เราอวดคุณให้เพื่อนเราฟังตั้งเยอะว่าคุณอะ น่ารัก
คุณจำเรื่องระหว่างเราตอนเด็กๆได้ป่ะ
ที่เราเคยบอกว่าถ้าคุณสูงกว่าเราค่อยมาคบกันอะ
ตอนนี้คุณก็สูงกว่าเราแล้วนะ
ทำไมยังไม่ขอเราคบสักที...
เราก็คิดว่าคุณอะลืมเรื่องที่เราเคยพูดกัน
แต่เปล่า...คุณไม่ได้ลืม คุณมีคนอื่น









ถ้าไม่ได้ชอบเราทำไมไม่บอกอะ
ทำไมต้องทักมาคุย
มาชวนคอล
ที่เราถามว่ามีแฟน มีคนคุยหรือยัง
คุณก็ตอบว่า ไม่มี
ที่มาหยอดเราบ่อยๆคืออะไรว่ะ?










เห้ย!...เราชอบแกจริงๆนะเว้ย
เราอวดคุณให้เพื่อนเราฟังตั้งเยอะ
ว่าคุณอะ น่ารัก










ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรารู้เอง
ว่าคุณอะ คบกับผู้หญิงอีกคนอยู่











ผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะรู้ที่คุณมาคุยกับเรา
ดูเหมือนเธอจะหึงมากด้วย
แต่แล้วทำไมไม่เปิดตัวละ
ทำไมไม่บอกว่าเป็นแฟนกัน
ทำไมไม่บอกเรา ว่าคุณมีเขาอยู่แล้ว
ถ้าเป็นแบบนั้นเราจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของคุณเลย











ตอนแรกเราคิด...คิดว่าคุณไม่เหมือนผู้ชายที่มาคุยแล้วก็เทเรา 
คิดว่าคุณไม่เหมือนคนอื่นๆ
ขอโทษที่เรามโนไปเอง
คุณแม่ง แย่กว่าทุกคนที่ผ่านมาอีก













แต่เธอคนนั้นก็คงดีกว่าเราใช่มั้ยล่ะ?
ไม่งั้นคุณคงไม่ขอเธอคบ
ไม่ผิดหรอกที่คุณจะเลือกสิ่งดีๆในชีวิตให้ตัวเอง
ตอนเรารู้ความจริง...
มีแต่คำถามเต็มหัวเราเลย ว่า
ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น
ทำไมคุณถึงทำแบบนี้
แต่จริงๆคำถามทีี่เราอยากถามมากที่สุด คือ
แล้วเราล่ะ...
เรารู้สึกเหมือนโดนปล่อยไว้ในอวกาศเลย
เหมือนคุณชวนเราขึ้นยาน
แล้วปล่อยเราไว้
เพราะอะไรล่ะ?
เพราะคุณเจอคนที่ทำให้คุณไม่รู้สึกกลัวที่จะไปดาวดวงอื่นๆใช่มั้ย
แต่ก็ ขอบคุณนะ ที่ยังใจดีทิ้งชุดนักบินอวกาศไว้ให้เรา
ถึงเราจะไม่ต้องการก็เถอะ





                                                   -ธันวา.

SHARE

Comments