คืนวันเสาร์ราวห้าทุ่มครึ่ง
คืนวันเสาร์ราวห้าทุ่มครึ่ง...

ผมกลับจากการทำงานเลิกกะดึกด้วยความกระหาย เลยทำให้ต้องหยุดแวะซื้อเครื่องดื่มที่ร้านสะดวกซื้อชื่อดังสาขาหนึ่งต้นๆปากซอยทองหล่อ ความคับแคบของทางเดินทำให้ยืนเลือกเครื่องดื่มไม่สะดวกนัก บวกกับช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่พนักงานต้องเติมของในสต็อกพอดี ทุกอย่างเลยแออัดขึ้นอีกเท่าตัว

ระหว่างที่ยืนเลือกเครื่องดื่มอยู่นั้น มีชายคนหนึ่งเดินตัดผ่านหลังผมมายืนข้างๆ พร้อมบ่นงึมงำกับตัวเองว่า “คาลพิส คาลพิส” ด้วยสำเนียงแปร่งหู เขาเป็นชายผมหยักศกและฟูพองพอประมาณ สวมเสื้อยีนแต่งตัวเท่ดีทีเดียวเชียว คืนวันเสาร์ราวห้าทุ่มครึ่งที่ทองหล่อ สำเนียงการพูดแปลกๆแถมการแต่งตัวแบบนี้ ผมคาดเดาว่าเขาคงเป็นคนญี่ปุ่นแน่ๆ

เนื่องจากไม่ได้สนใจเขามากนัก ผมเลยรีบคว้าเครื่องดื่มของตัวเองแล้วเดินออกมา ปล่อยชายคนนั้นเลือกหาคาลพิสในใจเขาต่อไป ผมเดินมาถึงเคาน์เตอร์คิดเงินพร้อมยืนรอพนักงานที่กำลังจิ้มเครื่องอยู่พักหนึ่ง ชายคนนั้นก็เดินตามออกมาพร้อมพูดกับชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ข้างๆผมว่า “พี่ ผมฝากจ่ายด้วยสิ” เพราะเขาพูดภาษาไทยออกมาผมเลยหันไปดูหน้าของเขาว่าจะญี่ปุ่นอย่างที่ใจคิดไว้หรือเปล่า แล้วสุดท้ายก็ต้องพบกับความจริงที่ว่าเขาคนนั้นคือ เป้ อารักษ์

“ว้าา นึกว่าจะญี่ปุ่น ที่แท้ก็มาเล” ผมได้แต่อุทานกับตัวเองในใจ
SHARE
Writer
CAPCRUZ
นักอยากเขียนการ์ตูน
พยายามเขียนการ์ตูนจากเวลาว่างอันน้อยนิดของตัวเอง ส่วนอะไรที่พบเจอระหว่างทางแต่ไม่ใช่ตะกอนที่ใหญ่พอจะกลั่นออกมาเป็นเรื่องราวได้ ก็หวังว่าจะนำมาแบ่งปันให้ทุกคนได้อ่านกัน ณ ที่แห่งนี้

Comments