บทเรียนจากพระจันทร์
ณ ตอนนี้ ฉันยืนมองพระจันทร์
 ..จากที่ห่างไกลเหลือเกิน
เกินกว่าที่พระจันทร์จะรู้ว่าถูกเฝ้ามองอยู่
 ..จากสายตาเล็กๆคู่นี้

บางทีพระจันทร์อาจจะคิดว่าตนมีหน้าที่เพียง
ส่องสว่างให้ยามค่ำคืนนั้นไม่เปลี่ยวเหงา

แต่หารู้ไม่ พระจันทร์ที่เราเฝ้ามอง
ยิ่งมองมันเท่าไหร่ กลับเหงา และเดียวดาย
 ... การมองพระจันทร์เพื่อเสพความเหงา
มันมีเสน่ห์ในแบบของมันเอง 
แม้เหงา แต่ไม่ทุกข์นะ บางทีการอยู่คนเดียวมันแสนสุขกว่าต้องเผชิญกับความวุ่นวาย

ทุกช่วงเวลามีความสุขอยู่ในนั้น                            แต่เธอต่างหากที่มองข้ามมันไป
    แม้กลางคืนที่หนาวที่สุด ยังเป็นความสุขของคนที่เคยนอนอย่างร้อนอบอ้าว...
           พื้นที่ที่มืดที่สุด ยังเป็นความสุขของคนที่เคยแต่อยู่ที่สว่างจ้า มีแต่แสงแยงตา...
                วินาทีที่ดื่มน้ำ 1 อึก อาจเป็นความสุขที่มากมายในทะเลทรายร้อนแรงไร้ความชื้น


ใครจะรู้ว่าความสุขเกิดขึ้นตอนไหน
  ... มีแต่ตัวคุณเองที่จะกำหนดมันเท่านั้น
อย่าให้ใครเอาความทุกข์ที่เขามี มาโยนใส่คุณเลย
รักตัวเองเข้าไว้นะ.. 
    เราอยู่บนโลกไม่นานหรอก 
      เก็บเกี่ยวช่วงเวลาดีๆกันดีกว่าา :)







SHARE
Writer
Kotcha_P
Salamander
ชอบเก็บทุกอย่างมาเป็นบทเรียน คิดเล็ก คิดน้อย และไม่คิดอะไรเลย

Comments