ไม่ได้รัก...แต่ก็ไม่อยากให้จากไปไหน


ผมมันคนเห็นแก่ตัว... 



มันเป็นเรื่องที่อธิบายและยากที่จะพูดให้ทุกคนเข้าใจได้ จะว่ายังไงละ ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันเกิดจากความบังเอิญ ที่มาจากความเหงา ความโดดเดี่ยว ความเหนื่อยล้าในหัวใจ

เคยวิ่งตามความรัก อยากจะได้ความรักจากเขา ทั้งๆที่ผ่านมาเขาก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่า เขามีให้เราแค่จำกัดจริงๆ แต่ด้วยความที่โลภมากคิดว่าที่เขามีให้มันยังไม่พอสำหรับเรา แต่เมื่อเรายิ่งวิ่งตามเขาเท่าไหร่ คนคนนั้นก็ยิ่งถอยห่างเราออกไปเท่านั้น 

แย่นะกับความสัมพันธ์แบบนี้น่ะ

แต่มาวันหนึ่งเรากลับคิดได้ว่า...เราน่าจะหยุดได้แล้ว หยุดที่จะวิ่งตามไขว่คว้าในสิ่งที่คิดว่าคงจะได้มาไม่ง่าย แล้วเลือกที่จะเดินให้ช้าลง มองเขาจากที่ไกลๆ คอยเป็นห่วงห่างๆ

พยายามจะไม่รู้สึก แต่บอกไว้เลยนะมันทรมานมาก มากจนแทบจะทนไม่ไหว

แต่..ผมก็ทนมาได้จนถึงตอนนี้ ตอนที่หัวใจของผมเริ่มจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ไม่รู้สึกกับอะไรเลย

////
 
"เหม่ออะไรพี่?" วินเดินเข้ามายังห้องนั่งเล่น พร้อมกับถือกระป๋องเบียร์ติดมือมาด้วย ก่อนเขาจะยื่นให้ผมตรงหน้า

"ป่าว" ผมเลือกที่จะไม่เล่าให้อีกคนฟัง ว่าผมกำลังคิดอะไร

"แน่ใจ?" แต่ดูท่าอีกคนจะยังสงสัย ก็แหง่ละ ผมโกหกเขาไม่สำเร็จเลยสักครั้ง

"....คิดถึงน่ะ" ผมตอบเสียงเบา แต่คิดว่าเขาคงรู้ว่าผมหมายถึงอะไร

"เฮ้ออ" วินทำเพียงถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงโซฟาข้างผม

"เขากำลังจะกลับมา" ใช่เขากำลังจะกลับมา

"ผมรู้ รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องกลับมา" เราสบตากัน แต่ภายในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคนตรงกลับไม่ได้แสดงอารมณ์หรือความรู้สึกผ่านดวงตาคู่นั้นเลย มีแต่ความว่างเปล่า ที่ผมเห็นจากดวงตาคู่นั้น

"งั้นหรอ..." ผมว่า ก่อนจะยกกระป๋องเบียร์ในมือดื่มด้วยความสับสนวุ่นวายในใจ

"แล้วจะไปหาเขาไหม?" อยากไปสิ ผมตอบคำถามของอีกคนในใจ 

"..." พอคิดแบบนั้น น้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนก็เอ่อล้นเต็มดวงตาของผม จนผมมองแทบจะไม่เห็นใบหน้าของคนตรงหน้าเลย

"โอเค ผมเข้าใจแล้ว" เสียงถอนหายใจของคนตรงหน้า ทำให้ผมเลือกที่จะกลั้นน้ำตานั้นไว้

"กะ โกรธไหม?" ผมถามกลับเสียงสั่น ผมรู้คำตอบเขาดี แต่ก็ยังอยากจะถาม เพราะผมอยากได้ยินจากปากของเขา

"ไม่ ไม่เคยโกรธ พี่ก็รู้นิ" ใช่ผมรู้ วินไม่เคยคิดจะโกรธและเขาก็ยังอยู่กับผมตรงนี้เสมอ

วินยิ้มบางๆให้ผม พร้อมกับยกฝ่ามือหนาขึ้นมาลูบหัวผมไปด้วย เป็นการปลอบโลม


อ่อนแอ...


แต่ก็เข้มแข็งขึ้นได้ เพราะเขา เขาคนนี้ เขาเป็นคนที่คอยให้กำลังใจผมเสมอ

"ขอบใจนะ...ที่ยังอยู่ตรงนี้" พูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาเช่นกัน

คนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะดึงตัวของผมเข้าไปสวมกอดจมอก ผมเลือกที่จะปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาเรื่อยๆ จนกว่าจะหยุดไหลไปเอง

"ไม่ไปไหนอยู่แล้ว แล้วก็ไม่เคยคิดจะไปไหนด้วย" ยิ่งได้ยินคนที่กำลังกอดปลอบบอกแบบนั้น น้ำตาก็ยิ่งหลั่งไหลออกมาจนผมเองก็ไม่รู้ว่าจะหยุดได้ในตอนไหน 

"ฮึก.." เผลอสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ 

"ชู่~" เสียงปลอบแผ่วเบาที่ล่องลอยอยู่ข้างหูของผม "ไม่ร้องนะครับ" ก่อนเขาจะผละกอดออกจากผม รอยยิ้มบางๆบนใบหน้าหล่อเหลาขอลคนตรงหน้ามันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ฝามือหนาที่สากเล็กน้อย กำลังลูบคาบน้ำตาบนแก้มของผมอย่างแผ่วเบา

"ไหนยิ้มหน่อยซิ" คนตรงหน้าว่าขึ้น ก่อนจะยิ้มกว้างให้ผมอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและอบอุ่นเสมอ

พยายามจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ พร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดคาบน้ำตาจากใบหน้าที่ในตอนนี้ก็ยังไม่ายอมหยุดไหลสักที 

มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ผมดีใจที่ใครอีกคนที่ผมเฝ้ารอ... เขากำลังจะกลับมา 

และผมก็มีความสุขที่มีวินคอยอยู่ข้างๆในตอนนี้

"มันไม่ยอมหยุดไหลเลยอะ" ผมว่าพร้อมกับยิ้มแห้งออกมาอย่างนึกขำในใจ น้ำตาของผมมันไม่ยอมหยุดไหลจริงๆนะ

"งั้นก็ปล่อยให้มันไหลออกมาจนหมด แล้วอย่าได้มีเรื่องที่ต้องทำให้เสียน้ำตาแบบนี้อีกเลย..." พอคนตรงหน้าพูดออกมาแบบนั้นผมก็ได้นั่งนิ่ง คิดตามสิ่งที่เขาพูด

ขอบคุณ...ขอบคุณคำปลอบโยนและจริงใจจากคนคนนี้

"อืม...เข้าใจแล้วล่ะ" ผมตอบเสียงแผ่ว ก้มหน้ามองกระป๋องเบียร์ในมือ ออกแรงบีบจนมือเริ่มสั่นไหว


ก่อนที่ใบหน้าของผมถูดเชิ้ดให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตรงหน้าอีกครั้ง วินใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของผมเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ใช้นิ้วเรียวเช็ดคาบน้ำตาที่ติดอยู่บนแก้มออกให้ ผมได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้อีกคนทำตามใจ

ก่อนที่จะรู้สึกอีกทีว่า ลมหายใจของคนตรงหน้าเข้ามาใกล้จนผมรู้สึกได้ ผมหลับตาลงอีกครั้งเมื่อสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มบริเวณริมฝีปาก เป็นความรู้สึกที่ทำให้หัวใจของผมวูบโหวง สมองที่เอาแต่คิดเรื่องต่างๆมากมาย ตอนนี้กลับว่างเปล่า ความอ่อนนุ่ม สัมผัสอ่อนโยนยังคงตราตรึงไม่หาย ผมตอบรับรสจูบอันแสนหวานจากอีกคนอย่างเต็มใจ ลิ้นร้อนเริ่มสำรวจโพลงปากภายในอย่างช้ำชอง มันทำให้ผมรู้สึกชอบและหลงไหล หลงไหลจนทำให้ผมไปไหนไม่รอด อยากจะอยู่ อยู่ตรงนี้ถึงจะไม่มีสถานะเรียกกัน แต่มันก็ทำให้ผมมีความสุขได้เสมอ























**


ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ
รัก.



SHARE
Writer
rain_in_the_sun
Consoling
Born from imagination

Comments