มื้ออาหารที่ดีต่อใจ
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่กลายเป็นคนชอบสตอรี่
ชอบการมองเห็นของสิ่งหนึ่งแล้วคิดต่อว่า
ก่อนจะมาเป็นสิ่งตรงหน้าเรานี้
มันมีอะไรอยู่ในกระบวนการนี้บ้างนะ

ตอนที่ไปคามาคุระไปเจอร้านอาหารชื่อ Trattoria Inoue 

ร้านนี้เป็นร้านอาหารเล็กๆซ่อนอยู่ตรงหน้าสถานี Kamakura
เดินกันเข้าไปแบบงงๆเพราะคิดว่าถึงเวลามื้อเที่ยงแล้ว เราต้องกินข้าวก่อนเดินทางต่อ
และขี้เกียจเดินหาตามรีวิว เอาแบบ “กูวิว” นี่ล่ะ!

เปิดประตูเข้าร้านเสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง
ในร้านมีคนนั่งตรงเคาน์เตอร์ครัวเปิดอยู่เกือบเต็ม
และมีพนักงานสองคน เดาว่าเป็นสามี-ภรรยากัน

ฝ่ายหญิงรับหน้าที่แม่ครัว หยิบนั่นจับนี่
เปิดไฟตั้งเตาปรุงอาหาร ประดิษฐ์ประดอย
ฝ่ายชายรับออเดอร์ คุยกับลูกค้า ยกเสิร์ฟ เก็บเงิน

ระหว่างนั่งรอ เรามองคนเป็นภรรยาทำอาหาร
มองสามียกน้ำยกท่ามาเสิร์ฟ
แล้วรู้สึกถึง “ความเป็นแขก”
ที่ต่างจาก “ความเป็นนักท่องเที่ยว”

แม่บอกว่า นี่ครั้งแรกนะเนี่ยที่ได้นั่งดูคนทำอาหารให้เรากินตรงหน้า ผัก ผลไม้ เตาเอยอะไรเอย
มันไม่ refined เหมือนโอมากาเสะอะไรแบบนั้น
มันเหมือนนั่งรอกินข้าวในห้องครัวที่บ้าน

ร้านแบบนี้เป็นโมเดลธุรกิจขนาดเล็กๆแต่น่ารัก
เมนูก็ไม่เยอะ พูดอังกฤษก็ไม่ได้ จำนวนโต๊ะก็น้อย
สั่งอาหารเหมือนต่อรองด้วยแต้มบุญ
เพราะจิ้มรูปภาพเอาด้วยแรงศรัทธา
และได้มาซึ่ง miso chicken
อร่อยเหมือนกินแกงฮังเลสาขาคามาคุระ 

พนักงานก็แค่นี้ แถมราคาก็ไม่แพงเลย
เปิดมื้อเที่ยงแล้วพักเตรียมวัตถุดิบ
เพื่อรอเปิดอีกครั้งตอนเย็นๆ
แต่ไปแล้วอยากไปอีก~

มันคือการกินแล้วตัวสั่นหลับตาพริ้ม
คือการขอดกินจนหยดสุดท้าย
เพราะเราอยากให้เค้ารู้ว่าเรา appreciate ทุกรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ
เพราะเราเห็นเค้าค่อยๆวางผักผลไม้ให้ได้สีสัน
ค่อยจัดค่อยเรียง ตักนั่นตักนี่ลงไป

ถ้าคุยกันรู้เรืองอยากถามว่าเป็นยังไงมายังไงมาเปิดร้านตรงนี้นะ เปิดมานานรึยัง
ทุกวันทำอาหารนี้มีความสุขมั้ย
คุณทำอาหารอร่อยมากเลย
อยากเปิดสาขาเชียงใหม่มั้ย (เดี๊ยววววก่อน!)

เอาว่าญี่ปุ่นชอบมีร้านแบบนี้
นี่ชอบมากเลย 
ร้านปลาไหลคุณลุงคุณป้าในโตเกียวใกล้ๆโรงแรมที่พักตอนนั้นก็เหมือนกัน

บางทีมนุษย์ก็คงโหยหาปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน
บางอย่างที่แมชชีนให้ไม่ได้
ต่อให้สื่อสารกันไม่รู้เรื่องก็ตามที.

SHARE
Writer
Gentlediary
Language enthusiast
ความคิด I ความสนใจ I ความทรงจำ IG: evepiriyapa

Comments