มวลที่101


เสียงพูดคุยของบุลคลมากมายดังอยู่รอบตัวผม ในคืนวันศุกร์แทบจะเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่ผมและกลุ่มเพื่อนจะมารวมตัวกันที่บ้านใครสักคนเพืื่อสังสรรค์

ผมหยิบบุหรี่กับไฟแช็กเดินออกมานอกบ้าน จุดขึ้นสูบก่อนจะทอดสายตามองตรงไป

มองอะไรไม่รู้

แค่มอง

อัดนิโคตินเข้าปอดก่อนจะพ่นควันสีเทาขุ่นออกมา เปลวไฟค่อยๆเผาไหม้จดหมดมวล

ผมหยิบมวลใหม่ขึ้นมาก่อนจะจุดสูบอีกครั้ง

หันไปมองเพื่อนที่เดินมานั่งข้างกาย มันขอบุหรี่ผมก่อนจะยกขึ้นสูบเช่นกัน

มีเพียงความเงียบที่รายล้อมรอบตัวเรา

"มึงดูเหมาะกับอะไรแบบนี้นะ" 

"อะไร" ผมถามก่อนจะหันไปมองหน้า สายตาสบเข้ากับมัันที่มองมายังผมอยู่ก่อนแล้ว

"เหล้า เบียร์ บุหรี่ รวมกันแล้วกลายเป็นมึง" มันพูด เรามองตากัน เหมือนจะสื่อสารทางสายตา แต่มันก็แค่เหมือนแหละครับ

ไม่รู้ ไม่รู้อะไรสักอย่าง

ผมไม่ได้พูดอะไรเพียงถอนหายใจก่อนจะอัดนิโคตินเข้าปอดอีกครั้ง พ่นควันสีเทาออกมาไม่หยุดหย่อน

เพียงหวัง หวังว่าความหนักอึ้งในหัวใจมันจะออกมาพร้อมควันเสียบ้าง

"เวลามึงไม่โอเคชอบออกมาดูดคนเดียวตลอด"

"หนักมากไหมคราวนี้"

"เรื่องไร้สาระเหมือนเดิม" 

"มึงก็พูดงี้ทุกที"

"กูแค่เหนื่อย" 

"เหมือนลึกๆข้างในกูไม่มีความสุขอย่างเต็มหัวใจสักที"

มองควันที่พ่นออกมาจากปาก เลือนลางและจางหายไปในความมืด

"แล้วกูก็นึกขึ้นได้" ผมหยุดพูดเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะมองหน้ามัน

"กูไม่มีความสุขมาตั้งนานแล้วนี่"

อดจะหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้

เสียงหัวเราะแผ่วเบา

เบาลงเรื่อยๆ

เเทนที่ด้วยเสียงสะอื้น

หยดน้ำหยดหนึ่งตกกระทบที่พื้นเป็นวง ก่อนจะตามด้วยหยดที่สอง ที่สามตามมา

แม่ง อ่อนแออีกแล้ว

ผมยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้ง ไม่สนใจน้ำตาที่กำลังไหลไม่หยุด ไม่สนใจสายตาของใครอีกคน 

ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

เหนื่อย


เหนื่อยจนต้องระบายออกมาเป็นน้ำตา

ยิ่งเข้มเเข็งต่อหน้าทุกคนมากเท่าไหร่ ยิ่งแสดงว่ามีความสุขมากแค่ไหน ยิ่งถูกมองข้าม

เหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีกำลังใจ ไม่มีเซฟโซน

ใกล้จะทนไม่ไหว

อยากไปถึงตอนที่มีความสุขสัััักที

แต่กลัวว่าเมื่อถึงเวลานั้น

มันคงจะเป็นตอนตาย















SHARE
Written in this book
saudade
เพราะทุกสิ่งล้วนมีเรื่องราว ท้องฟ้า พื้นดิน แม่น้ำ ทิวเขา สรรพสิ่งล้วนเก็บซ่อนเศษเสี้ยวความทรงจำ ซ่อนความรู้สึก เก็บอารมณ์ หลงเหลือเพียงความปรารถนา มนุษย์ผู้หนึ่ง ยืนมองจากดาวอังคารอันห่างไกล มองสายธาราความทรงจำที่ไหลผ่าน ยืนมองอยู่อย่างนั้น..แต่เพียงผู้เดียว
Writer
marte
Marsxaspired
Mars is the inspiration of despair.

Comments