รอยเท้าดิจิตอลที่เธอสร้างขึ้นมากับเขา มันอาจจะทยอยลบทิ้งไปและจางหายไปตามเวลา

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ข้อความในโปรแกรมเมสเซนเจอร์ถูกทิ้งค้างเอาไว้ที่ GIF เด็กกำลังทำท่า Salute เพื่อตอบกลับข้อความข้อความหนึ่งที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อที่จะบอกว่าระยะเวลาที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่มันไม่นานคือเรื่องโกหกและจงลืมมันไปซะ 
พพ. ไม่ได้ถูกพาไปยังจุดเริ่มต้นของเรื่องราวแต่มันคือการเริ่มต้นที่คำตอบ และเขาเองก็ไม่เคยที่จะถามคำถามบางอย่างออกไปเพื่อที่จะให้ได้คำตอบที่ มันอาจจะมีสัญญาณบางอย่าง แต่มันไม่มีเรื่องราวของการเกิดขึ้นของสัญญาณ และยังคงมองไม่เห็นถึงสิ่งที่กำลังปรากฎว่าเขาเองนั้นจะยอมรับกับสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ไปได้อย่างไร

มีคนบอกกับ พพ. ว่าบางทีเวลามันอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง 

มันก็อาจจะจริง เขามีความคิดแบบนั้น เขาพยายามที่จะลบความสัมพันธ์บางส่วนที่เกิดขึ้นในรูปแบบของร่องรอยดิจิตอลที่เชื่อโยงความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาราว 8 สัปดาห์ ที่เดินทางข้ามปี และความบังเอิญบางส่วนที่อยู่ในรูปแบบของออฟไลน์ เขาเริ่มจากการปิดเฟสบุ๊คชั่วคราวเพื่อที่จะไม่ต้องเห็นในสิ่งที่เขานั้นต้องเจอในบางรูปแบบ แน่นอนว่าการที่จะเริ่มต้นด้วยการ "อันเฟรนด์" มันอาจจะดูรุนแรงเกินไปในแง่ของความรู้สึกที่ตัวเขาเองนั้นที่มีให้กับเธอมันไม่ได้มีส่วนที่มันทำร้ายกันโดยตลอด นอกเสียจากบางประโยคในตอนท้ายของบทสนทนาในโปรแกรมเมสเซนเจอร์ และมองในอีกแง่หนึ่งต่อให้มีการอันเฟรนด์กันไปมันก็คงจะไม่มีประโยชน์เพราะร่องรอยดิจิตอลของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหน้านิวฟีตของเขาอยู่อย่างสม่ำเสมอ เพราะคนรอบตัวของเขาจำนวนมากก็ยังคงเป็นเพื่อนในสารบบเฟสบุ๊คของเธอเช่นเดิม

แต่สิ่งเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นรอยบาดแผลที่ตัวเขาเองยิ่งพยายามจะปิดเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้แผลที่มันเหวอะหวะค่อยๆ ฉีกออกมาและยากที่จะประสานรอยต่อ 

แปลกดีในขณะที่ พพ. เองรู้สึกว่าบาดแผลมันรุนแรง และยากต่อการรักษา แต่เขาเองก็กลับไม่รู้สึกว่าจะต้องโยนความผิดกลับไปให้กับเธอคนนั้นเลยด้วยซ้ำ เขาเพียงยังคงสงสัยว่า ถ้าหากว่านั้นเขาถามคำถามบางอย่างออกไป แผลมันอาจจะไม่ลุกลามขนาดนี้ เธอคงมีเหตุผลบางอย่างของเธอ หรือความรู้สึกบางอย่างที่มันคงมีเหตุผลแหละ แต่วันนั้นเขาอาจจะไม่รู้สึกว่าอยากจะฟังสิ่งเหล่านั้น ในเมื่อผลลัพท์มันออกมาแบบนี้ จะหาเหตุผลไปคำตอบมันก็คงไม่แตกต่างกัน

ระยะเวลามันไม่เคยมีผลกับปริมาณความรู้สึก คนเราแม้ว่าจะเจอกันเพียงสามสิบนาทีบนรถไฟฟ้าโดยที่ไม่ได้มีเสียงเปล่งออกมาจากลำคอ หรือ เดินสวนกันที่ห้องลองเสื้อยูนิโคล่สาขาพารากอน คนเราก็ล้วนแล้วแต่มีแรงดึงดูดและความทรงจำกับสิ่งเหล่านั้นมากน้อยแตกต่างกันออกไป คนที่พูดคุยกันไม่มากในระยะเวลา 8 สัปดาห์มันอาจจะมีความรู้สึกอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวเขามากเสียกว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นแรมปี หรือแม้กระทั่ง ในช่วงเวลาเดียวกันกับคู่สนทนา ความดึงดูดที่เกิดขึ้นมันอาจจะไม่เท่ากันเลยพาลทำให้มันไม่สามารถที่จะสร้างความสมดุลในความสัมพันธ์รวมไปถึงยึดเหนี่ยวความรู้สึกที่เกิดขึ้นมา 

บางทีคำสำคัญอาจจะอยู่ที่ความสมดุลก็ได้

ไม่ว่าจะปิดเฟสบุ๊คชั่วคราว หรือการเลิกติดตามกันในอินสตาแกรม มันก็ไม่มีประโยชน์หรอกหากทุกอย่างมันยังคงวนเวียนอยู่ที่แพลทฟอร์มที่มันถูกใช้เพื่อสร้างรอยต่อความสัมพันธ์เหล่านั้นขึ้นมา รอยเท้าดิจิตอลที่เธอสร้างขึ้นมากับเขา อาจจะทยอยลบทิ้งมันไป จางหายไปตามเวลาที่เดินไปข้างหน้าและความทรงจำใหม่ที่เขามาทดแทน รวมไปถึงร่องรอยต่างๆ ที่รอยเท้าได้กรุยทางเอาไว้มันก็คงจืดจางและหายไปในที่สุด 

แต่ในระหว่างทางที่ร่องรอยเหล่านั้นค่อยๆ เลือนหายไปแต่ที่มันทำให้เรานั้นยังมีลมหายใจและยังคงความเป็นมนุษย์อยู่อย่างความเจ็บปวด มันก็ยังคงเต้นระรัวอยู่ข้างใน มันไม่มีอะไรที่เกิดขึ้นมาแล้วมันหายไปเหมือนสภาวะหลุมดำ แต่ความจืดจางที่ยังคงบาดความรู้สึกเหมือนแอลกอฮอลที่ราดลงบนแผลเพื่อให้มันเยียมยามันยังคงเจ็บแสบ และอาจจะถึงวันที่มันดีขึ้นซักวัน

สิ่งที่ พพ. ได้เรียนรู้จากบทเรียนที่ประเมินค่าไม่ได้ คงหนีไม่พ้นเวลาอย่างเดียวอาจจะไม่ใช่คำตอบ และบางทีคำตอบในสิ่งที่ไม่ได้อยากถามอาจเป็นเรื่องสำคัญกว่าที่คิด




ภาพจาก
Music Video ของ ANATOMY RABBIT - ออกมายัง? | Are you out yet?
 
SHARE
Written in this book
ผู้ไม่มีกิจห้ามเศร้า
เรื่องเศร้าที่ไม่ขำ แต่บางทีเราก็ต้องนั่งขำให้มันไหลออกมาเป็นน้ำตา
Writer
patzh
False 9
a man who too passive in a relationship | podcaster | producer | footballer | supporters

Comments