แด่ฉัน และเธอในวัน(นี้)ที่สิ้นหวัง

ถึง ตัวฉันในวันข้างหน้า

สวัสดี เธอน่าจะจำฉันได้นะ...เพราะฉันก็คือเธอเองนั่นแหละ ฉันคือเธอในวันที่รู้สึกแย่เอามากๆซึ่งก็คือวันที่เขียนอยู่นี่ล่ะ

ฉันอยากส่งมันให้ถึงเธอนะ ให้เธอได้รู้ว่าเธอเข้มแข็งเพียงใดที่ก้าวข้ามคืนนี้ไปได้ เข้าเรื่องเลยนะ

มีหลายคนนะ ที่ถามฉันว่าเวลาเศร้าทำไมไม่กลับบ้านล่ะ.... ทำไมไม่โทรไปคุยกับพ่อแม่ล่ะ.... 

...พวกเขาไม่เข้าใจฉันเลยสักนิด... 

เธอรู้ใช่ไหม...ว่าไม่ใช่ทุกคนจริงๆนะที่บ้านคือที่พักใจน่ะ สำหรับเราและเธอ บ้านก็เหมือนที่ๆอยากไปให้ไกล อยากอยู่ให้ห่าง ไม่เคยรู้สึกสบายใจหรือมีความสุขเลยสักครั้งที่กลับไป

ฉันขี้กลัว... บางครั้งฉันก็อ่อนแอ... ทำไมถึงไม่โทรหาแม่น่ะหรือ? เพราะแม่ฉันน่ะขี้กลัวยิ่งกว่าใคร เธอจำตอนเราเด็กๆได้ไหม เวลามีเรื่องอะไรแย่ๆแล้วโทรไปหาแม่เพื่อจะปรึกษา แม่จะตกใจ...กลัว..แล้วก็จะพูดแต่เรื่องน่ากลัวให้เธอฟัง...พูดแต่ว่าแล้วเธอจะทำยังไงล่ะ....พูดแต่ว่าแล้วจะแก้ไขมันยังไง....พูดแต่ว่ามันเลวร้ายยังไง...ด้วยน้ำเสียงที่ตกใจกลัว กลัดกลุ้ม...โดยไม่คิดถึงจิตใจพวกเราเลยว่าเขาไม่ใช่หรือที่ต้องเป็นที่พึ่งให้เราน่ะ

แม่ไม่เคยบอกพวกเราเลยว่า ต้องทำได้สิ, อย่ากลัวไปเลย, มันยากแต่เราก้าว้ขามได้นะ.... แม่ไม่เคยพูด...ไม่เคยเลย

แม้กระทั่งวันนี้ ฉันเครียดมากๆ ฉันท้อแท้ และเหนื่อย สุดท้ายฉันโทรไปหาแม่นะ แต่ก็เหมือนเดิม แม่ตกใจ และต้องเป็นฉันอีกล่ะที่เล่าให้ฟัง เชียร์อัพตัวเองว่าฉันจะผ่านมันไป ฉันจะเข้มแข็งจะสู้ พอเริ่มสร้างความมั่นใจได้แม่ก็เริ่มมั่นใจแล้วเห็นด้วย.... ฉันต้องกัดฟันมากๆเลยนะเพื่อจะบอกว่าฉันไม่กลัว ฉันสู้ตายน่ะ  ฉันพูดไปเพียงเพื่อควบคุมให้อีกฝ่ายพูดในสิ่งที่อยากฟัง แต่มันไม่ได้ออกมาจากใจเลย มันออกมาจากการโน้มน้าวของฉัน...........แล้วมันช่วยอะไรฉันหรอ...

ก็เป็นฉันนิที่ปลอบตัวเอง ที่สร้างกำลังใจปลอมๆให้ตัวเอง ผ่านปากคนอื่น

 ฉันแค่อยากได้รับกำลังใจจากคนอื่นบ้างจริงๆนะ เธอเข้าใจใช่ไหม....

แค่ใครสักคนที่บอกว่าฉันจะทำอะไรได้ แค่ใครสักคนที่บอกว่าฉันเข้มแข็งเพียงใด ใครสักคนที่บอกว่าฉันจะผ่านมันไปได้ ใครสักคนที่บอกว่าฉันเก่งแค่ไหน โดยที่ฉันไม่ต้องอวดอ้างหรือบอกว่าฉันทำอะไรไปบ้าง

ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย... ฉันดูแลตัวเอง... ฉันฟื้นฟูจิตใจตัวเอง.... แต่ทุกครั้งที่ฉันฮึดกลับมาได้ดีเป็นปกติ ช่วงหลังๆมันเริ่มรุนแรงขึ้น เหมือนฉันเริ่มเหนื่อย เริ่มสูญเสียพลังในการจะฟื้นฟูจิตใจตัวเอง

ฉันนอนไม่หลับมาสักพักแล้ว ถึงหลับก็หลับแปปเดียว บางคืนหลับได้เยอะหน่อยเพราะเหนื่อยแต่ตื่นมาก็ยังคงเหนื่อยเหมือนคนไม่ได้นอน...



วันข้างหน้าเป็นยังไงมั่งหรือ? ฉันหวังว่าเธอจะสบายใจขึ้นแล้วนะ หวังว่าเธอจะเข้มแข็งขึ้น หวังว่าเธอจะยิ้มได้ด้วยตัวเอง เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง ก็หมายความว่าสักวันฉันจะเป็นแบบเธอได้ไงล่ะ

ฉันอยากให้เธอได้อ่านมันจริงๆนะ ฉันเขียนถึงเธอเพราะอยากให้เธอในวันหนึ่งข้างหน้าได้มาอ่าน ฉันอยากจะบอกว่าเธอเข้มแข็งจริงๆ เธอแกร่งมากๆเลยที่ผ่านคืนนี้ไปได้ ดูฉันสิฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องทำอย่างไร แต่เธอ...เธอผ่านมันไปได้ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอมีพลังบางอย่างลึกๆที่น้อยคนจะมีนะรู้ไหม

เพราะงั้นถ้ามีเรื่องอะไรให้เธอกลุ้มใจอีก มาอ่านจดหมายนี้นะ ฉันเขียนถึงเธอนั่นแหละ


ด้วยรักและห่วงใย
ตัวเธอในวันนี้..ที่สิ้นหวัง


SHARE
Writer
ccLi0ni3
Writer
- ให้ตัวหนังสือบอกเล่าเรื่องราวของชีวิต - จบวิศวะ แต่ดันชอบเขียนหนังสือกับวาดรูป ชอบอ่านนิยายกับถ่ายภาพ ชอบฟังเพลงกับเล่นกีต้าร์ได้นิดหน่อย เรียนสายวิทย์มาแต่ตอนนี้รู้แล้วว่าชอบเรียนภาษามากกว่า ร้อยแปดพันเก้าที่ตีกันในตัวเอง เราก็จะเล่าเรื่องงงๆพวกนั้นแหละ

Comments

Pimpimtawan
1 month ago
ไม่เป็นไรนะ วันนี้อ่อนแอ่ ก็พักบ้างเถิด วันนี้เธออ่อนแอ่วันพรุ่งนี้เธออาจเข้มแข็งกว่านี้ได้แน่ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
Reply
ccLi0ni3
1 month ago
คุณ @Pimpimtawan ก็สู้ๆเช่นกันนะครับ :)