ฮาวทูทิ้ง “มันก็จะพุทธๆหน่อย”
“เธอก็แค่ยอมรับว่าเธอเป็นคนเห็นแก่ตัว แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตปกติซะ ใครๆก็ทำกัน”

ไปๆมาๆ ชอบมากเลยนะ หนังพูดถึงแนวคิดสไตล์มินิมอล ที่จีน นางเอกของเรื่องให้คำจำกัดความกว้างๆว่า “มันก็จะพุทธๆหน่อย” อะไรที่ไม่ใช้แล้ว ก็ทิ้งๆไป เก็บไว้แต่ของที่สำคัญจริงๆ อะไรแบบนี้ เวลาพูดก็เหมือนจะง่าย แต่เมื่อต้องเข้าสู่กระบวนการทำจริง มันกลับซับซ้อนกว่าที่คิด เราชอบที่หนังนำเสนอแบบเรียบง่าย แต่ไม่มีฉากไหนในเรื่องที่น่าเบื่อเลยนะ ทุกอย่างมันร้อยเรียงกันไป

ที่ชอบคือ ตัวจีนเอง ในขณะที่ตัวเองยึดมินิมอลเป็นสรณะในการใช้ชีวิต เปลือกนอกดูแต่งตัวเรียบง่าย ใส่เสื้อผ้าสไตล์เดิม แต่เปล่าเลย ภายในกลับตึงสุด ไม่พอดีตามแนวคิดตัวเองเท่าไหร่ แถมเข้าไปจัดการ วุ่นวายกับชีวิตคนอื่น ทั้งทางตรงและอ้อม คิดเองเออเองว่า สิ่งที่ตัวเองตัดสินใจคือวิถีที่ถูกต้องแล้ว เรานึกว่าหนังจะพูดถึงการเติบโตของตัวละครเป็นหลัก (คือมันก็เห็นการเปลี่ยนแปลงแหละนะ) แต่ในท้ายที่สุด สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เรารู้สึกว่า มันย้อนกลับมาสู่จุดเริ่มต้น ที่ว่าด้วยวิถีมินิมอลนั้นแหละ ที่แท้จริงแล้ว มันไม่ใช่แค่สไตล์ แต่มันอาจจะรวมถึงกระบวนการชะล้างจิตใจ ที่กว่าจะทำได้จริงน่ะ ไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ

อันนี้คือ ประเด็นหลักที่เรามองอ่ะนะ หนังยังมีประเด็นปลีกย่อยอีกในเรื่องความสัมพันธ์ทั้งหลาย ครอบครัว คนรัก เพื่อน แถมยังมี symbolic บางอย่างที่เห็นซึ่งอาจตีความในประเด็นเรื่องแนวคิดที่แตกต่างกันระหว่าง generation ได้ด้วย สรุปว่า ชอบนะ ชอบมาก ดูจบแล้ว ยังช่วยให้เรามานั่งทบทวนตัวเองกับสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวได้ด้วย แนะนำเลยๆ

❤️
SHARE
Written in this book
films

Comments