เราจะเริ่มต้นใหม่ได้กี่ครั้งกัน หลังจากที่ต้องผ่านความล้มเหลวมานับไม่ถ้วน
เราจะเริ่มต้นใหม่ได้กี่ครั้งกัน หลังจากที่ต้องผ่านความล้มเหลวมานับไม่ถ้วน       ลมหนาวที่ผ่านมารอบแรกทำให้เราต้องหาเสื้อผ้าที่อุ่นขึ้นมาใส่ แต่ลมกลับพัดขึ้นมารุนเเรงเพิ่มขึ้นจนเสื้อตัวนั้นไม่สามารถป้องกันความหนาวได้อีก แต่เราก็ยังดิ้นรนที่จะหาเสื้อตัวใหม่ที่จะทำให้เรากลับมาอุ่นขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เราอบอุ่นได้เพียงไม่นาน พายุที่เลวร้ายก็รุนแรงขึ้น เรายังคิดว่าหรือเสื้อมันจะไม่เพียงพอ คงต้องหาอะไรเพิ่มอีก เราค้นพบฮีตเตอร์ มันช่วยเยียวยาเราได้ระยะหนึ่ง แต่กลับพบว่าฮีตเตอร์อันนั้นเป็นของที่ถูกโขมยมา ทุกอย่างกลับเข้าไปสู่สภาพเดิม ลมหนาวที่รุนเเรงขึ้น ผิวสัมผัสเราเปิดรับมัน หนาวจนไม่อาจต้านทานไหว ร่างกายชาไปหมด เราไม่อยากหาเสื้ออีกต่อไป มันเหนื่อยมากพอแล้ว เพราะรู้ว่าเสื้อตัวไหนก็ไม่สามารถต้านลมหนาวได้ ฮีตเตอร์ที่มีเพียงผู้สูงสุดเท่านั้นที่จะได้ครอบครอง ผู้ที่คนอื่นชื่นชอบเท่านั้นถึงจะได้รับโอกาสมีมัน เราอยากอบอุ่นอีกครั้ง แต่การเดินออกไปหาเสื้อท่ามกลางลมหนาวอีกครั้งมันยากเย็นเหลือเกิน หรือจริงๆ แล้วเราควรจะหนาวและแข็งตายไปในที่สุดกัน

      คุณเคยหนาวจนอยากจะแข็งตายไปหรือเปล่า เพราะว่าคุณไม่อยากทำมันอีกแล้ว ไม่อยากเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว เพราะรู้ว่าการเริ่มต้นใหม่มันก็ยังเจ็บปวดมากอยู่ดี
     หากเราเคยผ่่านเรื่องราวเหล่านี้มาก็อาจจะเข้าใจหรือไม่ก็ตาม แต่เพียงต้องการจะสื่อให้ทราบเท่านั้นว่าโลกของเรามันโหดร้ายเหลือเกิน กับความพยายามที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่ยังอุตส่าห์ปลอบใจตนเองแล้วเริ่มต้นใหม่ แต่มันก็จบที่เดิม หรือเจ็บมากกว่าเดิมเพราะตั้งความหวังไว้มากขึ้น

      คนรอบข้างมักจะให้กำลังใจว่าให้เริ่มต้นใหม่ แต่เบื้องหลังหน้าตาและรอยยิ้มอันแสนดีนั้นไม่สามารถบดบังความรู้สึกสมเพชที่มีอยู่ในใจพวกเขาได้ คำพูดเสียดสีนินทาและหัวเราะเยาะทำให้หัวใจเราเจ็บปวดจนไม่สามารถไปต่อได้ เหมือนตอนนั้นหัวใจจะหยุดเต้น ไร้ความรู้สึก เย็นชาไปหมด ทำไมพวกคุณถึงโหดร้ายได้เพียงนี้

     ความคิดแรกก่อขึ้นมาในหัว บอกว่าเธอควรไปต่อ แต่กลับมีอีกความคิดหนึ่งบอกว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว เธอพยายามมามากพอแล้ว ถ้าเธอจะหยุดฉันอยากให้เธอหยุดตอนนี้ ก่อนที่เธอจะต้องตายจากไปเพราะความพยายามที่ไร้สาระ

     เราคิดว่าในโลกใบนี้ ที่เรื่องของการประสบความสำเร็จเป็นเป้าหลักของสังคม ทำให้เป้าหมายชีวิตของเราเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งหรือถูกกลืนกินด้วยความชอบธรรมของสังคม เราเติบโตมาเพื่อเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นแต่กลับไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการได้ ส่วนหนึ่งเราก็อยากถามว่ามันกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง ทำไมเราไม่สามารถทำตามความต้องการของตนเองได้ แต่ต้องล้มเหลวหลายครั้งเพื่อความคาดหวังจากคนอื่น

     ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในใจ ไม่สามารถลบเลือนออกไปได้แม้แต่น้อยนิด มันยังคงวนเวียนหาคำตอบว่าทำไม ทำไม ฉันไม่สามารถเลือกในสิ่งที่เป็นได้ 

     ฉันไม่สามารถเลือกแอะไรได้เลย ตั้งแต่เป้าหมายของตนเองที่ถูกจำกัดไว้แล้ว และฉันยังไม่สามารถเลือกความสำเร็จให้ตนเองได้อีก มันแย่เสียยิ่งกว่าอะไร

เหมือนในหนังสือที่ฉันเคยอ่าน
พอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองกระจอกและไร้ประสิทธิภาพ ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ ความสามารถหรืออายุ มันไม่มีอะไรชัดเจนเลย ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่ชัดเจนที่ไม่มีอะไรสามารถรับได้เลย หรือว่าฉันทำอะไรผิดพลาดไป      ฉันรู้สึกไร้ค่าเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ล้มเหลว ฉันรู้สึกว่าการมีอยู่ของตัวตนมันยากเหลือเกิน 

      แต่หลังจากนี้ฉันขอก้าวออกไป ฉันขอทิ้งเสื้อกันหนาวทุกตัว และวิ่งออกไป วิ่งออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ และหวังเพียงว่าจะค้นพบความว่างเปล่า ที่ฉันสามารถจะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ปราศจากกรอบโกสมอันนี้ ฉันขอใช้ชีวิตของฉันเอง ให้ฉันเถอะนะ
SHARE
Written in this book
เรื่องราวเเละความทรงจำ
ทุกครั้งที่ย้อนมาอ่านมันจะไม่เหมือนเดิม
Writer
__ANNE19
learner
alone

Comments