ไฟอุ่นไม่เคยพอ
หนึ่งชรา เดียวดายภายในป่า
หนาวสะท้านร่าง แทบสลาย
เพียงจุดฟืนให้พออุ่นอาบกาย
ไม่นานคงมอดหายตามสายลม
.
หักไม้ใส่ฟืนเพิ่มเป็นกองไฟ 
เปลวไหวๆ วาบๆ ให้คลายหนาว
ลมแรงขึ้น ฟ้าครึ้ม อีกคราว
ในความหนาว กองไฟไม่อาจทาน
.
สุมไฟด้วยไม้ฟืนเป็นกองเพลิง
ให้อยู่ได้คลายหนาวอาจพอไหว  
ณ กลางไพร ไสววาบสะเก็ดไฟ
พายุโหมไม่อาจดับกลับก่อเพลิง
.
เผาพนาป่าไม้ให้มอดไหม้
ณ เวหาเหยี่ยวใหญ่ฉายแววล่า
โฉบโผ ฉกกิ่งติดไฟมา
ถึงอีกฝากป่าภายในปีกสะบัดเดียว 
ปล่อยทิ้งกิ่งไฟ โฉบล่าซาก
จากเคยอุ่น กลับร้อนกายแทบมอดไหม้ 
ลุกโหมไฟที่เคยก่อไว้
ลมที่เคยเป่าให้ดับกลับประโคม
.
ให้เพลิงไฟเผ่าแผดจนชิบหาย
ชราตายเดียวดายในลุกโหม
ขณะที่ไฟลุกรามข้ามกระโจน 
เหยี่ยวทึ้งโยนซากทิ้งแล้วบินไป    
SHARE
Writer
INTHUCH
Learner
a p o e m s h o u l d n o t m e a n b u t b e.

Comments