Talking To Myself...
คำขอโทษ..แด่ตัวฉันเอง

    ฉันขอโทษนะ..เธอเหนื่อยมากไหม..เธอเจ็บปวดมากไหม.. ขอโทษนะที่ปล่อยให้เธอต้องเจออะไรแบบนี้..ช่วยอดทนอีกนิดนึงนะ..แค่อีกนิดเดียว.. 

     แผลเป็นยังไงบ้าง? .. แผลในหัวใจของเธอ..มันยังรู้สึกเจ็บอยู่ใช่ไหม..? ดูสิ.. เด็กน้อยในตัวเธอร้องไห้ไม่ยอมหยุดเลย.. เธอคงจะเหนื่อยล้าและเจ็บปวดมากใช่ไหม...?

     ฉันจะไม่ห้ามเธอ...ปล่อยให้น้ำตาของเธอได้ไหลบ้างเถอะนะ.. รู้ไหมว่าน้ำตาไม่ได้แสดงถึงความอ่อนแอ..แต่มันคือเครื่องยืนยันว่า..เธออดทนมาโดยตลอด..

     ช่วยพยายามอีกนิดนึงนะ...อย่ายอมแพ้ง่ายๆเลยเด็กน้อยของฉัน..เธอค่อยๆลุกขึ้นยืนไปพร้อมกับฉัน..แล้วค่อยๆก้าวเดินไปพร้อมกันอย่างระมัดระวังเถอะนะ.. 

     เอาเถอะ..อย่ารู้สึกผิดเลย..เธอไม่ได้ผิดอะไร..เธอรู้อะไรไหมว่าเธอน่ะเก่งที่สุดแล้ว.. ต่อให้คนอื่นจะมองไม่เห็นในสิ่งที่เธอทำ..แต่ฉันมองเห็นนะ.. 

    ถ้าเหนื่อยก็นั่งพักเอาแรงสักหน่อย..แล้วค่อยๆคิดว่าจะเดินไปทางไหนต่อ...อย่าเร่งรัดตัวเองจนเกินไปเลย..ค่อยๆกางปีกโผบินไปอย่างสบายๆท่ามกลางสายลมเอื่อย.. 

    หากรีบเกินไป..ปีกของเธออาจจะบาดเจ็บอีกได้..พักให้เต็มที่..แล้วเรามาเดินไปพร้อมกันใหม่นะ...เด็กน้อยของฉัน.. 

     เธอเองก็เหมือนกัน...อย่าปล่อยให้เด็กน้อยในใจเธอถูกทำลายเลยนะ..เพราะเด็กน้อยคนนั้นจะช่วยเยียวยาเธอ..ในเวลาที่เธอสูญเสียความเป็นตัวเองไป.. 


ขอบคุณ..และขอโทษนะ... 
SHARE
Writer
Talkintothemoon
Sadly
Emotional Story- ♡

Comments