ความอ่อนไหวของกวีคนสุดท้าย
ข้าเขียนจดหมายถึงพระจันทร์

ขอเปลี่ยนความฝัน...ไม่เป็นกวีได้ไหม

ตัวอักษรเชื่องช้า ไม่ทันโลก ไม่ทันใคร

อีกทั้งก้อนอิฐ ดอกไม้ที่ต้องได้ ต้องรับ

.

จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า

กวีต้องดื่มเหล้าเคล้าดนตรี กินข้าวกินกับ

รายได้จากกาพย์กลอนน้อยจนไม่ต้องนับ

กอดขวดเปล่าหลับ...หรือมันคือโชคชะตา

.

ข้าไม่อยากเป็นแล้วกวี

ขอหนีวิถีอักษรบ่นบ้า

ฉันทลักษณ์เก่าแก่...ทุกอย่างมีวันหมดอายุ หมดเวลา

ยังเปี่ยมศรัทธาแต่ชีวิตใช่แค่มีลมหายใจ

.

ข้าเขียนจดหมายถึงพระจันทร์

รบกวนช่วยบอกสวรรค์...กวีคนสุดท้ายอ่อนไหว

ขอถอนความฝัน ขอคืนคำพรกลับไป

ไม่เป็นอีกแล้วนักกวียิ่งใหญ่

แค่จะเขียนเรื่อยไป เรื่อยไป เพื่อสำรวจหัวใจตัวเอง
 


.

2202

14012020

SHARE
Writer
moontoonpenchill
นักใช้ชีวิต
ฉันเชื่อว่าเรื่องเล่าที่ดีให้ความหวัง

Comments