ความตายสีฟ้า
ทิ้งร่างและน้ำหนักลงปลายเท้า
ร่างกายถูกโอบล้อมด้วยสีฟ้า
ความตายสีฟ้าเข้มเข้าคลืบคลานปกคลุม
ความตายสีฟ้าแสนเศร้า สงบนิ่งและเยือกเย็น

แสงจันทร์เต็มดวงสว่างจ้า เมฆบางเบาอ่อนล้ามิกล้าทัดทานแสง ดวงดาวน้อยใหญ่ก็กลับกลืนไปกับราตรีกาล 
ขับส่งให้พระจันทร์ลอยเด่นกลางท้องฟ้ากว้าง 
สะท้อนกลางผืนน้ำกว้างใหญ่เหลือคณา

มือไร้เรี่ยวแรงไม่อาจต่อกรการดึงดูด ดำดิ่งลงสู่ห้วงลึก สติพร่ามัว เสียงกรีดร้องถูกกลืนหาย สายตายังคงจับจ้องเพียงแสงจันทร์ แสงสว่างหนึ่งเดียวท่ามกลางราตรีสีน้ำเงิน

อาจเอื้อมมือไขว่คว้าความหวังที่ว่างเปล่า แต่ไม่อาจไขว่คว้าได้มาถึงสิ่งใด ความตายสีฟ้าเข้าโอบล้อมร่างกาย กระหายแสงจันทร์ ปลดปล่อยสติและทิ้งวิญญาณให้หวนคืนสู่แสงนั้น

 แต่ความตายสีฟ้าไม่เคยปราณี บดขยี้ทุกความเศร้าให้แตกออก หยาดน้ำตาใสหลั่งไหลด้วยความเจ็บปวด ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามา ต่างกลัวถูกสีฟ้านี้กลืนกิน ใจดวงนี้ไม่ใช่ใจที่แข็งแกร่งที่สุด เป็นเพียงหัวใจใกล้สลายและบอบบาง 
โยนเหตุผลทิ้งทุกสิ่งอย่าง ท้าทายความเศร้าจากความตายที่ไม่เคยปราณี

ทุกสิ่งหายไปในมวลสีฟ้าเข้มแล้ว 
จิตวิญญาณยังคงหมุนวนรอบสีฟ้านั้น 
ไร้ที่ไป ไร้จุดหมาย 
ถึงจะมีอยู่หรือสูญหายก็คงไม่ต่างกัน ความทุกข์ต่อกรกับความเศร้า ความสงบเพรียกร้องหาความว่างเปล่า ความตายยังคงคู่กับสีฟ้า 
แสงจันทร์สะท้อนเพียงเงาน้ำตา 
เรียกหาความสุขที่ไม่เคยเยือน
SHARE
Writer
haliGarh
a little bitch
sadness and happiness, all about my story.

Comments