หน้ากากรอยยิ้มกับใบหน้าที่แสนเศร้า

หลายคนชอบบอกว่าฉันเป็นเด็กที่ร่าเริง หัวเราะกับทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า บางคนบอกฉันเหมือน comfort zone ของเขา 
แม้กระทั่งเพื่อนต่างชาติของฉัน 
'WHY? You always got a big smile'
'Happy Girl' 

แต่ไม่กี่คนที่สัมผัสฉันได้แค่ผ่านการมองดวงตาที่ซ่อนความเศร้าไว้ แค่ครอบครัวและเพื่อนสนิทสองสามคนที่รู้อย่างละเอียดว่า ฉันเคยเผชิญกับเหตุการณ์เลวร้ายในชีวิตมามากแค่ไหน เรื่องเรียน, ครอบครัว และความรัก

ถึงแม้ตอนนี้ช่องว่างตัวฉันกับสังคมยังมีอยู่ ฉันยังคงไม่พูดถึงเรื่องในอดีตของตัวเองกับใครมากนัก บทสนทนาถึงเรื่องในอดีตที่เพื่อนใหม่แชร์มีมากมาย พอมาถึงตาฉัน ฉันก็เล่ามั่วๆไปทุกครั้ง ไม่เคยซ้ำสักฉาก หัวเราะกลบไปเรื่อยเปื่อย  .. จริงๆ ฉันเจ็บปวดมากที่นึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

สามถึงสี่ปีนี้ ฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะยิ้มหรือหัวเราะดังๆ กับเรื่องบ้าๆที่เข้ามาไม่ว่าจะดีหรือไม่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดฉันต้องมียิ้มให้กับทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า 

ทุกครั้งที่ฉันให้กำลังใจใครสักคน ก็อดนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ได้ มันคงจะดีมากเลยนะ ถ้ามีใครสักคนพาฉันหัวเราะกับเรื่องบ้าแบบนี้บ้าง


xoxo 


SHARE
Writer
Pluto1995
Dream Catcher
- 1995 - Introvert You never know where to find me.

Comments