ความเป็นอยู่อันน่าเศร้า
เราแค่รู้สึกว่าความตายมันใกล้เราอยู่ตลอดเวลา เหมือนระเบิดติดตัวแหละแต่อยู่ที่ว่าเวลาที่มันตั้งไว้ของแต่ละคนอะไม่เท่ากัน 
เราจึงรู้สึกว่าคนเราจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ 
แต่ความคิดนี่ก็ไม่ได้ทำให้เราได้ทำในสิ่งที่อยากทำจริงๆสักเท่าไหร่ 
เพราะระเบียบของโลกหรือจะสังคมที่เป็นอยู่ มันทำให้เราไม่มีเวลาหรือปัจจัยอื่นที่จะทำสิ่งเหล่านั้น 
สมมติว่าอยากเที่ยวประเทศนี้ก่อนตาย แต่ถ้าเงินไม่มี? หนี้สิ้นภาระ? เวลา? 
นั้นจึงทำให้เกิดความคิดที่ว่า เออค่อยก็ได้วะ มันยากมากเลยที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำจริงๆ

แต่พอมีคนมาถามว่าถ้าตายขึ้นมา จะเสียดายอะไรบ้าง ว้าวเสียดายทุกอย่างเลย 
จะเพื่อนที่จะไม่ได้เจออีก 
ครอบครัวที่เรารัก
อาหารที่เราชอบ 
สถานที่สวยๆ 
แต่ทำไมโลกเป็นจริงมันไม่ได้ง่ายเหมือนที่เราคิดหลังจะตายละ? 
น่าคิดเนอะ หรือเราคิดมากเกินไป? ฮ่าๆ

นี่เคยคุยกับแม่ว่าถ้าลูกตายก่อน จะให้บริจาคร่างกาย แม่ด่าว่าให้ตบปากเลย อัปมงคล

...
อ้าว



SHARE
Writer
HARMONYHappy
เป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้
ชอบมองหาพระจันทร์ในตอนกลางวัน พอๆกับที่จ้องมองแสงสุดท้ายในแต่ละวัน:) และหวาดกลัวการเปิดเผยตัวตนมากกว่าการเป็นตัวเอง. ไม่ดีเลย.

Comments