เพราะสำคัญผิดเวลา
#HOWTOเก็บ ในปี 2563

เคยเป็นกันบ้างไหมที่บางอย่างที่เรายังไม่ต้องการจะใช้ เราก็จะพบเห็นมันได้ทุกที่ทุกเวลา

แต่เมื่อถึงเวลาที่จะต้องเอาสิ่งนั้นมาใช้จริงๆ ในเวลาที่จำเป็นจริง กลับไม่พบเจอมันที่ที่เคยเห็นมาก่อนอีกแล้ว

มันหายไปไหนกันนะ

ฉันไม่เคยเข้าใจว่าบางทีมันอาจจะน้อยใจเป็นบ้างไหม มันก็แสดงตัวให้เราเห็นแทบจะบ่อย เหมือนเป็นลางบอกเหตุในอนาคตว่าเราจะต้องหยิบจับใช้มันอย่างแน่นอน แต่เรายังไม่เข้าใจในสิ่งที่มันสื่อสารกับเรานั่นเอง

จนบางทีฉันก็คิดว่าควรจะเก็บมันไว้ในที่ที่ฉันจะสามารถหามันเจอได้ง่ายดาย ที่ที่ฉันจะจำได้ว่าครั้งสุดท้ายว่ามันเคยอยู่ที่ตรงไหน

เพราะมันจะอยู่ใกล้ตัวฉันตลอดเวลา ที่ที่ฉันจะจำได้ทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องการ โดยไม่ต้องเดินตามหาให้ขวัก หรือคิดจนหัวแทบระเบิด

แต่มันก็เป็นนิสัยที่พวกเราต่างแก้กันไม่หายสักที

ทั้งทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าวันหนึ่งเราอาจจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะมันยังไม่ได้สำคัญในเวลานั้น

หากเวลาจำเป็นจริงๆ บางอย่างเราก็ยังหาเจอและเลือกนำมันมาใช้ได้ แต่กับบางอย่างเมื่อเราเลือกที่จะไม่ให้ความสำคัญกับมันในเวลานั้นแล้ว เราก็ไม่สามารถจะนำมันมาได้อีกเลย

หาอะไรอยู่นั่นน่ะ

กรรไกรอะ จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ใช้มัน ฉันก็วางมันอยู่ตรงนี้อะ พอมาตอนนี้มันก็ไม่ได้อยู่ตรงที่ฉันจำได้ หรือว่าฉันจำผิดวะ พี่

ไม่แปลกหรอก ใครๆ ก็เป็น จำได้ว่าครั้งสุดท้ายมันเคยอยู่ตรงนี้ แต่ก็ใช่ว่ามันจะต้องอยู่ที่เดิมเสมอไปสิ

คำพูดนี้ของพี่ชายของฉันทำให้ฉันตระหนักว่า ระหว่างที่เราไม่ได้ให้ความสนใจมัน ก่อนหน้าอาจจะมีคนที่ให้ความสำคัญกับมันก่อน แล้วหยิบจับมันไปใช้ และเมื่อใช้เสร็จก็เอาไปวางไว้ที่อื่นแล้ว

หรือฉันเองนี่แหละที่ไม่เก็บไว้เป็นที่เป็นทาง

เดี๋ยวฉันช่วยหา

ตกลง

เออ --- ระหว่างนั้นนั่นเอง

นี่รูปแฟนเก่าเอ็งหรอ ฉันเจอมันยู่ยี่อยู่ในลิ้นชัก

ฉันแค่มองผ่านๆ ไปที่พี่ชายของฉัน

เอ็งเลิกกับเขาเพราะอะไรวะ ทั้งที่ฉันก็เห็นเขาก็ดูรักเอ็งมากเลยนะ

เขาบอกรักฉัน และขอฉันคบเป็นแฟน อันที่จริงฉันพอจะรู้จากการแสดงออกของเขาที่ทำเพื่อฉันมาโดยตลอด แต่สิ่งที่ฉันให้เป็นการตอบแทนกับเขา

แค่คำ ‘ขอบคุณ’ ที่หลุดออกจากปากของฉันไปเท่านั้น

ฉันก็แอบหวั่นใจกับการกระทำของเขาแบบนั้น กลัวว่ามันจะเป็นอย่างที่ฉันคิดมาเสมอ เพราะฉันไม่เคยรักเขาเลย ทว่า ฉันยินดีรับทุกการกระทำที่ดีๆ ที่เขาทำเพื่อฉัน

แล้วคำตอบของฉันนั้นก็เป็นจริง เขามาบอกว่ารักฉันในวันหนึ่ง

ฉันกลับไม่ได้ปฏิเสธ แต่ตอนฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไร ทั้งที่ไม่เคยรักเขาเลย กลับตอบตกลงไปอย่างนั้น

เขาก็เหมือนสิ่งของที่ไม่คิดว่าจะสำคัญในเวลานั้น ฉันก็เลยเอาไปวางไว้ตรงไหนอย่างไม่แยแส

เขาก็เหมือนกับสิ่งของที่ฉันพลันสายตาไปเห็นทุกๆ ครั้งที่เดิมตรงนั้น และยังเข้าใจว่าอย่างไรมันก็อยู่ตรงนั้นเหมือนเดิมอยู่ดี

พี่ว่าตอนนี้พี่เริ่มเข้าใจในความรักระหว่างเราแล้วละ

ขอบคุณที่พี่เข้าใจนะ เพราะตอนนี้ฉันเองก็รู้สึกอึดอัดมากกับความรักแบบนี้เหลือเกิน รักที่ฉันไม่เข้าใจว่ามันเป็นยังไง

ทำไมกัน ทั้งที่เราไม่เคยรู้สึกรักพี่เลยสักนิด ทำไมถึงตอบตกลงละ

ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันน่ะพี่ ทำไมถึงตอบตกลง ฉันคงเป็นบ้าไปแล้วมั้ง

---ยังไงฉันขอโทษด้วยแล้วกันนะ

ทุกๆ อย่างที่เกี่ยวกับเขาในตอนนี้ มันได้ทำให้ฉันชัดเจนในหัวใจ เหมือนสิ่งของที่ฉันกลับมาให้ความสำคัญกับมันอีกครั้งหนึ่ง

ทุกครั้งที่ฉันไม่เคยนึกถึงเขา หากทุกๆ ครั้งที่ฉันต้องมีปัญหาวุ่นวายใจกลับมีเขาทุกๆ ครั้ง

ทำไมเวลานี้ฉันกลับรู้สึกแย่เกี่ยวกับเขาขึ้นมาวะ พี่

ถ้าหากเอ็งบอกกับฉันว่ารู้สึกเหมือนบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต ฉันจะมองเอ็งว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว หากเอ็งพูดอย่างนี้ หัวใจของเอ็งอาจกำลังรู้สึกผิดกับเขา แล้วเอ็งจะทำยังไงวะ

รู้สึกอยากกลับไปแก้ไข กับความรู้สึกผิดครั้งนี้มากๆ วะ

ทุกความเป็นห่วงเป็นใยที่เขามอบให้ฉันในทุกๆ เช้าที่ฉันลืมตาขึ้นมายังเห็นพระอาทิตย์ส่องแสงลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

และทุกๆ ค่ำคืนที่ฉันจะหลับตามีเพียงความมืดมิดภายใต้เปลือกตาห่อหุ้มโลกทั้งใบของฉัน กับอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา

ทำให้ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

พี่ยังรักฉันเหมือนที่เคยอยู่ใช่ไหม

ไม่เปลี่ยนแปลง

ฉันขอโทษนะพี่ ที่ตลอดเวลาที่ฉันไม่เคยให้ความสำคัญกับพี่เลย

ไม่เป็นไรหรอก พี่เข้าใจมาตลอดว่าพี่แค่ยังไม่ใช่ ไม่ใช่ว่าไม่สำคัญอะไรหรอก

ยังไงฉันก็ขอโทษที่ทำให้พี่ต้องรู้สึกอย่างนี้นะ

วันนี้เรามาหาพี่ทำไมหรอ

พี่จะยังรักฉันอยู่ไหม เพราะตอนนี้พี่ทำให้ฉันเข้าใจอะไรๆ ได้มากมายทีเดียว โดยเฉพาะความรักที่ทำให้พี่ได้อยู่เคียงข้างฉันในยามที่อะไรๆ ก็ดูเลวร้ายไปหมดสำหรับฉัน

พี่ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะ

ฉันยิ้ม

เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งได้ไหม

และฉันก็แทบจะหุบยิ้มลงในทันที

พี่ยังรักเราเสมอมานะ และไม่เคยจะเลิกรักเราได้เลย หากเวลานี้มันเป็นไปไม่ได้แล้วละ ทั้งที่พี่ก็อยากให้มันเป็นไปได้นะ เพราะเราเองก็ทำให้พี่ได้เข้าใจถึงสิ่งสำคัญ ไม่ว่ามันจะสำคัญตอนไหนเมื่อไร เราก็ควรจะเก็บเขาไว้ในที่ที่เป็นของเราตลอดเวลา

สิ้นคำพูดของพี่เขา เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังผ่าอากาศตรงมาจากด้านหลังของฉันเรียกชื่อพี่เขา

นั่นแฟนพี่เอง

อื้ม ---

ฉันหันไปมองหน้าแฟนของพี่เขา

คือฉัน --- ฉันรู้สึกขอบใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ทำเพื่อฉันมาตลอดนะ ขอบใจในความหวังอันเต็มเปี่ยมของพี่ และฉันก็รู้สึกขอโทษที่เป็นความหวังของพี่ให้พี่ไม่ได้เลย ฉันเสียใจจริงๆ ลาก่อนนะ ขอให้พี่มีความสุขกับชีวิตนับจากนี้

ลาก่อน พี่ก็หวังว่าเราจะได้พบกับมันเช่นกัน และเลือกที่จะเก็บมันไว้ในที่ที่สมควร

ฉันก็ต้องเดินจากมา ที่มีน้ำตาไหลรินเป็นทาง ฉันไม่รู้ว่ามันน่าละอายแก่ใจมากขนาดไหนที่พาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ ฉันคิดเผื่อไว้แล้วละ ว่ามันจะต้องจบลงง่ายดายแบบนี้อยู่ดี

แต่ก็อย่างว่าละ

มีบทเรียนแบบนี้อีกกี่ครั้งในชีวิต แต่เราก็ไม่เคยจำสักครั้ง

หากครั้งนี้มันคือการเสียใจที่รู้ว่าหัวใจตัวเองว่ารักเขาช้าไป

เสียใจมากอะดิ

ฉันพยักหน้า

แต่ไม่เจ็บปวดวะ พี่ เหมือนรู้อยู่ก่อนแล้ว

รู้สึกยังไงบ้างละ

รู้สึกไม่แย่แล้ววะ พี่ เหมือนได้ไปทำสิ่งที่ค้างคาเอาไว้

--- แต่ที่ฉันอยากรู้ก็คือ

---- ทำไมกันวะ พี่

---- ทำไมถึงเพิ่งรู้หัวใจตัวเองว่ารักใครสักคนหนึ่ง ในวันที่ไม่มีเขาอีกแล้ว

แบบนี้แหละ สัจธรรมของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์อย่างเราๆ มันก็เหมือนสิ่งของที่เก็บไม่เป็นที่เป็นทาง ไม่รู้ว่ามันจะสำคัญตอนไหน ใช้เสร็จแล้วก็แล้วกัน อนาคตเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน ก็ไม่มีใครจะมองล่วงหน้า

ก็จริงแหละ

มันก็เหมือนกับเวลาที่เราหาของชิ้นๆ นั้นที่จำเป็นจริงๆ ในเวลานี้เอามาใช้ไม่ได้แล้ว

เพราะแค่มันอาจเป็นสิ่งที่สำคัญไม่ตรงกับเวลาจำเป็นจริงๆ
SHARE
Writer
iamtasmanian
Storyteller
เรื่องสั้นจากความรู้สึก

Comments