งุ่นง่าน
เคยไหมที่รู้สึกควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้
อะไรที่เคยทำเป็นกิจวัตร กลับไม่มีใจอยากจะทำ
ในหัวมีแต่เรื่องที่ทำให้กระวนกระวาย
หยุดคิดไม่ได้

หัวใจเต้นแรงประหนึ่งกลองชุด ไม่ได้ทำให้รู้สึกดี แต่มันเหมือนจะขาดใจหัวใจที่เคยว่างเปล่า 
ความรู้สึกที่เคยเย็นชา
คนที่เคยแข็งกระด้าง 
ฉันมองตัวเองไว้แบบนั้นเสมอ

ทันทีที่เสียบางสิ่งไปอย่างไม่มีวันหวนคืน
ฉันก็รับรู้ได้ว่าตัวฉันนั้นยังมีหัวใจ
ฉันไม่ได้ไร้หัวใจเหมือนที่ตัวเองคิดไว้
แม้กระทั่งคนอื่น ที่มองว่าฉันไม่มีความรู้สึก

ฉันอยู่กับตัวเองมาสักพักใหญ่แล้ว
ฉันปิดกั้นตัวเองจากทุกอย่าง
แม้กระทั่งโลกโซเชียล ที่ใครๆสามารถรับรู้ได้
ว่าฉันยังมีตัวตน

อ้อ เกือบลืมไปเลย...
ฉันโหลดแอพพลิเคชั่นหาเพื่อนชื่อดังมาเล่นนิดหน่อย
ฉันคิดแค่ว่าคนพวกนั้น ไม่รู้จักฉันดี 
ฉันพอใจที่จะแสดงตัวตนอย่างไรก็ได้
แต่แล้วก็ไม่ได้ช่วย ฉันไม่อยากคุยกับพวกเขาสักเท่าไหร่

ฉันกลับมานั่งทบทวนตัวเองเหมือนเดิม
นอกจากที่ทำงานแล้วฉันก็แทบจะไม่คุยอะไรกับใครอีก
ฉันรู้สึกเหนื่อยที่จะยิ้มหรือตอบคำถาม

บางทีมันก็มีความย้อนแย้งในตัวของฉันนะ
ฉันอยากเล่าทุกอย่างที่ฉันเจอกับใครสักคน
พอมีโอกาสได้พูดคุยกับคนที่ไม่รู้จัก
ฉันกลับไม่อยากบอกอะไรกับเขาสักอย่าง

บางทีฉันอยากพูดกับใครสักคน 
แต่พอเริ่มที่จะอ้าปาก ฉันก็ต้องหยุด
มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่นะ

เพราะความรักคือสิ่งที่ฉันไม่คิดว่ามันจำเป็นต้องมีฉันคิดแบบนั้นมาเสมอ
ฉันมองว่าในอนาคต มีแค่ฉัน
ฉันอาจจะซื้อน้องหมามาเลี้ยง
ฉันอาจจะเรียนจนจบดร.
ฉันอาจจะไปเที่ยวรอบโลก
โดยไม่ต้องมีคนข้างกาย
โดยไม่ต้องมีเขา...

แต่ฉันคิดผิด 
ในวันที่เขาเดินจากไป เหมือนโลกทั้งใบหล่นใส่
ฉันหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยว่าต้องทำยังไง
ผ่านมาแล้วสักพักใหญ่ที่ฉันไม่มีเขา 
ยังไม่เคยมีวันไหนที่ยิ้มแบบจริงใจ
ฉันแค่ยิ้มและทำตัวร่าเริง ให้มันจบๆไป
ฉันเพิ่งจะเริ่มกินได้เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา
เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะทันทีที่ฉันจะกิน
น้ำใสๆมันก็คลอที่เบ้าตาของฉัน 
ฉันทนไม่ได้ที่จะต้องกินข้าวทั้งน้ำตา

มันทรมานนะ แต่ฉันคิดว่าฉันต้องผ่านไปได้
ฉันต้องดีขึ้นได้ด้วยตัวเอง 
ฉันไม่เคยเชื่อตรรกะที่ว่าต้องมีใคร ถึงจะดีขึ้น
เพราะสำหรับฉันแล้ว มันยากเหลือเกิน
ที่จะรู้สึกกับใครสักคน

วันไหนที่เราเลิกรอเธอแล้ว เราจะบอกเธอคนแรกประโยคที่ฉันบอกเธอไปวันนั้น 
มันดังสนั่นภายในหัวใจ
ฉันมองไม่เห็นหนทางที่จะลืมเธอ
ฉันคิดว่าเธอมีใครแล้วมันคงทำให้ฉันตัดใจได้
แต่ฉันยังคิด คิดว่าเขาอาจไม่ใช่
คิดว่าเธอจะกลับมา

นอกจากการปิดกั้นตัวเองแล้ว 
ฉันยังmuteเธอทุกช่องทางด้วย
แต่ฉันกลับรับรู้เรื่องราวทุกอย่างของเธอ
ไม่รู้ไปmuteเธอท่าไหนถึงเป็นแบบนี้

ความงุ่นง่านของฉัน
มันเกิดจากcr.ที่เธอใส่ไว้ใต้ภาพของเธอ
เพลงที่เธอโพสต์ ข้อความดีๆที่เธอเขียน
หรือแม้กระทั่งบทความที่เธอแชร์ ที่เธอสื่อถึงใครสักคน

มีแค่เธอ ที่เราจะส่งเพลงให้ฟังประโยคนี้ทำใจชื้นทุกครั้ง
เวลาเหลือบไปเห็นเพลงที่เธอโพสต์
ฉันยังเชื่อแบบนั้นมาเสมอ
เพลงที่เป็นของเรา คือเพลงของเรา
เพลย์ลิสต์ที่หวงที่สุดที่เก็บไว้ให้เธอ ก็ยังเป็นของเธอ

แล้วถ้าเธอไม่กลับมาล่ะคำถามที่วนอยู่ในหัวทุกครั้งที่ว่าง
รู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลายวันละพันครั้ง
ไม่เคยชินสักทีกับความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญ

ฉันต้องเริ่มอยู่กับตัวเองใหม่อีกครั้ง 
อยู่กับตัวเองแบบที่ไม่รับรู้ชีวิตของเธออีกเลย
ฉันต้องทำได้ ฉันคิดว่านะ
SHARE

Comments