เพื่อนกัน
“พวกเราเป็นอะไรกันวะ”
“เพื่อนกันไง”เพื่อนพ่อมึงดิ

รู้จักกันมา1ปีกว่า บอกคิดถึงกันมากกว่าอยู่ด้วยกันอีก เพื่อนพ่อมึงดิ
เพื่อนกันทำไมต้องทะเลาะกันแล้วเลิกคุยกัน
เพื่อนกันเค้าส่งเพลงจีบกันหรอวะมึง
เพื่อนกันเค้าหึงกันด้วยหรอวะครับ งง
เพื่อนกันเค้าโทรคุยกันเป็นชั่วโมง 2ชั่วโมง 3ชั่วโมง 4ชั่วโมง หรือ5ชั่วโมงมั้ย
เพื่อนกันเค้าโทรปลุกกันทุกเช้าด้วยรึเปล่า

ทำไมมึงทำกับกูแบบนี้วะ เพราะกูเป็นคนที่หันมาเมื่อไหร่มึงก็เจอใช่มั้ย ถึงคิดว่าจะทำอะไรก็ได้ ทำเหมือนกูเป็นหมารอมึงกลับมาหาตลอดเลยนะ

“ตกลงมึงชอบกูมั้ยวะ”
“ชอบ แต่พยายามไม่อะไร”
ชอบก็ชอบดิวะ อย่าไปคิดอะไรมาก กูเป็นเพื่อนกับมึงตลอดไปไม่ได้ มึงรู้ใช่มั้ย สักวันกูก็ต้องทนไม่ไหวในความสัมพันธ์ครั้งนี้


“ทำไมถึงไม่เป็นแฟนกับกูสักที”
“ถ้าจะมีแฟนก็อยากรู้สึกว่าตัวเองดีพอ”
แล้วถามกูยังว่ากูอยากมีแฟนที่ดีพอหรืออยากมีแฟนเป็นมึง 
และไม่นานมึงก็หายไป หายไปโดยบอกกูแค่ว่า
แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเองให้เต็มที่แล้วกลับมาคุยกันใหม่นะ
มึงเห็นกูเป็นอะไรกันแน่ มึงคิดจะไปก็ไป คิดจะมาก็มา ตกลงกูเป็นเพื่อนหรือศาลาพักใจ

เวลาหมุนไปไม่ย้อนกลับมา หมุนไปของมันอย่างนั้น กูรอ รอมึงมาตลอด สุดท้ายแล้วกลไกเวลาทำงานผิดที่ผิดทางรึเปล่า เวลาพามึงกลับมาอีกครั้ง กลับมาพร้อมความเจ็บปวดที่คิดว่าคงจะไม่ให้อภัยอีกแล้ว
“กูคุยกับคนคนนึงมานานมากแล้ว” 
ประโยคที่มึงเลือกพูดออกมา โคตรจะทำให้กูดูโง่ กูมันไร้ค่าสำหรับมึง
“คุยกันนานกว่ากูมั้ย”
“อืม กูเสียใจ เขาไม่อยู่กับกูแล้ว”
“มีกูอยู่นี่ไง” พูดแบบนี้ออกไปแต่กูจุกจนทำอะไรไม่ได้ กูร้องไห้แต่มึงไม่รู้ กูต้องปลอบมึงแต่ใจกูแหลกไม่เหลือชิ้นดี ที่ผ่านมากูมันเป็นแค่คนโง่จริงๆ คนโง่ที่รักมึงมาตลอด คนโง่ที่รักอยู่ฝ่ายเดียว
“มีอะไรทักกูมาได้ตลอดนะ”
ประโยคสุดท้ายที่ตัดสินใจแล้วว่าจะตัดใจจากคนนี้

ผ่านไปหลายเดือน ไม่มีการติดต่อ ไม่มีการพูดคุย
กูเครียดกับการใช้ชีวิต เครียดกับการสอบ
เครียดกับอนาคตที่จะดีหรือไม่ดีก็อยู่ที่ตัวกูเอง
“สู้ๆนะ อย่าเครียด” replied ig story จากชื่อไอจีที่คุ้นเคย อืม มึงกลับมาอีกแล้ว
“ไม่เครียดเลย ไม่เป็นไร”
“ยังไงก็สู้ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงทักมา”
อืม กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงตอบมึง
“ทำไมจะทักไม่ได้ ทักได้เสมอเลย :-)”
เพื่อนที่ดีควรจะตอบแบบนี้สินะ
อืม ที่ผ่านมากูไม่เคยลืมมึงได้เลยนี่หน่า คิดถึงจัง


เรากลับมาคุยกันอีกครั้ง แต่ครั้งที่ผ่านๆมามันสอนว่าอย่าไว้ใจเขามากเกินไป

“ตกลงมึงยังชอบกูอยู่มั้ย”
“ก็บอกว่าชอบไง”
“อืม” บอกชอบกูมาตั้งนาน แต่จะเป็นแฟนก็ไม่เอา จะไปคุยกับคนอื่นก็ไม่ได้ เอาวะ
เพื่อนก็ได้ยังไงมึงก็ไม่มีอะไรจะให้กูเป็นละ




SHARE
Written in this book
เพื่อน(ไม่จริง)
ไม่มีอะไรปลอมเท่าคำว่าเพื่อนของเราสองคนแล้ว
Writer
heroine
writer
ทำไมทุกคนถึงมีความสุขได้ขนาดนั้น

Comments