ความรักของอาโป
รักแรก รักครั้งแรก คนที่เห็นแค่เพียงครั้งแรกก็รู้สึกใจเต้นแรง ใช่ มีคนนึงเคยเป็นรักครั้งแรกของเรา ตอนม.1 ใช่ เราเจอเขาที่โรงเรียน ตอนนั้นเรากำลังทำงานกลุ่มและเล่นไปกับเพื่อนๆ เขาเดินลงมาจากอาคารเรียนพร้อมเพื่อนเขาอีก1คนพอดี สบตา 
เราสบตากับเขา ไม่รู้ว่าสบตาไปนานเท่าไหร่ แต่ที่รู้ๆเพื่อนมาเขย่าตัว เราหันไปบอกกับเพื่อนว่า ชอบคนนั้น 5555ช่างง่ายดาย จากการคำนวณน่าจะไม่ถึง5นาทีด้วยซ้ำ เพื่อนรอบตัวมีอาการงงๆ แล้วถามย้ำ คนไหนวะ! เราพาเพื่อนไปแอบหลังเสาแล้วชี้ว่า คนนั้นไง!ที่เดินมากับเพื่อน หลังจากที่บอกพวกมันไปแล้ว เพื่อนก็เริ่มแหกปาก ชอบคนนั้นเหรอ! ในตอนนั้น ความรู้สึกเหมือนเพื่อนพูดกับไมค์ออกมา แทบอยากจะอุดปากแล้วลากเพื่อนกับปากเดี่ยวนี้ เห้อ เขาเดินผ่านไปโดยไม่หันมอง ดีจังที่ยังไม่รู้..
เวลาผ่านไป..เพื่อนๆเริ่มสืบหาว่าเขาเป็นใครกัน ทุกคนในกลุ่มให้ความร่วมมืออย่างดีมาก ขนาดไม่ได้ขอเลย555555 ในที่สุด! มันก็เกิดเรื่องบังเอิญที่เป็นเรื่องดี เขาอยู่ชุมนุมเดียวกับเพื่อนในกลุ่ม ในใจคิด เอาว่ะ คนข้างบนคงเปิดทางให้!!!ดีใจสุดๆ
ความรักที่เคยบอกไปในตอนแรก ไม่มีทางทีจะน้อยลงไปเลย แต่กลับเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น บางครั้งในการเฝ้ามองจากโรงอาหาร ยอมตื่นเช้า 4.30 เพื่อไปโรงเรียนจะได้ทันนั่งดูเขากินข้าวกับเพื่อนๆบวกกับเขาเข้าแถว เจอกันไม่ถึง30นาที มันเป็นอะไรที่ดีมาก ทำแบบนี้ไปจนเข้าปีที่2 พี่เขาก็อยู่ม.3 พอดี ใจตอนนั้นไม่ดีเลย..เขาจะย้ายโรงเรียนไหมวะ แล้วถ้าย้ายจะได้เจออยู่ไหม ควรบอกชอบดีไหมวะ ความคิดตีกันในหัวเยอะมาก มีหลายคำถาม มีหลายคำตอบ..แต่ก็ยังไม่ทำอะไรซักที วันผ่านไปจนเป็นเดือน จนวันวาเลนไทน์มาถึง โรงเรียนประกาศให้นักเรียนส่งจดหมายถึงคนในโรงเรียนได้ พอได้ยินแบบนั้น เด็กๆพวกแอบชอบข้างเดียว ดีใจกันใหญ่รวมถึงตัวเราที่จะดีใจเอาเกินหน้า เอาว่ะ เดี่ยวไปซื้อกระดาษมาเลย! จำได้ว่าเขียนใส่กระดาษแผ่นสีชมพูไป 1แผ่น เอสี่ บรรยายมาตั้งแต่รากเง้า ว่าเจอกันตรงไหน ชอบเขาตรงไหน และตลท้ายด้วยการบอกว่า พี่ หนูต้องไปเรียนวิชาคณิตแล้ว มันยากมากๆ ยังไงหนูไปก่อนนะ 
น่าอาย

ไม่รู้จะไปบอกเขาทำไมว่าจะไปเรียนคณิต แต่ตอนนั้นมันก็เด็กมากอะเนาะ ถ้าเทียบกับตอนนี้ เห้อ พี่เขาคงขำมาก หลายวันผ่านไปจนถึงวันจบพี่ม.3 จำได้ว่าไปแอบซื้อดอกกุหลาบจากริมรั้ว มาเลยนะ แอบยามซื้อมาด้วย บอกเพื่อนๆว่า วันนี้จะบอกชอบให้ได้เลย หลังจากซื้อเสร็จก็เดินตามหาพี่เขาอยู่นานมาก จนเจอ แต่กลับประหลาดใจจริงๆ พี่เขาไม่ได้เอาอะไรมาปัจฉิมเพื่อนๆเลยนอกจากถือลูกบาส ..งง กำลังจะเดินเอาดอกไม้ไปให้ แต่ก็หันหลังกลับแล้วเลี้ยวไปให้พี่รหัสแทน บ้าจริง.. ความป๊อดนี้.. แต่ก็ดีแล้ว หลังจากนั้นได้รู้ว่าพี่เขาต่อม.4ต่อที่นี่ 
ดีใจ
เวลาผ่านไปจนเราขึ้นม.4มา ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เหตุการณ์ต่างๆก็เกิดขึ้นซ้ำๆกัน รีบไปโรงเรียนไปนั่งที่โต๊ะอาหาร รอดูพี่เขา ถ้าโชคดีพี่จะมากินข้าวแถวๆร้านที่นั่ง..หัวใจจะวาย เพื่อรแต่คนให้ความร่วมมือในการแอบถ่ายที่โคตรจะไม่เนียน...แถมยังดูคุกคาม จนเราต้องปรามแทน.. พวกบ้า
ม.4 เป็นช่วงที่มีความสับสนและพยายามหลายครั้ง ในการเลิกชอบ.. เหลืออีก1ปีที่ปีเขาจะอยู่แล้วนะ เพื่อนบอก ให้เลิกชอบจะได้ไม่ต้องมานั่งเจ็บอยู่ [จากประสบการณ์ตรงของเพื่อนเขาอะเนาะ] เราก็แบบเอาว่ะ จะเลิกชอบ แต่...แค่เห็นหน้าแวบเดียวเท่านั้น เสียงเต้นในหัวใจ บอกว่า ไม่! ไม่เลิก ก็ยังชอบอยู่ พยายามไปก็เจ็บเปล่าๆ ชอบๆไปเถอะ เดี่ยวค่อยมาเลิกชอบก็ได้ โอเคโอเค..
พี่เขาจะจบแล้วนะ
ช่วงพี่เขาม.6เรียกได้ว่า แทบจะหายไปจากโรงเรียนเลยก็ว่าได้พี่เขาเหมือนจะอ่านหนังสือตลอดเวลา แม้กระทั่งบนรถมาโรงเรียน อ่านตลอด ยื่นยันจากตัวเราที่มีเหตุการณ์วันนึง ตื่นสาย วิ่งออกจากซอยอย่างรวดเร็วคิดไว้แล้วว่า จะต้องขึ้นคันหน้าให้ทัน เขาจอดรับ ยิ่งวิ่งใกล้ตัวรถมากเท่าไหร่ยิ่งได้รู้ว่าคนบนรถคือ..พี่เขา เอาไงละทีนี้ วิ่งเข้าซอยสิรออะไร!!!! พี่คนขับรถคงงงๆนะ555555 เข้าเรื่องต่อนะ พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆถึงวันปัจฉิมพี่ม.6อีกครั้ง ก่อนวันนั้นเราว่าจะซื้อตุ๊กตาไดโนเสาร์ไปให้ เพราะพี่เขาหน้าเหมือน แถมรู้สึกอีกด้วยว่า เหมาะกับสายพันธุ์กินพืชบวกกับที่เห็นชอบกินไอติมมะนาว 5555 เกือบจะสั่งไปแล้ว แต่มันต้องรอ ตอนนั้นพี่เขาคงไม่รู้ที่โรงเรียนแล้ว ความผิดเราเอง...น่าจะพรีมาตั้งนาน ก่อนวันปัจฉิม1วัน จำได้ว่า ร้องไห้แม่งตาบวมมาก พร้อมซ้อมบทพูดบอกรักไปหลายครั้ง..
วันจริงๆมาแล้วนะ
เป็นหมาเลย...ป๊อดแตก ไม่กล้าพูดไม่กล้าใกล้ ไม่ไปยุ่งเลย กลัวจะร้องโฮใส่พี่เขา เอ่อ!...ตั้งแต่ส่งจดหมายตอนนั้นยังส่งมาตลอดนะ จนอยู่ม.5 ไม่ได้ส่งไป.. ในจดหมายม.4บอกว่า ถ้าหนูอยู่ม.5แล้ว แล้วพี่ไม่ได้รับจดหมายนั้นแปลว่า หนูกำลังจะเลิกชอบพี่นะ ไม่เข้าใจ..ไปบอกทำไมนะ
แต่...ในวันปัจฉิมนั้นมีการแจกจดหมายกันเกิดขึ้น มันเป็นวันที่15 กุมภาพันธ์ เราอยู่ห้องติดกับพี่เขาด้วยนะ! นี่คือความโชคดีเล็กน้อย..แต่เลขที่ดันห่างกัน 20 ที่..ใจร้ายจัง แล้วตอนเขาแจกพี่เขาพยายามหาชื่อตัวเองตัวนะ! ไม่ได้คิดไปเองเลยนะ!หาจริงๆ แต่ก็ไม่มีใครส่งให้พี่ไปเหมือนกัน :p  วันนั้นพยายามทำตัวให้ห่างจากพี่มากที่สุดเลย ไม่งั้นเดี๋ยวจะเผลอร้องไห้เป็นบ้าอีก..
พี่จบแล้ว
หลังจากพี่จบไป เราก็ขึ้นม.6 รู้ไหมช่วงแรกๆ มันปวดหัวใจเอามากๆ คิดถึงที่สุด คิดถึง มีแต่คำว่าคิดถึง ไม่อยากมาโรงเรียนแล้วถ้าโรงเรียนไม่มีพี่ ประมาณนี้เลย เป็นอยู่ประมาณ6เดือน..แสนทรมาน ไม่ได้เห็นหน้า ไม่เห็นเจอ จนเพื่อนบอกว่า มึง ตัดใจได้แล้วนะ อย่าจมกับอะไรแบบนี้ ตอนนั้น แทบจะไม่ฟังเพื่อน เป็นบ้าอยู่พักใหญ่ เพื่อนก็แสนจะดีเหลือเกิน พยายามบอก มึง!น้องเขาหล่อมากชอบคนนี้สิ.. กรอกหูทุกวัน เวลาผ่านไปเรื่อยๆความคิดถึงเริ่มจางลง.. จนในที่สุดถึงตอนนี้มันหมดไปแล้วนะ! ถึงคุณ คนที่เราชอบมาเกือบจะ5ปี คนที่หันมองเราและสบตากันแค่1ครั้ง คนที่เรามองมาตลอดเกือบ5ปี คนที่ทำให้เรามีความสุขแค่คุณหัวเราะกับเพื่อนๆ ดีแล้ว..ที่ไม่ได้บอกชอบไป ดีแล้วเผื่อเรายังต้องเจอกันอีก เก็บไว้ในความทรงจำ ให้มันเป็นความลับตลอดไป สุดท้ายแล้ว เราอยากจะบอกคุณจริงๆว่า เรายินดีกับทุกความสำเร็จในชีวิตของคุณเลย ขอให้มีความรักอยู่รอบๆตัวคุณนะ เราเชื่อว่าคุณต้องจบมาเป็น คุณหมอที่ดีมากแน่ๆ ขอบคุณที่ทำให้เข้าใจความรัก 
SHARE

Comments