I'll be fine

ใครๆเขาก็เหนื่อยกันทั้งนั้นแหละ อย่าไปเปรียบเทียบกันเลย

        ยอมรับเลยว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่หมดแพชชันกับทุกอย่าง คือไม่อยากทำอะไรเลย โรงเรียนก็ไม่อยากไป หนังสือก็ไม่อยากอ่าน บางวันก็นั่งทบทวนกับตัวเองว่า เรามีสิ่งที่ชอบจริงๆแล้วหรือเปล่านะ เราอยากเรียนคณะที่เราเลือกไว้ตั้งแต่แรกจริงๆหรือเปล่านะ หรือบางครั้งก็สงสัยว่าเราจะเข้ามหาลัยไปทำไม ถ้าเรายังไม่รู้ว่าเรารัก หรือเราชอบอะไร มันเป็นช่วงที่เราคิดว่าอาจจะเกิดขึ้นกับม.6 หลายๆคนบ้างแหละ และเชื่อว่าเดี๋ยวมันจะต้องผ่านไป แค่ตอนนี้......ตอนนี้เท่านั้นที่เราไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เฉยๆกับทุกอย่าง เหนื่อยกับหลายๆอย่าง เป้าหมายที่ตั้งไว้ก็เริ่มไม่ชัดเจน บางครั้งก็อยากจะหยุดพัก ไม่รู้ว่าจะสู้ไปทำไม พออ่านมาถึงตรงนี้ เราขอให้ทุกคนอย่าตัดสินในความเป็นเราทั้งจากการที่เคยรู้จักกันมา หรือไม่รู้จักกันมา หลายๆคนอาจจะเห็นเราในมุมมองที่เพอร์เฟค ที่ทุกอย่างดีไปหมด เห็นเราเรียนเก่ง ได้เกรดเฉลี่ยดีๆ ทำกิจกรรมนั่นนี่ได้ มีคนรู้จักเยอะแยะ เข้าสังคม เป็นผู้นำ จัดการนั่นนี่ได้ แต่สิ่งเหล่านี้ที่เราทำได้นั้น บางครั้งมันก็เป็นอาวุธที่มาทิ่งแทงเรา มันคอยหลอกเราและตอกย้ำว่าเราไม่เก่งอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็ไปไม่สุดสักทาง หลายๆอย่างที่เราทำนั้นอาจแบกความหวังของคนนับสิบ นับร้อย นับพันเอาไว้ ซึ่งสุดท้ายแล้วมันกลายมาเป็นดาบที่คอยทิ่มแทงหัวใจของเรานี้เอง มีหลายครั้งนะที่เราคิดกับตัวเองว่า ถ้าเกิดเราเก่งกว่านี้อีกสักหน่อย อีกแค่สักนิดนึง ทุกอย่างมันคงจะดีกว่านี้ เคยอ่านหนังสือแล้วเจอเรื่องที่ไม่เข้าใจ ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งก็ไม่เข้าใจ หรือทำโจทย์ที่คนอื่นมองว่าง่าย แต่มันดูยากไปสำหรับเรา พยายามทำแล้วทำอีกก็ไม่เข้าใจ ทำไม่ได้ ก็มาท้อ บางครั้งก็จะร้องไห้ แล้วก็มานอยกับตัวเอง เราเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ดี มันเจ็บปวด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ซึ่งมันค่อยๆทำร้ายเราไปเรื่อยๆ มีคนบอกว่าเดี๋ยวก็ผ่านไป แต่คำว่าเดี๋ยวนั้น อาจจะใช้เวลานานต่างกันไป ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เราจะแชร์กับทุกคน..... ใช่แหละช่วงนี้เราท้อนิดหน่อย และไม่ได้อ่านหนังสือเลย แถมมีงาน มีกิจกรรมต่างๆนานา ที่ทำให้เราจัดตารางตัวเองไม่ได้ แถมสภาพแวดล้อมไม่ได้เอื้ออะไรขนาดนั้นด้วย แต่สิ่งสำคัญที่เราพึ่งได้ค้นพบจากหนังสือจิตวิทยาที่เราอ่านนั้น มีหลายตอนในหนังสือที่ทำให้เราอ่านไปด้วย ร้องไห้ไปด้วย เหมือนกับเป็นการปลดล็อคสิ่งที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจเรา อย่างนั้นมันก็ทำให้เราฮึดมาได้ เราชอบประโยคที่ว่า ”...ไม่มีชีวิตใครที่สมบูรณ์แบบ และไม่มีทางที่จะหนีจากความจริงแห่งความทุกข์อันโหดร้าย ไม่มีทางที่จะหนีจากความเชื่อมโยงที่สวยงามของหัวใจ วันนี้พวกคุณจะผนึกทางเดินชีวิตของคุณด้วยคำปฏิญาณ เส้นทางนี้จะนำคุณไปสู่หุบเขาที่ลึกและมืดที่สุด เป็นที่ที่คุณจะได้เห็นว่าอุบัติเหตุและโรคต่างๆทำลายชีวิตอย่างไร และที่น่าเศร้าคือ คุณจะได้เห็นว่ามนุษย์คนหนึ่งสามารถทำร้ายคนอื่น หรือที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ คุณจะเห็นว่าคุณทำร้ายตัวเองได้มากแค่ไหน แต่เส้นทางนี้จะนำคุณไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต…’’ มันทำให้เราเห็นอะไรบางอย่างในตัวเอง ว่าตลอดเวลานั้นเราอาจจะกำลังวิ่งหนีโลกแห่งความเป็นจริง ปิดกั้นหัวใจของเราต่อตัวเราเอง แต่เพียงเราลองเปิดใจดู (ถึงแม้ว่ามันอาจจะยากในช่วงแรกๆ) เราจะได้เห็นว่าเรานั้นมีสิ่งที่พิเศษอยู่กับตัว แต่บางครั้งเราก็แค่มองข้ามมันไปเอง เรารู้ว่าทุกคนเครียด เหนื่อย ท้อ และกดดันมากแค่ไหน รู้สึกว่าโลกกำลังเหวี่ยงเรื่องร้ายๆเข้ามาในชีวิต มันยากที่จะผ่านไป แต่เชื่อเราสิ ให้หัวใจเป็นผู้นำทาง ทุกๆหนทางที่เราเลือกนั้น มักเต็มไปด้วยปัญหาที่เหมือนเม็ดทราย ไม่ว่ามันจะมีมากแค่ไหน แต่เม็ดทรายก็เล็กนิดเดียว อยู่ที่ว่าเราจะมองมันยังไง เราเป็นคนหนึ่งแหละที่ชอบพูดให้กำลังใจคนอื่นไปทั่ว แต่เมื่อถึงคราวของตัวเองนั้น กลับมองไม่เห็นกำลังใจจากใครนอกจากตัวเราเอง อาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้เปิดใจ ที่จะรับรู้ว่ายังมีคนอีกหลายคนที่คอยอยู่เคียงข้าง และเป็นกำลังใจให้เราเสมอก็ได้ โพสนี้อาจจะพูดไม่รู้เรื่องเยอะหน่อย แต่แค่อยากจะบอกทุกคนว่า ไม่ว่าโลกนี้มันจะห่าเหวแค่ไหน เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ และอยากบอกตัวเอง และเพื่อนๆม.6 ว่า สำหรับใครที่ยังไม่ได้เริ่มอ่าน หรือเก็บโจทย์นะ ไม่เป็นไรหรอก มันยังไม่สายไปหรอกนะที่จะเริ่มต้นใหม่ เพื่อตัวเรา เพื่อความฝัน เพื่อคนที่เรารัก นะ เรามาสัญญาให้ตัวเองเข้มแข็ง ตั้งใจ ละขยันกันเถอะ เริ่มช้าก็ยังดีกว่าไม่เริ่มใช่มั้ย และถึงทุกคนเลย อยากให้ลองทำอะไรสักอย่างให้ถึงที่สุดเลยนะ ถึงแม้มันจะไปไม่ถึงดวงจันทร์ แต่เราก็ยังได้อยู่ท่ามกลางดวงดาวนะ และเราก็อยากบอกอีกว่า บางครั้งก็อย่าเป็นตัวของตัวเองเลย เป็นคนที่ดีกว่าตัวเองอีกหน่อยเถอะนะ เพื่อตัวของแก เพื่อความฝัน และเพื่อสิ่งที่แกรักนะ. สู้ๆ ✌🏻💕
รัก……จาก thisismedek63

ปล.ฉันก็ยังเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ยังคงพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ เพื่อตัวฉัน เพื่อคนที่ฉันรัก และคนที่รักฉัน ขอบคุณคนที่คอยอยู่เคียงข้างกัน ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่คอยซัพพอร์ตเรา และไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เราอยากให้ทุกคนเคารพในสิ่งที่เกิดขึ้น เคารพในเส้นทางของเราที่เราเลือกนะ ขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ
SHARE
Writer
diary_k
writer
"อย่าทิ้งความฝัน เพียงเพราะว่ามันไม่มีใครไปเป็นเพื่อน"

Comments