามารถส่งมอบความสุขไปให้แก่คนอื่นได้เพียงแค่แรกพบ

“ อ่อ เปล่าหรอกครับ ผมเป็นผู้ป่วยน่ะ ”
“ เอ๋? คุณดูแข็งแรงมากเลยนะครับ? ถ้าอย่างนั้นก็ ขอให้หายไวๆ นะครับ ยิ้มเยอะๆ นะครับ สุขภาพจิตนี่แหละสำคัญที่สุด ”
..
คำพูดที่เผลอทำให้ผมชะงักไปเล็กน้อย หากแต่คำพูดที่ดูเป็นห่วงเป็นใยจากใจจริงนั่น กลับทำให้ผมยิ้มตอบกลับไปมากกว่า
“ ขอบคุณนะครับ ผมก็หวังว่าอย่างนั้นเหมือนกัน ”



ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คืนนี้ผมไม่กลับมานอนร้องไห้
แต่แปลก.. น่าแปลกที่ผมยังคงเก็บรอยยิ้มของคนคนนั้นไว้มากกว่า

รอยยิ้มนั้นติดตาตรึงใจ เป็นรอยยิ้มที่แย้มยิ้มจนทำให้ค่ำคืนนี้ผมสามารถหลับไปทั้งรอยยิ้มได้อย่างง่ายดาย


สองอาทิตย์ดูผ่านไปไวกว่าที่คิด
ผมมาพบหมออีกครั้ง และได้รับการนัดหมายใหม่ในอีกสองอาทิตย์ ผมไม่ได้ตื่นเต้นกับการที่ได้มาพบ ไม่ได้ตื่นเต้นกับการที่ต้องมาโรงพยาบาลอีก

ชีวิตก็วนลูปไปแบบเดิมนั่นแหละ
รอคิว พบหมอ สุดท้ายก็ลงมาดื่มนมเย็นที่ร้านกาแฟ

“ อ้าว.. พบกันอีกแล้วนะครับ จำผมได้มั้ย? ”
“ จำได้สิครับ นมเย็นของคุณอร่อยมากเลยนะ ผมขอสมัครเป็นลูกค้าประจำเลยครับ ” ผมพูดติดตลกใส่คนตรงหน้าไปอย่างเคย และรอยยิ้มของคนตรงหน้ายังคงเป็นรอยยิ้มที่มอบพลังให้แก่ผู้คนอยู่เหมือนเคย


——

น่าแปลกหัวใจที่ดูเหนื่อยหน่ายกลับดูผ่อนคลายขึ้นมา เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า

—— 


“ ยินดีเลยครับ ว่าแต่ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ 
ผมเมอร์ครับ ”
...
“ คิวครับ ”


SHARE
Writer
whilec__
ordinary people
วันแล้ววันเล่าผ่านไป, ผ่านการผุพังและเติบโต

Comments