#cut สำนักดาบโทมิโอกะ chapter 7
ตัดสินใจ

         ภายในห้องฝึกดาบผืนไม้เล็กๆที่ถูกออกแบบมาจากไม้สีทึบ ตามผนังข้างของห้องมีีการแกะสลักด้วยลวดลายของสัตว์สิบสองราศีีอย่างบรรจงและสวยงามทำให้รู้สึกถึงบรรยากาศหรือกลิ่นอายของเรือนไม้ในยุคสมัยเก่าๆ


         แสงสว่างจากแท่งโคมไฟที่สว่างขึ้นออกมาตามมุมห้องทำให้แสงในห้องมีเพียงเล็็กน้อยนักซะจนเหมือนไม่ได้อยู่ในยุคที่มีเทคโนโลยีเสียเลย เก่าแก่แต่ยังคงสภาพอย่างสง่า..


“ เหม่ออะไรอยู่ ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ เมื่อสังเกตเห็นคนตรงหน้ากำลังยืนนิ่งๆแต่สายตาของทางนั้นกลับมีสายตาที่เหม่อลอยจนไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่


         คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยก่อนที่จะขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่สบอารมณ์ทันที เมืื่อสบตากับคนตัวสูง ไม่นานนักสายตานั้นก็จ้องกลับมา เป็นดวงตาที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความว่างเปล่าทำให้รู้สึกเหมือนไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่กลับทำให้ธรรณกรจิปากแล้วหลบสายตาคู่นั้นที่จ้องเขาอยู่ทันที เขาไม่อาจสามารถอดทนกับสายตานั้นที่มองมาที่เขาจากคนพันธ์นั้นได้..

...

         พวกเขาตัดสินใจนิ่งเงียบไม่มีใครพูดขึ้นมา มันยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดซะจนอยากออกไปจากตรงนี้ให้พ้นๆ แต่แล้วคนตัวสูงก็ตัดสินใจเดินตรงไปทางมุมห้องที่ข้างหน้ามีโต๊ะลิ้นชักอยู่เพียงอย่างเดียว เขาย่อตัวลงพร้อมกับใช้มือยื่นไปเลื่อนลิ้นชักออก พร้อมกับหยิบสิ่งของบางอย่างขึ้นมา


ดาบแน่นอน..


         ลักษณะของมันเป็นแท่งยาวที่ถูกปกคลุมไปด้วยผ้าคลุมบางๆ มันดูเก่าจนเหมือนผ้าขี้ลิ้ว มือหนาปัดฝุ่นออกเล็กน้อยจากผ้าผืนนั้นก่อนที่จะเปิดผ้าคลุมออกมาให้เห็นตัวดาบข้างใน


         มันดาบจริงๆ ดาบที่ไม่ได้ทำมาจากไม้เหมือนที่เห็นจากเด็กฝึกเมื่อวันก่อน สภาพของตัวดาบเรียวมีสนิมเคอะขึ้นและเก่าเหมือนผ่านการใช้งานมานาน สีเงินของตัวดาบที่สะท้อนออกมาจากตัวดาบไม่มีความเงาแม้แต่นิดเดียว แต่สังเกตบางจุดของดาบที่ไม่มีสนิมขึ้นก็ทำให้เห็นถึงลวดลายตรงสันดาบแบบเลือนลาง ถึงอาจจะมองเห็นได้ไม่ชัด แต่ก็็ทำให้รู้ถึงความสง่าซะจนเหมือนกัับของตั้งโชว์ของมันทันที ถ้าลองนึกถึงสภาพมันยังใหม่ก็คงดูไร้ที่ติตั้งแต่ตัวดาบยันด้ามจับเลย


“ นั้นอะไร ” ธรรณกรถามขึ้นเพราะสถานการณ์ตอนนี้มันทำให้เขาเข้าใจยาก ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งใจจะทำอะไร


“ จะดูการเคลื่อนไหว ไปหยิบมาสิ ” เขาเบี่ยงสายตาไปอีกทาง เหมือนต้องการให้เจ้าตัวหันไปมองตาม


         ข้างหลังทางมุมห้องอีกฟากเป็นชั้นวาง ที่แควนดาบไว้อย่างเป็นระเบียบ ดาบพวกนี้ก็ไม่ได้เป็นดาบไม้แถมยังดูใหม่กว่าเล่มนั้นที่เขากำลังถือครองอยู่

“ ให้ใช้ดาบพวกนี้? ”

“ อืม ”

“ แล้วมึงใช้เล่มนั้น? ”

“ ใช่ ”

ดูถูกกันอยู่ชัดๆไอเหี้ย


         ธรรณกรได้ยินเช่นนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังต่อให้เขาอยู่


กับอีแค่ฟันดาบมันจะไปยากอะไรวะ


“ แค่กูไม่เคยจับดาบก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะยอมให้มึงต่อให้กูแบบนี้ไอสัด ”


         เขาตรงไปที่ชั้นแควนดาบทันทีก่อนที่จะหยิบมาเล่มนึง พร้อมกับถอดปรอกดาบของมันออก เตรียมตัวที่จะขยี้คนตรงหน้าให้มันเลิกปากดีแบบนี้เสียที


         สถานการณ์ตึงเครียดเหมือนพวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครยอมใคร และแน่นอนธรรณกรเป็นฝ่ายเปิดก่อน มือของเขาทั้งสองข้างกำด้ามจับไว้อย่างแน่นหนา และเล็งทิศทางฟันไปที่อีกฝ่าย


เคร้ง!


         เสียงกระทบระหว่างดาบด้วยกันดังขึ้น แรงกดของเขากำลังดันอีกฝ่ายที่ยันดาบของเขาไว้กลับทำให้แท่งดาบสั่นดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง และเหมือนไม่ส่งผลอะไรกับคนตัวสูงแม้แต่น้อย ผ่านไปไม่กี่วิ แรงของเขาที่ยันก็สามารถดันดาบธรรณกรออกอย่างง่ายดาย


เคร้ง! เคร้ง!


         เหมือนวนลูบอยู่อย่างนั้น แรงของเขาบวกกับอารมณ์ที่ฉุนเชียวที่เพิ่มมากขึ้นทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลง และเริ่มรู้สึกถึงน้ำเหงื่อที่ไหลออกมาจากข้างแก้มของเขา 


“ โถ่เว้ย! ” แขนเสื้ออีกข้างของเจ้าตัวยกขึ้นมาเช็ดน้ำเหงื่อของตัวพร้อม อารมณ์เสียของเขาเพิ่มขึ้นทวีคูณไปเรื่อยๆจากเดิม 


         แม้เขาจะเข้าไปฟันยังไง เบี่ยงดาบไปทางไหน เขาโดนจับทางได้จนหมด ถึงแม้อีกฝ่ายที่ใช้ดาบเก่าจนตอนที่ดาบสัมพัธต่อกันก็รู้สึกถึงความทู่และฝืดของมันแต่ก็ไม่มีผลกับคนทางนั้นเลยสักนิด ทั้งอย่างนั้นเขาอาจจะทำได้ป้องกันธรรณกรไว้เฉยๆด้วยดาบที่ไม่อำนวยแบบนั้น

“ ไม่ได้เรื่อง ” 

“ หุบปาก!! ”

เคร้ง- 

ปัก !


       เสี้ยววินาทีที่ดาบนั้นฟันลงไปกลับไม่เป็นอย่างหวัง แรงที่ดันกลับมาทำให้มือที่จับด้ามของเขาไว้นั้นต้านทานไม่ไหว เล่มดาบกระเด็นออกจากมือเจ้าตัวจนหล่นหลงพื้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว


“ วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน ”

“ ยัง! ไม่ไอสัด! ”


          ธรรณกรตะคอกออกมาทันทีเมื่อเขาได้ยินประโยคที่ขัดหูเช่นนั้น ใบหน้าของเขาทั้งโกรธเคืองและเหนื่อยหอบจนต้องหายใจออกทางปากเพื่อครายความร้อน เสียงหอบนั้นดังถี่ขึ้นเพราะความเหนื่อยจนทำให้คนตัวสูงมองไปเขาและสังเกตถึงสภาพของอีกคน 


         ไหล่ของเขาขยับแรงขึ้นเพราะผลจากการเหนื่อย จนทำให้ร่างสูงทีี่มองมายังภาพตรงหน้าก็มิอาจหลบพ้นได้นั้น เพราะว่าชุดนักเรียนสีขาวบางของธรรณกรตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อ.. 


          เหงื่อที่ภายในไม่กี่นาทีกลับไหลชุ่มออกมาเยอะซะจนผิดสังเกต เสื้อของเขาบางจนเห็นเรือนร่างข้างในได้ชัดเจน น้ำเหงื่อถูกทาบลงแนบกับเนื้อจนเผยให้เห็นยอดสีชมพูละอ่อนๆบริเวณส่วนหน้าอกบวกกับสีผิวขาวน้ำผึ้งที่ทำให้ตรงนั้นสะดุดตาซะจน


           ร่างหนาส่วมดาบเข้ากับปลอกของมันเหมือนเดิมพร้อมกับเดินตรงมาหาคนตัวเล็กกว่า ยอมรับว่าเมื่อกี้ถ้าใครเห็นก็คงต้องลนลานเป็นธรรมดา แต่พอเขาดึงสติตัวเองกลับมาได้ก็พยายามทำตัวเหมือนเดิมให้มากที่สุด


“ อะ..อะไร ” เสียงของธรรณกรแผ่วลงและติดขัดเพราะอุณหภูมิในร่างกายของเขาผิดปกติ สายตาที่มองไปหาอีกฝ่ายทั้งแอบหวั่นๆและไม่ต้องการให้เขาเข้ามาหาเพื่อปั่นประสาทตอนนี้


             มือหนายื่นมาหาพร้อมกับทาบลงบนหน้าผากของธรรณกร การกระทำของคนตัวสูงทำให้เจ้าตัวต้องเอามือปัดออกทันที

เพีี๊ยะ!

“ ทำเหี้ยไร ”

“ จะเป็นไข้แล้วยังปากดีอีก ” 

“ กูไม่ได้เป็นห่าไรทั้งนั้น ” 

“ หรอ ”

“ เออดิ ห..เหี้ยไร ”


            ยัังพูดไม่จบประโยคก็เกิดคำอุทานเอ่ยขึ้นมาก่อนเพราะอีกฝ่่่ายพุ่งตรงมาข้างหน้้าใกล้มากเกินไปจนสัมผัสได้ลมหายใจของเขาเล็็็กน้อย กับเสื้อผ้าส่วนหน้าที่โดนต่่อกัน 


            เจ้าตัวพยายามก้าวขาถอยออกมาทันทีแต่่่่ทว่่ากับมีมือไวยื่นมารั้งเอวของเขาไว้หมดแขน แรงดิ้นที่เหลือเพียงเล็กน้อยก็ไม่ทำให้เขาหลุดพ้นจากสถานการณ์ตอนนี้ ทีี่ท่าทางจะคับคล้ายเหมือนกอดกัน 

ตุบ! 

ไม่ไหวแล้ว 


         ความรู้สึกอ่อนล้าเข้ามาอย่างถาโถมจนเรี่ยวแรงที่พยายามจะยืนแทบจะไม่มี ธรรณกรทรุดตัวลงเพราะความเหนื่อยล้าและเพราะความเครียดที่สะสมมาจนถึงวันนี้คงทำให้เขามีสุขภาพที่แย่ลง 


          แขนของเขาถูกจับไว้เพื่อรั้งไม่ให้แรงทรุดมีผลกระทบต่อร่างมากนัก มือหนาค่อยปล่อยพร้อมกับย่อตัวลงมาหาเขา สายตาของคนตรงหน้ามองมาที่ธรรณกรอย่างไม่ว่างตา เขามีความคิดที่อยากจะกำหราบความดื้อนี้ให้หมดไป 


“ อย่าเข้ามา กูขยะแขยง ” 


“ ดี ” เขาตอบกลับมาเพียงแค่พยางค์เดียวและไม่มีท่าทีที่เปลี่ยนใจแต่อย่างใด ยิ่งต่อต้านเท่าไหร่มันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากเท่านั้น 


           มือหนาเลื่อนลงมาสัมผััสที่สะโพกของธรรณกรแล้วดันตัวเองเข้าไปเบียดเสียดให้อยู่่ในท่าคร่อมร่างตัวเล็กกว่าไว้ เพืื่อให้อยู่่่่่่ภายใต้้การควบคุมได้ง่าย


“ มึงจะทำเหี้ยไรเนี่- อื้อ.. ” เสียงครางในลำคอที่หลุดออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะมือที่เลื้อยบนตัวเขาตอนนี้สัมผัสกับบางอย่างที่เหมือนทำให้ไปเปิดสวิตซ์ของธรรณกร


            มือหนาที่ค่อยๆลูบวนไปที่จุดสำคัญของร่างกายสลับกับใช้นิ้วชี้ที่กดเบาๆไปยังแกนกลางข้างบน จนทำให้เจ้าตัวสะดุ้งเฮือกจนต้องห่อไหล่ทันที เขาหลับตาปี๋เพราะความรู้สึกที่เสียววาบอย่างแปลกประหลาด  ธรรณกรกัดฟันเพื่อไม่ให้หลุดเสียงอันหน้าอายนั้นออกมาพร้อมทั้งขาของเขาเกร็งและสั่นไปหมดจนบ่งบอกอารมณ์ของตัวเองตอนนี้ไม่ถูก เขาพยายามที่จะบีบหว่างขาให้หุบลงเพราะความอายของสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้แต่กลับไม่เป็นอย่างที่หวังเพราะแรงของคนตัวสูงยันไว้


“ เดี๋ยว อะ..ไอสัด..อาห์์ ” เสียงเล็กหวานเผลอตัวหลุดครางออกมาอย่่่างไม่่่รูู้ตััว คำพูดห้ามของเขาตอนนี้เหมือนเพียงแค่พูดผ่านลมไปเท่านั้น นิ้วของอีกฝ่ายลากผ่านตรงไปที่ช่วงกลางระหว่างลูกอัณฑะ มันทำให้คนตัวเล็กนั้นรู้สึกร้อนไปทั่วร่างกาย และสั่นไปหมดเพราะความเสียวที่ไปรวมอยู่จุดนั้น 


“ ม..ไม่ไหว..แล้ว พอเถอะ..นะ ” 


“ พอแล้วงั้นหรอ ”

“ ... ”

“ แต่ตรงนี้ดูเหมือนไม่อยากพอเลยนะ ”


            นิ้วมือหนาของเขาทำการลงมืือดึงสายรัดเข็มขัดออกพร้อมทั้งทำการปลดกระดุมต่อทันควันและใช้เวลาเพีีียงแค่น้อยนิด


        คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งตกใจพร้อมทั้งตาโตทันทีกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เขาโดนข้อมืออีกฝ่ายกดลงตรงสำคัญไว้ เลยทำให้แรงที่เขามีนั้นแทบจะไม่เหลือเลย มันอ่อนยวบไปหมดทั้งตัว ทั้งตกใจและกลัว.. แต่กลับรู้สึกไม่ได้อยากขัดขืน 


อาจเป็นเพราะฤทธิ์ไข้ที่เกิดขึ้นกับเจ้าตัว



อาจจะเป็นอย่างนั้น 


            น้ำสีใสของเขาจากโพลงปากทำการละเลงไปทั่วนิ้วชี้และนิ้วกลางของเขาเพื่อเพิ่มความหล่อลื่น จากนั้นน้ำที่ไหลชุ่่มทั่วนิ้วก็ค่อยๆเคลื่อนไหวตรงไปที่่่ส่วนทีี่อยู่หว่างขา เขาล่่่วงลงลึกขึ้น จนลามไปถึงการสอดเข้าไปในใต้ผ้าชั้นในของธรรณกร การเคลื่อนไหวของเขาอยู่ในท่ามือที่กำลังกำแกนกายอีกฝ่ายไว้อย่างหลวมๆ และใช้นิ้วหัวแม่มือจ่อที่ยอดของมันแล้วทำการลูบวนเล็กน้อย ทิศทางของมือค่อยๆขยับขึ้นลงอย่างช้าๆจนทำให้้้คนตัวเล็กไวต่อการสัมผัส


“ อือ..อึึก ” ฟันล่างที่พยายามกัดปากบนเอาไว้กับห้ามเสียงนั้นไม่่่่ทัน และยังทำให้เขารู้้้้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว แขนทัั้งสองข้างที่่่่่ดันส่วนอกของอีกฝ่ายไว้ตอนนี้กลับเป็นเพียงแค่มือทั้งสองข้้้างที่กำเสืื้อจนยับยู้ยี้ไว้ 


ไม่ไหว 

พอแล้ว

เหมือนห้องกำลังหมุน 


“ เหี้ย..อึก ” สิ้นคำด่าของเขา น้ำสีขุ่นที่พุ่งทะลุพลวดออกมาจากแกนกายรักของเขาไหลท่วมท้นมือของอีกฝ่ายทันที


           เหมือนความปลดปล่อยนี้ได้สิ้นสุดลงเลยทำให้เจ้าตัวกลับปล่อยตัวจนหมดสติไป 
มือของคนตัวสูงอีกข้างรีบคว้ามาประคองหัวของธรรณกรที่หมดสติไปทันที ตาของเขาหลับสนิทเพราะความเหนื่อยและความร้อนของไข้จนทำให้เขานิ่งไปทั้งอย่างนั้น 

“ ที่บอกไม่ชอบคือไม่ชอบจริงๆ ”

“ ... ”

“ ถ้าไม่ขัดขืนแบบนี้ ”

“ ... ”

“ จะเป็นเพราะฤทธิ์ของไข้ก็เถอะ ”

“ ... ”

“ คงให้เป็นข้อยกเว้นได้ล่ะนะ ”

  
         ไออุ่นจากมือของเขาที่กำลังลูบบริเวณแก้มนิ่มอีกฝ่ายที่ไม่รู้สึกตัวอย่างถนอม..







        











SHARE
Written in this book
สำนักดาบตระกูลโทมิโอกะ
ฟิคนี้เป็นฉากคัตตอนต่างๆของเรื่องสำนักดาบตระกูลโทมิโอกะนะคะ (สามารถไปตามอ่านได้ที่ http://www.joylada.com/story/5df08fd9b775560001a798b1) ฝากติดตามจอยเรื่องนี้ด้วยนะค้าบ
Writer
kkyoyaoooya
writer
fan fic & yaoi

Comments