Walk you home
ฉันเจอคุณในงานเต้นรำ คืนนี้คุณเป็นดั่งเจ้าหญิงในสายตาของฉัน ชุดคุณสวยมากคนดี ชุดสีน้ำเงินที่ตัดกับสีผิวของคุณมันทำให้ฉันหลงไหล ฉันเห็นคุณกำลังนั่งเหงาอยู่คนเดียว ดวงตากลมโตของคุณกำลังจ้องไปที่หลายคนที่กำลังเต้นรำอยู่ ราวกับว่ามีแรงดึงดูด...รู้ตัวอีกทีฉันก็ไปยืนหน้าคุณแล้ว ดวงตาของคุณจ้องมาที่ฉันก่อนจะส่งยิ้มให้ มือบางของคุณตบลงข้างๆตัวราวกับอนุญาตให้ฉันได้นั่งเคียงข้างคุณ

“ไม่ลุกไปเต้นรำกับคนอื่นหรอคะ”ฉันถามคุณพร้อมกับนั่งลงข้างๆ คุณเงียบไปซักพักก่อนจะส่ายหน้า ดวงตาของคุณหลุบมองต่ำไปที่พื้นห้องโถงอย่างเศร้าสร้อย
“ไม่ล่ะ”คุณตอบปฏิเสธก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฉันมองทุกคนที่อยู่ในห้องโถงเริ่มเต้นรำ มีไม่กี่คนที่ออกมานั่งเหมือนเราสองคน
“ทำไมล่ะคะ เพลงออกจะเพราะนะ”ฉันยกยิ้มอีกครั้งเพื่อให้สถานการณ์ไม่ตึงเครียดจนเกินไปและเพื่อไม่ให้คุณรู้สึกอึดอัดกับฉัน คุณไม่ตอบคำถามฉันแต่กลับชวนไปดูพระจันทร์
“ออกไปดูพระจันทร์กันไหมครับ”คุณถามก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มตัวในขณะที่ฉันยังคงจิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่แจกในงานเต้นรำนี้ คุณเองก็คงดื่มมามาก...เพราะแสงที่สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าคุณมันทำให้เห็นว่าใบหน้าของคุณน่ะแดงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์แค่ไหน
“ได้สิคะ”ฉันตอบตกลง คุณเองก็คงเอ่ยปากชวนไปงั้นๆ ฉันเองก็รู้ว่าคุณน่ะไม่ชอบเสียงดังเท่าไหร่ เราเดินคู่กันไปที่นอกหน้าต่าง คุณยืนมองพระจันทร์อย่างหลงไหล ส่วนฉันก็ยืนพิงระเบียงมองคุณ
“พระจันทร์สวยไหมครับ”คุณถามโดยไม่มองหน้าฉัน ฉันหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหยอดคุณกลับไป
“สวยค่ะ แต่คุณสวยกว่า”ฉันบอก ใบหน้าของคุณที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นไปอีกเมื่อฉันหยอดไป เหมือนคืนนี้มีแค่เราสองคน
“...”ไม่รู้เมื่อไหร่แต่รู้ตัวอีกทีฉันก็ประคองใบหน้าของคุณไว้ซะแล้ว ฉันได้แต่กลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ ฉันไม่ได้เป็นคนกล้าขนาดนั้น แต่ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ฉันมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มของคุณแล้วประกบริมฝีปากลงไป กลิ่นแอลกอฮอล์หวานๆจากริมฝีปากคุณลอยคลุ้งไปหมด ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณถึงยอมให้ฉันจูบ...เพราะถ้าคุณมีสติครบถ้วนคุณคงจะพลักตัวฉันออกเป็นแน่ คุณยังคงยอมให้ฉันจูบ เราไม่มีท่าทีจะผละออกจากกัน ฉันยังคงเชยชิมความหวานจากริมฝีปากคุณเรื่อยๆ
“...”จนกระทั่งครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ฉันจะเชยชิมความหวานจากริมฝีปากคุณอีกครั้ง แต่คุณกลับเบือนหน้าหนี
“พอแล้วครับ”ใบหน้าสีแดงระเรื่อของคุณหันหนีฉันได้แต่เสียดายที่จะไม่ได้ลิ้มรสริมฝีปากหวานๆนั่นอีกแล้ว
“ขอโทษนะคะที่โลภมากไปหน่อย”ฉันเช็ดรอยลิปสติกของฉันที่ติดอยู่ตรงริมฝีปากของคุณ
“ไม่เป็นไรครับ”คุณบอกก่อนจะหลบสายตาของฉันที่กำลังจ้อมมองไปที่ริมฝีปากของคุณ มันทั้งนิ่มทั้งนุ่มทั้งหวาน...และฉันได้พิสูจน์มันแล้ว
“so can i walk you home tonight?”ฉันเอ่ยถาม
“...”คุณไม่ได้เอ่ยวาจาอะไร แค่พยักหน้าให้ฉันรู้ว่าคุณอนุญาตให้ฉันทำมัน

“...”เราเดินจับมือกันท่ามกลางความมืดและความเงียบ คืนนี้คุณเป็นของฉัน ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น....ก่อนที่มันจะรุ่งสาง มือของคุณช่างใหญ่และเย็น คุณเองก็บอกว่ามือของฉันน่ะทั้งเล็กและอุ่น เราเดินมาถึงหน้าบ้านของคุณ คุณดึงมือฉันเล็กๆราวกับจะอนุญาตให้ฉันข้ึนไปที่ห้องนอนของคุณได้ แต่ฉันปฏิเสธ...เราทั้งคู่ก็รู้ว่าคุณน่ะมีคนที่ต้องดูแลอยู่
“please forget the world for a while”คุณส่งสายตาเว้าวอน มันทำให้กำแพงความรู้สึกผิดบาปทุกอย่างพังลงและขาทั้งสองข้างของฉันก็ยอมก้าวตามคุณขึ้นบันไดบ้านไปชั้นสอง คุณเปิดประตูห้องนอนของคุณเข้าไปก่อนจะพลักฉันลงเตียง เราใช้เวลาบอกรักกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนเตียงสีขาว มันทั้งเจ็บปวดทั้งสุขสม เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและคราบเลือด
“...”ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงของคุณ คุณยังโอบกอดฉันไว้อยู่ ร่างกายของคุณช่างอบอุ่น อ้อมกอดของคุณคือที่ๆแสนจะปลอดภัย ฉันซุกตัวเข้ากับคุณ เสียงคุณครางเบาๆอย่างพอใจและกระชับอ้อมกอดของคุณให้ฉันใกล้คุณเข้าไปอีก
“...”น้ำตาฉันไหลด้วยความโศกเศร้า ฉันเจ็บปวดเหลือเกินที่รู้ว่าวันพรุ่งนี้เราจะไม่เป็นของกันและกันอีกต่อไป คุณจะเป็นของคนอื่น คุณจะต้องไปดูแลคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน พรุ่งนี้คุณจะพลักไสฉันเหมือนกับที่เคยทำ ความรักของฉันที่ถูกคุณปฏิเสธช่างไร้ค่าในสายตาของคุณ ฉันจึงตัดสินใจที่จะผละออกจากอ้อมกอดที่แสนจะปลอดภัยของคุณแล้วแต่งตัว พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นและฉันควรที่จะต้องไปจากคุณ
“I promise I will forever be yours”ฉันกระซิบก่อนจะจูบลงที่หน้าผากของคุณเพื่อเป็นการบอกรักครั้งสุดท้ายของค่ำคืนนี้
Even if you’ll never be mine
ถึงแม้ว่าคุณไม่มีวันมาเป็นของฉัน
I’m in love with you tonight
แต่คืนนี้ฉันรักคุณหมดหัวใจ


SHARE
Written in this book
Dark Tale
เรื่องราวความรักของใครสักคนบนโลกนี้ หรือบนโลกอื่น ‘ถ้ามันทำให้คุณเจ็บขนาดนี้ นี่มันคือความรักแบบไหนกันนะ?’
Writer
chanhom
patient
เรามองพระจันทร์ดวงเดียวกันเสมอ

Comments