Tokyo • สิ่งที่รอคอย
กลับไปคราวนี้จะทำให้ตัวเองเป็นหนักกว่าเก่า หรือคิดว่าเป็นเรื่องดีที่กลับไปที่ที่เราคุ้นเคยวะ

       เจ้าแผนนี่ก็อยู่ในหัวเราตลอด เตือนเราให้ตัดสินใจเลือกวันที่อยากกลับได้แล้ว จินตนาการในหัวกับความเป็นไปได้ ความรู้สึกเมื่อเหยียบถึงโตเกียว สถานที่ที่อยากไปอีก คนที่เราเคยใช้ชีวิตสนุก บ้าบอ ไปวันๆเพื่อลืมความจริงที่อยู่ข้างหลังเรา เวลาอยู่บ้านตัวเอง "ความกลัว" ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเราที่มันร้องไห้ฟูมฟายหลังจากดู Whetering with you คนเดียวจบ น้ำตาไหลไม่หยุด ไม่ได้อินหนัง แต่มันอิน "สถานที่" เพราะมันเต็มไปด้วยความทรงจำที่ดี พลังบวกมหาศาล ซึ่งเราตอนที่ดูเป็นจััััังหวะดำดิ่งพอดี มันดูแล้วมีความสุข ไปตกตะกอนต่อก็บ้าบอ 
ที่นั่นมันคือที่ของเรา เราต้องกลับไป กลับไปให้ได้ ทำไมเราโหยหานัก การอยู่ตรงนี้มันเหนื่อยเหลือเกิน
     ประโยคคม(ตายล่ะ) ได้พูดออกไปในสาย คนที่ฟังก็ตกใจเล็กน้อยว่าหนังมันจะทำให้อินบ้าบออะไร จนมานั่งร้องไห้กลางห้างเหมือนคนสติหลุด พอเป็นตัวของตัวเองในโหมดที่คุมได้ แม้จะสภาพแย่แค่ไหน เราจะผ่านมันไป ใช่แหละ เมื่อก่อนก็เป็นคนแบบนั้น จนกระทั่งมันรับไม่ไหว ทำไมต้องโตเกียว? ชีวิตที่อยู่ตรงนั้นมันเหมือนภาพคุ้นเคย เดินไปไหนเราก็มีความสุข ไร้้กังวล รูปแบบการกดดันจากสังคมที่เราเคยเจอมาทั้งชีวิต ไม่เคยอยากกลับแม้แต่วินาทีเดียว หวงพื้นที่ที่เป็นเซฟโซนเรียบร้อย กว่าจะปรับตัวเข้ากับสัังคมที่เคยใช้ขีวิตอยู่ ท้าทายกว่าปรับตัวไปเจอสังคมใหม่อีก ชีวิตเหมือนไม่รู้จะเดินไปไหนดี เราเคยเดิน เคยทำมาเกือบทั้งหมดแล้ว การที่เราบอกว่าอยากไปซะให้ได้ มันคือการหนีปัญหาของตัวเองหรือเปล่า?

       คำถามบ้าบอสุดโลกแตก อยากถามต่อไปเรื่อย ๆ ใก้เจ้าคนที่ถามเรามันหน้าหงาย เลิกพยายามซักรายข้องกับเหตุผลที่อยากอยู่โตเกียวนะ ช่างเถอะ ทำลงไปก็ไม่น่าได้ประโยชน์กับคนที่มีธงคำตอบตามอุดมคติแหละนะ ตอบแบบมนุษย์ที่รักษาตัว จะตอบเลยว่า "อยู่แล้วมันสบายใจ ไม่เครียดไงเฟ้ย ซับซ้อนยัััังไง เคยเห็นเราที่ยิ้มกว้างมีความสุขอย่างที่เพื่อนรอบตัวต่างบอกงั้นเหรอ" ฟังที่เล่ากับรู้จักตัวตนในช่วงก่อนหน้า มันดูจะช่วยให้เข้าใจมิติทางความคิด การจัดการความรู้สึกภายในของคนๆนี้ดีขึ้นนะ ข้อเสียของการเล่าเรื่อง คือ บางตอนถูกตัดไป เพื่อความสบายใจ และความสนิทสนมของคนที่ฟังด้วย ไม่ว่าจะเหตุผลของแนวคิดทางสังคม ค่านิยม อุดมคติ จุดยืนของแต่ละคน ทำให้ไม่สามารถแสดงออกมาเต็มที่ แล้วจะเข้าใจสิ่งที่สื่อในแบบเดียวกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งวิตกจริต เลยเป็นที่มาของการเลิกเล่าเรื่อง
ทำไมเดินตัวปลิว สบาย ความกังวลเป็นศูนย์ 
       ตั้งแต่เหยียบถึงพื้น มันโล่ง รอมานานเหมือนเป็นวันที่เราจะได้รับการเติมเต็ม แม้ว่าเราจะยังประสาทแดกบ่อยครั้งเวลาเจอเหตุการณ์ไม่เป็นใจ ก็ตั้งใจเลิกวนเข้าโหมดนี้เหมือนกัน มันไม่ง่าย เพราะเราเป็นผู้นำการเดินทาง ฉะนั้นเราจำเป็นต้องรู้ และแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าตลอด ไม่ได้ไม่อยากทำ แต่ตัวเราตอนนี้ดูจะอ่อนแอ ปลิวไหวตามลม นิดหน่อยก็ดาวน์สุดขึ้นสุด โว้ย ไม่เอาสิเจ้าบ้า มาขนาดนี้แล้ว ใจดีกับตัวเองจะเป็นไรไป หวังว่างานนี้โตเกียวจะรักษาใจผุพังพอสมควร สมกับที่รอมาทั้งปี เพื่อออกจากเมืองมลพิษทางใจ ซึ่งดีลกับมันตลอดมา

SHARE
Writer
AMILE
PolSci Student
เป็นคนที่เรียนจนเพี้ยน สติหลุด บ้าบอ เริงร่า มีอารมณ์เขียนต่อเมื่ออยากเขียน ชอบอ่านทุกสตอรี่ "May the force be with you"

Comments