I’ll see you sometime.

ถ้าพูดถึงฤดูใบไม้ผลิ​ ฉันคงจะนึกถึงดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุด มันทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆที่ฉันเคยผ่านมา ผู้คนที่เข้ามาในชีวิตฉัน และเดินจากไป มีมากมาย เหมือนดั่งวัฏจักร​ที่วนเวียนไปไม่มีที่สิ้นสุด เหนือสิ่งอื่นใด ฉันอยากจะนำความรู้สึกต่างๆมาเก็บรวบรวมผ่านบทความนี้ และ ดอกไม้ดอกนั้นมันคงจะผลิบานในใจของคุณ เมื่อฤดูใบไม้ผลิกำลังเริ่มต้นขึ้น

ฉันมีโอกาสได้ไปเที่ยวหลายประเทศและหลายจังหวัดและบางทีฉันก็ได้พบผู้คนมากมาย บางคนอาจจะเข้ามารู้จักกับฉัน เพราะความเหงา บางคนก็เข้ามาเพราะผลประโยชน์ต่่างๆ แต่หนึ่งในความเหงานั้น ฉันได้เจอกับเพื่อนสุดแสนวิเศษคนนึง

เขาชื่อว่า เจ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง ตัวสูงเลยฉันนิดหน่อย เราทำความรู้จักกันบนรถบัสนำเที่ยว ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าฉันจะได้มีเพื่อนต่างแดน เขาเป็นคนจังหวัดหาดใหญ่ สงขลา​ ส่วนฉันก็เป็นคนกรุงเทพแถวชานเมือง เรารู้จักกันเพราะว่า พวงกุญแจ​ของฉัน ดันไปตรงกับชื่อของแม่ของเขา และเราก็คุยกันตลอดการขับเคลื่อนของรถบัส

'ทำไมคุณถึงมาภูลมโลหรอ'​ เขาเอ่ยถามฉัน

'ฉันอยากมาดูพญาเสือโคร่ง​น่ะ เห็นแม่ฉันบอกว่าสวยดี นายล่ะ'​ ฉันถามกลับ

'ที่ผมมาน่ะ เพราะผมคิดถึงแม่'​ เขาเล่า ก่อนจะผ่อนเสียงลงในช่วงท้ายประโยค แววตาเขาดูเศร้าลง มันทำให้ฉันแอบรู้สึกผิดที่ถามอะไรกระทบใจเขารึเปล่านะ

'​งั้นวันนี้ให้ฉันอยู่กับนายเอามั้ย นายจะได้ไม่ต้องเศร้า' ฉันพูด

'​แต่เรายังไม่รู้จักกะ-'

'​โอเคตามนั้น'​ฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูด และพูดอย่างเด็ดขาดไป


ภูลมโล จังหวัด เพชรบูรณ์​ อากาศหนาวเย็นนิดหน่อย บรรยากาศดีใช้ได้เลย

ฉันล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ดตัวเก่ง แล้วปรายตามองไปที่คนที่ยืนอยู่ข้างๆ มันทำให้ฉันหลุดขำของท่าทางเด๋อด๋าของเขา อะไรกัน ไหนเคยบอกว่าเคยมาหลายรอบ แต่ท่าทีตื่นเต้นของเขาดูขัดกับการกระทำเขามาก

ฉันยิ้มก่อนจะเดินนำเข้าไปใน สวนพญาเสือโคร่ง​สีชมพูสวยงดงาม

บรรยากาศที่นี่ดีมากเลย แม้ผู้คนจะพลุกพล่าน​ไปหน่อยเพราะมันคือช่วงเทศกาล​ ฉันเดิดไปหยุดหน้าต้นพญาเสือโคร่งก่อนจะหยิบก้องมาถ่ายต้นพญาเสือโคร่งเก็บเอาไว้

'ถ่ายรูปหรอครับ?'

'อื้ม สวยมั้ย'​ ฉันโชว์รูปที่ถ่ายในกล้องให้เขาดู

'โห คุณเก่งจัง'​ เขาพูด

'หึ ใครๆก็บอกฉันแบบนั้น'​

เราคุยกันไปมา หาที่นั่งเล่น ผลัดกันเล่าเรื่องราวต่างๆของกันและกันไปมา จนตกเย็น เป็นเวลาที่เราต้องไปทำหน้าที่ของตนเอง

ตอนนี้เริ่มไม่มีคนแล้ว ฉันระบายลมหายใจตัวเองมาเบาๆ แม้จะเสียดายนิดๆที่จะไม่ได้คุยกันต่อ

'​นี่ เรากลับกันเลยมั้ย' ฉันถาม

'​ได้ครับ'

'​นั่นนายทำอะไรอะ'

'ผมจะเด็ด ไปวางหน้ารูปแม่'

น่าแปลกที่ฉันควรห้าม แต่กลับไม่ห้าม



'เด็ดมาทำไมตั้ง2ช่อ'

'ช่อนี้ผมจะเก็บให้แม่ครับ'

'...'

ฉันมองการกระทำเขาอย่างไม่ละสายตา เขาค่อยๆบรรจงเก็บดอกไม้ลงไปในกระเป๋าเป้ของเขา

'​ส่วนช่อนี้..'

'...'

'ผมให้คุณครับ'

เราสองคนค่อยๆเผยยิ้มออกมา ฉันเอื้อมมือไปรับดอกพญา​เสือโคร่ง​มา แล้วก็กำก้านมันเอาไว้แบบนั้น ก่อนที่เราทั้งสองจะหัวเราะออกมาให้กับความไร้เดียงสาของตัวเอง

มันเป็นเวลาที่ฉันจะจดจำไปตลอด แม้เราจะได้พบกัน หรือไม่ได้พบกัน แต่ฉันจะนึกถึงเขาเสมอทุกครั้งที่เห็นดอกไม้สีชมพู

คล้ายบทสนทนา​สุดท้ายของเราก่อนจากกัน ที่เขาเอ่ยถามฉันว่า

'เราจะได้เจอกันอีกรึเปล่าครับ'​

'ฉันจะนึกถึงนายทุกครั้งที่ฉันเห็นดอกไม้นี่เลย'​

SHARE
Writer
suncha
Writer
2019

Comments