ความคิดที่ตกตะกอน
ความคิดที่ตกตะกอน

กับ

เวลาบ่ายสองที่ฉันกำลังฟุ้งซ่าน ( อีกครั้ง )

เป็นอีกวันที่แสนเหน็บเหนื่อย

วินาทีค่อย ๆ เดินอย่างเชื่องช้า

การใช้ชีวิตที่แสนน่าเบื่อหน่าย

( อีกครั้ง ) ที่อยากพักผ่อน

การหลับไหลชั่วนิรันดร์ ที่ฉันต้องการ

หากได้ปิดเปลืองตาลงเมื่อใด

เมื่อนั้นคงสิ้นความเหนื่อยล้า

ทั้งทางกาย และทางใจ

วันเวลาค่อย ๆ เคลื่อนตัวทำหน้าที่ของมัน

แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน

แต่เวลาไม่เคยรักษาหัวใจที่บอบช้ำดวงนี้ให้ดีขึ้นได้สักวัน

เคยคิดว่า สักวันจะเข้มแข็งขึ้น

แต่ทำไมกลับกัน

อ่อนแอลงไปทุกวัน

ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร

แม้กระทั่งหายใจยังรู้สึกเหนื่อย

ทุกลมหายใจ คือ ความท้อแท้

ได้แต่หวังว่า จะดีขึ้นในสักวัน

สักวันที่ไม่รู้เมื่อไหร่

สักวันที่ไม่รู้จะมีไหม

ทั้งที่ไม่ได้อยู่คนเดียว

แต่กลับรู้สึกเดี่ยวดายเหลือเกิน

คิดถึงบรรยากาศเย็น ๆ

คิดถึงภูเขา

คิดถึงหมอก

คิดถึงเบียร์เย็น ๆ

อยากหนีไปให้ไกล

ไกลที่สุดที่จะไปได้

สุดขอบฟ้า มันมีจริงไหมนะ ?

จิตห่อเหี่ยวขึ้นทุกวัน

เหนื่อยจัง

ความอ้างว้างครอบงำอีกครั้ง

ความเศร้าปกคลุมทั้งหัวใจ

ความว่างเปล่าครอบครองทั้งจิตใจ

ภาวนา

ให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
SHARE
Writer
The_fahhhh
;F;
บอกความรู้สึกในใจผ่านบทความสั้นๆ

Comments