เรียกเราว่า ‘ลูก’ สักครั้งได้ไหม
คำถามนี้เคยเกิดขึ้นมาตลอดที่ผ่านมา
เป็นคำที่อยากฟังสักครั้งจากปากเขา
เป็นคำที่สร้างความน้อยใจขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ 

แม้จะเจียมตัวและหักห้ามไม่ให้รู้สึกมากแค่ไหนก็ตาม
พอมันเหนื่อยจะเรียกร้อง 
จนสุดท้ายไม่แคร์แล้ว 
พอกันที 
ไม่ต้องการอะไรแล้ว 
เหนื่อยจนเบื่อที่จะรู้สึกแล้วจริงๆ

เราเลยเข้าใจและต้องพอใจกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น

ขอบคุณและขอโทษที่เรียกร้องอะไรที่ให้ไม่ได้ 

สิทธิ์ที่ไม่ควรเรียกร้อง 
เราควรเจียมตัวตั้งแต่แรกว่าเราเป็นใคร

แค่เป็นเรามันก็ผิดที่จะได้รับแล้ว

หลังจากนี้จะไม่มีความรู้สึกนี้ 
ความต้องการนี้แล้ว

มันเหนื่อยจริงๆ 
เหนื่อยที่จะมาน้อยใจ 
และหวังกับสิ่งที่ไม่ควรหวัง

พอถึงตอนนี้ 
มาคิดอีกทีหนึ่ง เกิดอยู่ดีๆ เค้าเราเรียกว่า... 

ลูก

ขึ้นมา

เราจะร้องไห้น้ำตาไหลเหมือนที่เคยคิดไหม ( คงมีความรู้สึกตื้นตันแน่ๆ )

เราคิดไม่ออกแล้ว เราพอแล้ว

มันทำให้เรากลัวว่า 
เราจะรู้สึก
เฉยๆมันคงน่าเสียดายนะ
เราคงหมดความรู้สึกจริงๆ 

ขอบคุณที่เรียกใครๆ ว่า ‘ลูก’
แต่ไม่เคยหรือจำไม่ได้แล้วว่าเคยเรียกเราว่า ‘ลูก’ บ้างไหม

ขอบคุณทุกการดูแล
และขอโทษที่หวังมากเกินไป

;)





SHARE
Writer
Nongti_03
It’s okay
‘เขา’ ที่ไม่ได้จำกัดว่าใคร ‘เรา’ นับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

Comments