8 : เริ่มใหม่(อีกแล้ว)

กลางเดือนกันยายน หลังจากล้อเครื่องบินแตะพื้นและกูยังไม่ตายก็ถือว่ากลับถึงไทยอย่างเป็นทางการ

คงต้องเริ่มแล้วจริงๆกับการซ้อมเพื่อไปวิ่งมาราธอนในเดือนมกรา

เกริ่นนิดนึง สำหรับคนที่ไม่เคยวิ่งจริงจังแต่พอมีพื้นฐานทางกีฬา  ตำนานกล่าวว่าเวลา 4 เดือนคือเวลาที่น้อยที่สุดที่มึงควรจะซ้อมถ้าจะไปวิ่งมาราธอน

...ถูกต้องนะฮะ..กูเหลือเวลา 4 เดือนพอดี

และเหมือนเดิมอย่างที่เคยบอก การเริ่มใหม่ทำให้กูท้อได้เสมอ

ความรู้สึกในวันที่เริ่มวิ่งย้อนกลับมาเหมือนกรอวิดีโอกลับไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว


วิ่งได้แค่สองกิโลก็เหนื่อย 
วิ่งไปเจ็บไปเพราะกล้ามเนื้อไม่แข็งแรง 

ถ้าเป็นแต่ก่อนก็คงพัก แต่ตอนนี้กับเวลา 4 เดือนที่ยืดหยุ่นไม่ได้ทำให้ต้องวิ่งต่อไป

ช่วงนั้นก็จิตตกพอสมควร แต่ถ้าไม่ซ้อมวิ่งวันงานจริงถ้ากูเป็นลมนี่อายชิบหายเลยนะ

เกร็ดความรู้ : ขอนแก่นมาราธอนเป็นงานมาราธอนนานาชาติที่คนสมัครเยอะมากกก มีทั้งคนไทยและต่างชาติ มีเงินรางวัล บลาๆๆ ล่าสุดได้รับการเสนอชื่อเป็น 1 ในสนามระดับเมเจอร์ของไทยด้วยจ้าสา ส่วนสนามอื่นที่ถูกเสนอชื่อก็เช่น จอมบึง บางแสน บุรีรัมย์ ฯลฯ ถ้าจำไม่ผิดมี 6 หรือ 7 สนามนี่แหละ

หลังซ้อมสองสามอาทิตย์ผ่านไปร่างกายเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ  กล้ามเนื้อกลับมาขึ้นรูปชัดเจน จิ้มๆดูก็เออ แข็งดี 5555 ชอบๆ

การซ้อมวิ่งเข้ามาอยู่ในกิจวัตรโดยสมบูรณ์

การตื่นแต่เช้าไปวิ่งตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเป็นคนแรกของสนาม กลับตอนแดดเผาตูดเป็นคนสุดท้ายกลายเป็นเรื่องปกติอีกครั้ง

จริงๆก็ลืมความรู้สึกนี้ไปแล้วแหละยังดีที่ความรู้สึกนี้แค่วิ่งก็กลับมา

แต่ความรู้สึกบางอย่างก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องทำยังไงมันถึงจะรู้สึกอีกครั้ง

....
..

ปล.ไม่ได้จะคำคมอะไรหรอก  แค่หาทางจบบทนี้สวยๆไม่เจอเฉยๆ 
SHARE
Written in this book
Until MARATHON
Road to 42.195 โล...
Writer
Tlepewpew
Seeker
มา! พี่จะเล่าให้เอ็งฟัง...

Comments