สุดท้าย​แล้วเราก็อยู่ในโลกแห่งความมืดนี้ไปตลอดกาล
4/366​ บันทึก​ที่เขียนไปพร้อมๆกับน้ำตาที่เอ่อล้น
ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันดูไร้ค่าในสายตาทุกๆเหลือเกิน​ ฉันอดทนอดกลั้นไม่แสดงอาการออกมา​ แต่สุดท้ายฉันก็ทำไม่ได้​ ฉันจมอยู่กับ​โลกแห่งความหม่นหมอง​จนหาแสงสว่างไม่เจอ​ ฉันพยายามแล้ว​ ฉันสู้เต็มที่​แล้ว​ มีใครเห็นถึงความพยายามของฉันบ้าง​  มีใครเห็นค่าในตัวฉันบ้างไหม​ ฉันเหมือน​ไม่เหลือใครเลยในชีวิต​ รู้สึก​โดดเดี่ยว​ ไร้ค่า​ ไม่น่ามีชีวิตอยู่​เลย​ มองไปทางไหนก็มืดมน​ หม่นหมอง​ น้ำตาเอ่อล้นมาเรื่อยๆ​ ฉันอยู่ในห้องนอนสี่เหลี่ยมเล็กๆที่ทาสีด้วยสีฟ้่่​า​ แต่ทำไมมันดูไม่สดใสและมองไปทางไหนก็มืดมนไปหมด​
ฉันมีค่าบ้างไหม
คำถามที่วนเวียนอยู่​ในความคิดตลอดเวลา​ ทำไมฉันดูแย่ขนาดนี้​ ทำไมกัน​...
ฉันตายไดไหม
คำถามสุดท้ายในความคิด.. 

#โรค​ซึมเศร้า​ที่รัก
SHARE
Written in this book
การเดินทางของโรคซึมเศร้า​
ฉันคือผู้ที่เป็นโรคซึมเศร้า​ และสร้างโลกสีเทาไว้อีกใบหนึ่งในจินตนาการ​ ฉันเปรียบมันเหมือนทีวีที่โดนดึงปลั๊กออกแล้วมันก็ดับพรึ่บลง​ ฉันไม่เข้าใจเลย.. ฉันก็เลยปิดกั้นตัวเองจากความรัก ฉันกลัว​มัน​ แต่ในใจก็หวังว่าจะมีคนเข้าใจ​ สักวัน.....​
Writer
Singha95
คิดยังไงเขียนไปอย่างนั้น
ฉันและเรื่องราวบนโลก

Comments