เธอแค่ขึ้นรถเมล์ผิดสาย
          ถ้าเราจะเปรียบใครซักคนที่ผ่านเข้าในชีวิตเป็นรถเมล์ซักคัน
ในวันนึงที่เธอตัดสินใจเข้าไปนั่งในรถคันไหนซักคัน ตอนแรกเธออาจมีความสุขกับเบาะนุ่มๆที่รู้สึกอบอุ่นใจ แอร์เย็นๆที่ทำให้รู้สึกสบายใจ วิวทิวทัศน์2ฝั่งทางที่ทำให้เธอหลงไหล
.
.
     แต่เมื่อเวลาผ่านไปเธอกลับรู้สึกว่าเบาะนุ่มๆที่เคยนั่งนั่นช่างเเข็งกระด่าง แอร์เย็นๆเริ่มทำงานช้าลง วิวทิวทัศน์เริ่มมืดมัว ในใจเธอร้อนรุ่ม
มันทำให้เธอรู้แล้วว่าเธอกำลังนั่งรถผิดสาย
เธอเลยตัดสินใจลงจากรถคันนั้น
.
.
เราทุกคนต่างรู้ดีว่าไม่มีใครอยากลงจากรถคันไหนกลางทาง หากเลือกได้คงไม่มีใครอยากนั่งรอรถคันใหม่ที่จะมาเมื่อไหร่ก็ไม่อาจคาดเดาได้
.
.
แล้วยังไงล่ะ!!
ชีวิตคนเราต้องดำเนินต่อไป อย่างไรเสียก็ยังมีรถอีกหลายคันผ่านมาเรื่อยๆ 
เธออาจขึ้นรถคันนั้น ลงจากรถคันนี้ หรือนั่งคิดถึงรถคันเก่าๆที่เคยขึ้นไปแล้วบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร
แค่เธออย่าลืมก็พอว่ายังมีรถอีกหลายสายหลายคันให้เธอได้นั่งหรือหากเธอยังไม่อยากขึ้นรถคันไหนเลย ป้ายรถเมล์ก็ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียว ยังมีใครอีกหลายคนที่อาจขึ้นผิดสายและกำลังรออยู่เช่นกัน...

เหมือนเป็นเรื่องราวที่เหมือนเคยได้ยินผ่านหูผ่านตาจากที่ไหนซักแห่งแต่รู้สึกประทับใจจริงๆจนอยากนำมาเก็บไว้เป็นสตอรี่ในชีวิต


SHARE
Written in this book
L I F E , M O O D Y
Writer
Redsneakers
A little reader
I really like to wear my favorite shoes and walk in to the same place. I like to look at the moon through a small window from my bedroom which is like my only shelter.

Comments