Just a blue life of mine.
ฉันหาคำตอบจากสิ่งเหล่านี้ไม่ได้
ความสุขเปลี่ยนเป็นความโศก ถึงแม้ค่ำคืนจะประดับประดาด้วยแสงไฟละลานตา แต่ไม่อาจย้อมหัวใจดวงนี้ให้สดใสตาม ฉันพยายามหาคำตอบ ฉันทำทุกอย่างแล้วเพื่อจะให้ทุกอย่างมันดีขึ้น กว่าครึ่งปีจากการรับการรักษาอย่างต่อเนื่อง กว่าสองปีที่ต้องกินยาทั้งที่ตัวเองเกลียดแสนเกลียดทุกวัน มันดีขึ้นจริงๆหรือ?
ชั่วพักชั่วครู่ ก็คงได้พอทุเลา ชั่วครั้งชั่วคราวยังพอได้จางหาย แต่หากฉันต้องกินยาพวกนั้นทุกครั้งที่รู้สึก ฉันคงต้องกินมันวันละสิบๆรอบล่ะมั้ง
รอยแผลน่ารังเกียจที่ข้อมือ ยิ่งตอกย้ำทุกครั้งว่าทางออกคืออะไร เหตุใดชีวิตหนึ่งต้องทนทุกข์โดยไร้สาเหตุถึงเพียงนี้ หากทุกสิ่งจบสิ้นลง คงง่ายดายกว่านี้
บุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ควันสีเทาขมุกขมัว ฉันอยากล่องลอยเหมือนควันจางๆพวกนั้น ไม่นานก็หายลับไป และไม่มีใครนึกถึง ในวันที่หม่นเศร้าจนไม่สามารถจัดการอะไรได้ซักอย่าง ก็คงมีแต่บุหรี่โง่ๆนี่แหบะมั้ง ที่จะพอหยุดยั้งบาดแผลลึกไม่ให้เกิดซ้ำๆบนข้อมือเล็กๆนี้ได้ มือที่ถือทุกสิ่ง บ่าที่รับน้ำหนักทุกอย่าง แต่เล็กจนโต ฉันคงเป็นได้เพียงที่รองรับความต้องการและความคาดหวังบางอย่างอย่างไม่สิ้นสุด หากได้แบกความต้องการของตัวเองบ้าง จะรู้สึกเบาขึ้นไหมนะ จะรู้สึกมีความสุขขึ้นไหม ฉันตอบไม่ได้ เพราะฉันไม่เคยได้รับสิทธิให้ทำเช่นนั้น ถ้าโยนทุกอย่างทิ้ง แล้วแบกเพียงความต้องการของตัวเองบ้างก็คงจะดี
SHARE
Writer
haliGarh
a little bitch
sadness and happiness, all about my story.

Comments