M กะ R
ฉากที่หนึ่ง/ ภายนอก /กลางวัน/ระเบียง

เราเห็นหญิงสาวสองคน นั่งอยู่ที่ระเบียงพร้อมกับอุปกรณ์วาดภาพที่ครบชุด
โดยมีฉากเบื้องของเขาเป็นทิวทัศน์ตึกและท้องฟ้ายามบ่ายที่แดดร้อนแต่ดูเหมือนพวกเธอ
จะไม่ได้ประสบปัญหาสักเท่าไร

เอส “มึงจะวาดไรว่ะ”
เอ็ม “ไม่รู้ว่ะยังนึกไม่ออก”

ระหว่างที่เอสวาดอยู่และเอ็มก็นั่งนึกและเลือนโทรศัพท์หารูป
เอสก็วาดบางจุดผิดและมองหายางลบเอสหันไปหาเอ็ม

เอส “มึงขอยางลบหน่อยดิ”

เอ็ม “แปปนะ” เอ็มมองรอบๆตัวเองที่มีแต่ดินสอ เอ็ม “ไม่มีว่ะ เด๋วหาดูในกระเป๋า”

พอหาในกระเป๋าก็ไม่เจอ

เอ็ม “เอ้าทำไมไม่มีว่ะ”เอ็มเริ่มหาอย่างจริงจังพร้อมบ่น

เอ็ม “ก็จำได้ว่าเอาใส่ไว้แล้ว”

เอส “เด๋วกูหาในกระเป๋ากูด้วย”

เอสหยิบกระเป๋าข้างตัวดู 
ทั้งสองวุ่นวายกับการหายางลบ 

เอส “กูเจอและ”

เอ็ม “ดี”

จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มมีสมาธิกับการวาดของตนเอง

ฉากที่สอง/ ภายนอก /กลางวัน/ระเบียง 


เอส “มึงว่าตอนนี้มันจะทำไรอยู่ว่ะ” เอสเอยถามขึ้น

เอ็ม “ยังไม่ลืมมันอีกหรอว่ะ”

เอส “อืม”

เอ็ม “มีไรก็บอกมันไปดิ อย่าไปค้างคา”

เอส “กูก็คิดอยู่ว่าจะวาดรูป แล้วส่งไปให้มัน”



“มึงว่าดีป่ะ”



เอ็ม “แต่มันมีแฟนแล้วนะเว้ย”

เอส “มึงแบบนี้แล้วกูดูเลวว่ะ เจอก่อนแต่ไม่ได้กอด หรือกูจะไม่ส่งดีว่ะ”



เอส “ทำได้  แต่ระวังนะ เขาจะหายไป”

เอ็ม “กูจะทำ”

ฉากที่สาม/ ภายใน /กลางคืน/ห้องของเอส
หญิงสาวทั้งสองยืมมองดูผลงานที่เสร็จแล้ว
ด้วยสายที่ชื่นชม 
 


เอ็ม “เชี้ยนี่กูทำได้จริงว่ะ”

เอสหันมามองและแอบคว่ำปากเบาๆ 


เอส “สรุปมึงจะให้มันไหม”

เอ็ม “มึงว่ามันจะเข้าใจ หรือมันจะรู้สึกไงว่ะ”



เอส “บอกกูหน่อยว่าทำไมมึงอยากส่ง”



เอ็ม “กูคงอยากเครียความรู้สึกตัวเองอยากให้มันไป แบบเคยตั้งใจจะให้

แบบครั้งสุดท้ายที่กูจะทำได้ แม่งจะลำคานป่ะว่ะ กูไม่อยากให้มันกดดันอ่ะ”



เอส “แล้วแต่ใจมึง กูห้ามมึงไม่ได้และ”

 
ฉากที่สี่/ ภายนอก /กลางวัน/ไปรษณีย์
เอ็มกำลังเอาภาพที่วาดมาส่งที่ไปรษณีย์ แต่ก็ลังเลว่าจะใช้เวลาส่งนานไหม
เพราะก่อนมาเอ็มเห็นสตอรี่ของ อาร์ ว่าไม่อยู่บ้านแต่ถ้ารอเป็นอาทิตย์คงไม่ทัน
เอ็มเลยเดินไปถามเจ้าหน้าที่
 


เอ็ม “พี่ค่ะถ้าส่งemsวันนี้จะได้วันไหน”

จนท. “อ่อถ้าในกรุงเทพตอนเย็นก็ได้แล้ว



เอ็มได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มและชื้นใจเลยเอารูปที่วาดลงกล่องพร้อมจดหมายที่เขียน
แต่ในใจก็ยังกังวลอยู่ว่าของจะถึงไหม แล้วถ้าอ่านแล้ว อาร์จะทักมาไหมระหว่างที่คิด
กระบวนการทุกอย่างก็เสร็จเ อ็มรู้ตัวอีกทีก็ขึ้นรถกลับบ้านแล้ว
 
ฉากทีห้า/ ภายใน /กลางคืน/ห้องของเอ็ม 
เอ็มนั่งดูสตอรี่ไอจีหวังว่าอาร์จะถ่ายของที่ได้รับลง
แต่ก็ไม่มีวี่แวว 
 


เอ็ม “ช่างมันได้ไม่ได้ก็ถือให้ไปและ”

แต่เอ็มก็แอบเช็คอีกทีว่าของถึงหรือป่าว
เมื่อเปิดคอมพิมพ์หรัสแล้วก็พบว่าของ
ส่งสำเร็จ

ฉากที่หก/ ภายใน /กลางคืน/ห้องของเอ็ม
ผ่านมาแล้วหลายวันก็ไม่เห็นวี่แวว 
เอ็มก็ตัดใจไม่รอไม่หวังอะไร
แต่การกระทำมันขัดแย้ง 
เอ็มนั่งดูสตอรี่ ทุกวัน
สิ่งที่เห็นก็มีแต่อาร์ลงสตรี่กับซี 
และสิ่งที่เอ็มทำพร้อมกับการดูสตอรี่
คือการเปิดเพลงบิวตัวเองราวกับว่าเป็นนางเอกซีรีย์
เหมือนเอ็มจะลืมไปว่าสาเหตุที่ทำนั้นเพื่อตัดใจ
แต่เหมือนว่ามันต่อใจตัวเองมากกว่า


จบ 
 
 
SHARE
Writer
freewind
writer
เมื่อสายลมพัดผ่านสิ่งต่างๆและสร้างเรื่องราวผ่านตัวอักษรเพื่อบอกเล่าสื่งที่สายลมนั้นสัมผัสและเสรีอิสระที่จะเขียนผ่านรูปแบบต่างๆของงานวรรณกรรม และความรู้สึกที่ศัทธาในพระเจ้า หากความรักเป็นดังสายลมที่พัดมาข้าจักขอเก็บมันไว้และบอกเล่ามัน

Comments