ความทรงเจ็บ
รีวิว ฮาวทูทิ้ง แบบละเอียด จริงจัง และสปอยล์



สปอยล์ สปอยล์ สปอยล์ สปอยล์

.......................................................................................



มันไม่มีอะไรเท่เหลือในสายตาคนยุคใหม่อีกแล้ว ทุกอย่างเก่า น่าเบื่อ เต็มไปด้วยเงื่อนไขที่ไม่เข้าท่า เหตุผลที่ไม่มีเหตุผล ทำไมแม่ต้องเก็บกันชนรถไว้วะ ทำให้บ้านเราถึงเต็มไปด้วยของกระจุ๊กกระจิ๊กซ่อนอยู่ทุกหลืบร่อง ทำไมต้องเก็บของที่ไม่ใช้ไว้เยอะแยะเต็มบ้านไปหมด ยิ่งโตยิ่งรู้ว่าคนที่สอนให้เราเก็บของให้มันเข้าที่เข้าทางอย่างแม่กลับทำตัว"เก็บ"ของเลอะเทอะซะเอง มันอาจเป็นอุดมคติของคนยุคก่อนก็ได้ที่เมื่อมีบ้านแล้วก็ต้องมีทรัพย์ ยืนยันการเป็นอยู่ที่จับต้องได้ นานวันเข้าเลยมีเครื่องยืนยันการมีอยู่เต็มบ้านไปหมด ซึ่งคนรุ่นใหม่ไม่มองว่ามันเท่หรือ ดูอบอุ่นดีแล้ว มันแค่รกหูรกตา รกใจ อดีตที่ไปกันไม่ได้กับจริตในอนาคต



มันมีเหตุผลเป็นล้านให้จีนเลืิอกที่จะทำออฟฟิสที่อื่น ไม่เห็นจำเป็นต้องมารืิ้อบ้านทำเป็นออฟฟิสให้ต้องทะเลาะกับแม่ หรือแม้แต่ต้องขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตให้พัดตลบกลับขึ้นมาฟุ้ง

เเล้วเราก็พอรู้ว่าเงินค่ารีโนเวทบ้านมันก็ไม่ได้หนีค่าเช่าออฟฟิสสักกี่มากน้อย เราจึงรู้ในที่สุดว่าจีนคงอยากรื้อบางอย่างทิ้ง กลบฝังมันด้วยรสนิยมน้อยชิ้นน้อยอย่าง ให้อดีตมันตายไป ฆ่ามันถ้าจำเป็นแบบไคโรเรน จีนเป็นชนชั้นกลางที่ไม่ได้ถูกบีบคั้นขนาดนั้น เธอทำไปเพีื่อสร้างตัวตนใหม่ โดยใช้อดีตเป็นฐานราก ฝังทั้งหมดไว้ใต้ดินไม่ให้เสนอหน้าขึ้นมาบนผิวพื้นได้อีก



เอาเข้าจริงความมินิมอลมันก็ไม่ได้พุทธอย่างที่คิด เราต้องรู้ว่าบ้านเมืองที่สะอาด สะดวก เรียบร้อย ก็มักเกิดขึ้นจากประเทศที่่มั่งคั่งเท่านั้น ญี่ปุ่นก็ไม่เคยสะอาดเรียบร้อยมาก่อนจนกระทั่งกลายเป็นประเทศที่ร่ำรวย ความเป็นระเบียบในแบบมินิมอลเกิดได้เพราะเรามีทุกอย่างมากพอให้ทิ้งได้ ในขณะที่ถ้าเรายากจนเราไม่มีทางเลือกใดนอกจากเก็บทุกอย่างไว้ เพราะเชื่อว่ามันจะมีคุณค่าในอนาคตสักทางหนึ่ง ซึงเอาจริงการเก็บของไว้เต็มบ้านก็ไม่ได้สร้างความรู้สึกรกหรืออึดอัดคับแคบให้กับคนยุคก่อนอย่างไร ยิ้งสะท้อนทางเลือกของจีนที่ผิดฝาผิดตัว เผด็จการ รุกรานความสงบสุขทางจิตของคนในบ้านไปทั่ว การคืนของก็เป็นประเพณีไถ่บาปที่เธอสร้างขึ้นเอง สาวชนชั้นกลางที่ใจร้ายพอที่่จะทิ้ง ใจดีพอที่จะเอาไปคืน ผูกพันธ์กับสิ่งของได้อย่างนี้ก็เพราะเธอและเพื่อนๆก็เป็นชนชั้นกลางเหมือนกัน ลองเป็นคนจนกว่านั้นลงมาหน่อย เราเชื่อว่ามันจะกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งแน่นอน



เราชอบแม่ของจีนมากกว่าในแง่ของการกลบฝังความทรงจำ ภายนอกอาจดูลักลั่นเมื่อเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่อยากได้ยินแม้ชื่อของอดีตสามี แต่กลับเก็บสิ่งของที่เป็น"เครื่องยืนยันการมีอยู่" ของเขาไว้อย่างครบถ้วน เราเคยได้ยินว่าวิธีการลืมเร็วที่สุดคือจดมันไว้ เพราะเมื่อสมองไม่ต้องย้ำคิดเรื่องเดิมอีกเราจะลืมได้ง่ายมาก กลายเป็นการจดไว้คือการอนุญาติให้ตัวเอง"ลืม" เหมือนภาพถ่ายที่ทำให้เราลืมง่ายว่าเราเคยไปที่นั่นจริงไหม?ในเรื่อง snap เรายกภาระความทรงจำให้วัตถุเพื่อให้เรามีโอกาสลืมได้บ้าง เราจึงพบว่าการต่อสู้ของเธอทั้งเรื่องจึงเป็นการตรึงอดีตไว้กับที่ เก็บทุกอย่่างไว้ในรังดักแด้ปลอดภัยของเธอ จนกระทั้งจีนเล่าให้ฟังว่าเธอพึ่งโทรไปคุยกับพ่อมานะ นั่นทำให้เธอใจสลาย เพราะนาฬิกาที่หยุดไว้นานต้องกลับมาเดินใหม่อีกครั้ง



เราชอบตอนจบของหนังมากกว่าอะไรทั้งหมด ในชีวิตนี้มีเรื่องให้เสียใจเยอะ หนึ่งในนั้นคือเสียใจว่ามันเคยอยู่ตรงนี้แต่ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว การทำตัวมินิมอลของจีนก็จบลงได้อย่างสวยงามเมื่อบ้านเป็นไปอย่างที่หวัง เพราะสิ่งของทั้งหมดถูกโกยทิ้งออกไปพ้นจากบ้าน เว้นก็แต่ความทรงจำของเธอที่ยังคงแบกรับน้ำหนักของสิ่งของเหล่านั้นไว้ ตู้ยังอยู่ตรงนั้น เตียงยังอยู่ตรงนี้ เก้าอี้ เสืิ้อผ้า แม้แต่ผนังของห้องที่ถูกทุบรื้อออกไปยังคงมีอยู่ในภายในใจของเธอ โดยเปียโนตัวเก่ายังคงเล่นเพลง เเฮปปี้เบิร์ดเดย์วนซ้ำร่ำไปทุกครั้งที่เธอเดินผ่านห้องโถงว่างเปล่า แต่คราวนี้ มีเพียงแค่เธอที่รับรู้...

SHARE
Writer
homunchus
มังกรตลอดกาล
เขียนเเบบที่ชอบอ่าน

Comments

Newchapter
9 months ago
เรื่องนี้ไม่ชอบความติสที่ทิ้งเอ็มไป แล้วกลับไปรื้อฟื้นความเจ็บของเค้า ถ้าจีนเป็นคนที่นึกถึงใจคนอื่นสักนิด เรื่องนี้ทั้งหมดจะไม่เกิดขึ้นเลยค่ะ5555
Reply
homunchus
9 months ago
เราต่างก็บกพร่องในการรับรู้ว่าคนอื่นก็มีหัวใจ เราเลยไม่สงสารจีนในตอนท้ายเลย 555+