เพราะเราต่างก็เป็นดวงดาวที่หลงทาง


Please don't see just a boy caught up in dreams and fantasies
Please see me reaching out for someone I can't see


ลภัสกับจักรินผูกพันกันไว้ด้วยความเหงา

มากเกินกว่าความสัมพันธ์ฉันเพื่อนทว่ายังห่างไกลนักกับฐานะเจ้าของหัวใจ พวกเขาใช้เวลาร่วมกัน แบ่งปันความเจ็บปวดของกันและกัน โอบกอดกันในความเดียวดาย จูบลึกซึ้งภายใต้แสงจันทร์และควันบุหรี่


แต่พวกเขาไม่ได้รักกัน

"เหงาอีกแล้วเหรอวะพี่"

นั่นเป็นคำแรกที่เด็กหนุ่มเอ่ยทัก สองมือของเขาถือถุงใส่ขนมและไวน์ราคาถูกอีกหลายขวด--ฟูลมูน--ลภัสชอบกินไวน์ยี่ห้อนั้น เขาบอกว่ามันอร่อยเหมือนน้ำผลไม้แต่จักรินมองว่ามันหวานเกินไปสำหรับเขา

"อือ"

คนโตกว่าตอบรับเพียงแค่นั้น เบี่ยงตัวหลบให้อีกคนเดินเข้ามาในห้อง จักรินตรงเข้าไปที่ครัวอย่างคุ้นชิน เขาจัดการเอาไวน์หลายขวดนั่นลำเลียงเข้าตู้เย็น

"สักขวดเปล่าพี่?"

เสียงแว่วมาจากในครัว

"เอามาก็ดี"

ลภัสตอบกลับไปว่าอย่างนั้น หนังเรื่องโปรดถูกเปิดเตรียมไว้พร้อมกับกลุ่มฟูกและหมอน คืนวันศุกร์ช่วงสิ้นปีเป็นช่วงที่ความเหงาทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด มวลความรู้สึกมากมายถาโถมซะจนเขาแทบทนไม่ได้ ลภัสต้องไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวก่อนที่เขาจะจมลงไปในห้วงความเศร้าหนาวเหน็บ

"ดูพี่มีกิจกรรมอะไรให้ทำเยอะแยะ เพื่อนก็เยอะ" 
เด็กนั่นยื่นขวดไวน์เย็นเฉียบมาให้ "ยังเหงาอีกเหรอ?" 

"อือ ทำอะไรก็ไม่หายเหงาอยู่ดี"

เพราะไม่ได้ตกหลุมรักกับอะไรสักอย่างที่ทำ
ก็แค่ชอบที่ได้ทำ แต่ไม่ได้หลงใหลมากพอที่จะมีชีวิตเพื่อสิ่งเหล่านั้น--ลภัสเป็นแบบนั้นกับทุกเรื่อง...และทุกคน อ้อ ไม่สิ ไม่ทุกคน

ภาพของใครคนหนึ่งวูบวาบในความทรงจำ ค่อนข้างจะเลือนลางไปตามความห่างของระยะเวลา--ห้าปีที่ไม่เจอกันคงเพียงพอจะเปลี่ยนแปลงศิวกรให้กลายเป็นคนอื่นได้ เขาคงไม่ได้ย้อมผมสีฟ้าเหมือนตอนนั้นแล้ว และอาจจะไม่ได้ชอบร้องเพลงแล้วก็ได้ ไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย ขลาดกลัวเกินกว่าจะกลับไปรับรู้ด้วย

"คิดอะไรอยู่?"

"เปล่า"

"โกหก"

ถ้อยคำนั้นดังแผ่วเบาในห้องเล็กแคบ และเด็กคนนั้นก็ประทับจูบลงมาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว เป็นจูบที่เอาแต่ใจ ไม่นุ่มนวล ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมใดๆ จักรินก็เพียงแค่จูบ เขาทำไปตามสัญชาตญาณ--ค้นหาความหวานในนั้นเหมือนเด็กน้อยที่ค้นหาของเล่น ซุกซนและเปี่ยมด้วยความอยากรู้ เขาไม่ห้ามใจที่จะกัดย้ำริมฝีปากล่าง ไล่ลิ้นลิ้มรสชาติของไวน์ที่ยังหลงเหลืออยู่

เทียบกับใครหลายคนที่ลภัสเคยเจอ

จักรินก็ยังอ่อนหัด

หากแต่ความอ่อนหัดนั้นกลับทำให้หัวใจเต้นแรงจนต้องหอบหายใจ ยอมโอนอ่อนเมื่อเขาทาบจูบลงมาอีกครั้ง ระเบิดมวลความรู้สึกออกมาเป็นเสียงครางแผ่วเบา ยึดชายเสื้อสเวตเตอร์นั่นไว้แน่นราวกับกลัวตัวเองจะตกลงไปในหุบเหว

"เอาแต่ใจ"

เด็กหนุ่มเลียปากตัวเอง ซึมซับรสชาติไวน์ที่เขาบอกว่ามันหวานเกินไป--พออยู่บนริมฝีปากของลภัสมันก็ไม่ได้แย่

"แต่พี่ก็ชอบนี่?"

ดวงดาวคู่หนึ่งพริบพราวอยู่ในสีดำของดวงตา คล้ายว่ากำลังหัวเราะ คล้ายว่ากำลังล้อเลียน

"ดูหนังเถอะ"

ลภัสตัดบทเพียงแค่นั้น เขาเกลียดรอยยิ้มของจักรินเท่ากับที่เขารักมัน--จักรินซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองเสมอ ยิ้มเมื่อมีความสุขและร้องไห้เมื่อเสียใจ ทุกอย่างดูเป็นเรื่องง่ายดาย

ผิดกับเขาที่ซับซ้อนยุ่งเหยิงไปหมด

ในใจร้องไห้แต่ปากกลับหัวเราะ เอื้อนเอ่ยถ้อยคำปฏิเสธแต่กลับโหยหาต้องการ ปิดซ่อนเด็กชายลภัสแสนอ่อนแอไว้ภายใต้หน้ากากรอยยิ้มนั่น
หนังเรื่องเดิมไหลเรื่อยผ่านสายตา ทว่าไม่ได้ซึมเข้าไปในห้วงความคิด ลภัสกำลังใคร่ครวญถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของตัวเอง ทั้งเขา ทั้งผู้ชายคนนั้นที่ผ่านเข้ามา


"พี่ว่า...พี่กำลังเบื่อเขา"

สายตายังจับจ้องอยู่ที่จอหนัง ประโยคนั้นออกมาจากปากราวกับพูดเรื่องธรรมดาสามัญ ปลายนิ้วเขาสัมผัสกับมือของคนเด็กกว่าตอนที่เอื้อมหยิบป๊อบคอร์น

"อืม คนนี้ทำลายสถิติแฮะ อยู่มาได้ตั้งเกือบ 3 เดือน"

ปกติแล้วแค่เดือนเดียวลภัสก็เบื่อแล้ว


นับตั้งแต่เลิกกับศิวกรเขาก็ไม่เคยตกหลุมรักใครอีกเลย--เคยชอบ เคยรู้สึกดี แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั่นก็ยังไม่ใช่คำว่ารัก

"นั่นสิ อุตส่าห์คิดว่าจะรักเขาได้แล้วนะ"

พูดไปอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ดวงตากลับฉายแววผิดหวัง เขาคงทำหัวใจหล่นหายไปแล้วที่ไหนสักที่

"ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่แหละพี่ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น"

"อืม"

จักรินก็ยังเป็นจักริน--เขาทำให้ทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย แล้วดวงตาสุกใสสีเข้มนั่นก็หันมาจ้องมองเขา ตั้งคำถามที่เขาเองก็ถามตัวเองบ่อยๆ

"แล้วพี่เบื่อผมรึยัง"

"ยัง"

เป็นคำตอบที่ลภัสเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง แต่ใช่--เขายังไม่เบื่อ ไม่เข้าใกล้คำนั้น

"เกือบปีแล้วนะ ยังอีกเหรอ"

"อืม ยัง"

ตาเรียวสีเข้มยังดึงดูดเขาได้เสมอมา สัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วบนแก้มนั่นก็ยังทำเขาหัวใจไหวสั่นได้อยู่ ปากหยักสวยสีอ่อนนั่นก็ด้วย

อือ ยัง...ยังไม่เบื่อเลยสักนิด

"ผมเบื่อแล้ว"

"เบื่อพี่?"

"เบื่อหนังน้ำเน่านี่"

คนเด็กกว่าดึงลภัสเข้าไปใกล้--เอาแต่ใจอีกเช่นเคย อีกครั้งที่เขาแนบริมฝีปากลงมา และคนโตกว่าก็ตอบรับสัมผัสนั้นโดยอัตโนมัติ เรียวปากนุ่มเปิดทางให้ลิ้นร้อนเข้าไปข้างในแต่โดยดี ปล่อยให้เด็กแก่แดดทำตามอำเภอใจ

จักรินเหมือนทะเล--เวลาเขาสงบนิ่งก็ราบเรียบและยากจะหยั่งรู้ว่าคิดหรือรู้สึกอะไร เวลาเขาโหมคลั่งก็ทำลายล้างทุกอย่างให้พังราบคาบ เขาใช้ความรู้สึกนำทางมากกว่าเหตุผล เขาไม่มัวมาคิดถึงสถานะในตอนที่เขาไล่ปลายนิ้วไปบนผิวลภัส เขาโยนเรื่องความเหมาะสมทิ้งไปในตอนที่เขาปลดกระดุม เขาลบทุกสิ่งรอบกายให้เลือนหาย หลงเหลือเพียงเสียงครางแว่วหวาน และรอยเล็บเจ็บแสบบนแผ่นหลัง

ลภัสรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางน้ำวน คนเด็กกว่าดึงเขาลงไปในทะเลแห่งห้วงอารมณ์หวานหยด ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีเพียงผิวกายอุ่นร้อนและแววตาบ้าคลั่ง--เด็กสิบแปดที่กำลังคลั่งไคล้เขาแทบบ้า


Take my hand let's see where we wake up tomorrow
Best laid plans sometimes are just a one night stand
I'd be damned Cupid's demanding back his arrow
So let's get drunk on our tears
"อยากไปดูดาว"

เป็นเพียงแค่คำพูดลอยๆในห้องมืดสลัว กลิ่นอายของเขาสองคนคละคลุ้งฟุ้งอยู่ทั่ว ผ้าปูที่นอนยับย่น เสื้อผ้ากองระเกะระกะบนพื้น ผิวตัวเปลือยเปล่า

"ไปปะล่ะ ผมพาไป"

เด็กนั่นจูบลงไปหนึ่งครั้งบนท้ายทอย โอบกอดอบอุ่นจากด้านหลัง ห่อลภัสไว้ทั้งตัวเหมือนผ้าห่ม

"ขึ้นดอยอะนะ?"

ดวงตาสีเข้มกลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิม เดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

"อืม ไปเดี๋ยวนี้เลยไหมล่ะ"

กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จูบอีกครั้งบนติ่งหู รู้สึกจั๊กจี้จนต้องย่นคอ และจักรินหัวเราะออกมาเบาๆ

"ง่ายๆอย่างนั้นเลย?"

"แล้วจะทำให้ยากไปทำไมอะ"

ใช่--จักรินไม่เคยคิดอะไรยุ่งยาก

"ไม่ล่ะ วันนี้เหนื่อย อยากนอนโง่ๆที่ห้องมากกว่า"

"งั้นเดี๋ยวคราวหลังผมจะซื้อดาวมาให้นะ"

ปลายนิ้วเขาเกลี่ยเส้นผมสีเทาอมม่วงที่ปรกใบหน้าออก จูบแผ่วเบาบนหน้าผาก แววตาอ่อนโยนนัก--แล้วถ้าเป็นจักริน มันจะเป็นไปได้ไหมนะ?

"ซื้อได้?"

"ได้ดิ เดี๋ยวคอยดูเลย"

คนเด็กกว่าฉีกยิ้ม ย้ำเตือนให้ลภัสรู้ว่าคนตรงหน้าแค่อายุสิบแปดเท่านั้น และใช่--เขาหลงใหลในรอยยิ้มนั่นเหลือเกิน

"แจ๊ค..."

จักรินไม่ยอมให้เขาพูดจบ เสียงพูดของเขาหายไปกับจูบอ่อนหวานนั่น เด็กคนนั้นล่วงรู้ความต้องการของเขาเสมอ

จนถึงตอนนี้ลภัสก็ยังระบุไม่ได้ว่าระหว่างเขากับจักรินควรเรียกว่าอะไร--ไม่ใช่ มันไม่ใช่คำว่ารัก ยังห่างไกลนักกับคำนั้น เขาไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดไม่รู้จักว่าความรักเป็นยังไง

เหมือนคำว่าหลงใหล เข้าใกล้คำว่าผูกพัน
แต่ก็ยังไม่ใช่ความรัก


Who are we? Just a speck of dust within the galaxy?
Woe is me, if we're not careful turns into reality

อาทิตย์ต่อมาจักรินมาหาเขาพร้อมกับโคมไฟที่ฉายดวงดาวขึ้นได้ในห้องมืด คืนนั้นพวกเขากินอาหารเย็นง่ายๆใต้แสงดาวจำลอง นอนมองมันไหลเลื่อนระยิบระยับวับวาวบนเพดาน เสียงเพลงเศร้าครวญหวานกังวานแว่วจากลำโพงอันเล็กมุมห้อง

Don't you dare let our best memories bring you sorrow
Yesterday I saw a lion kiss a deer
Turn the page maybe we'll find a brand new ending
Where we're dancing in our tears

"คิดว่าเรื่องของเราจะไปจบตรงไหน?"

เรื่องของพวกเขาเริ่มต้นในวันหนึ่งในบาร์ราคาแพงลิ่ว ในวันหนึ่งที่ลภัสเหงาจนเผลอร้องไห้ ฟูมฟายไม่เป็นภาษาต่อหน้าเด็กหนุ่มที่เพิ่งคุยกันไม่กี่นาที--จูบลึกซึ้งนั่นเริ่มได้ยังไงไม่รู้ มันขมปร่าด้วยรสบุหรี่ ขื่นเค็มด้วยหยาดน้ำตา ทว่าหวานล้ำในหัวใจ เรื่องราวมากมายเริ่มต้นอย่างง่ายดายถึงเพียงนั้นแต่กลับกระหวัดเกี่ยวผูกพันมานานกว่าที่คิด ลภัสยังมองไม่เห็นบทสรุปของมันเลยแม้แต่น้อย 

"ไม่รู้ดิ ต้องสนใจด้วยเหรอ"

เป็นคำตอบที่สมกับเป็นเขา สีดำในดวงตานั้น ไม่เคยหยั่งถึง ไม่เคยสัมผัสได้ 

"มันควรจะสนใจปะวะ"

เขาแย้ง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

อีกครั้งที่นึกขัดใจรอยยิ้มนั่น

"แค่ยังมีพี่อยู่ตรงนี้ก็พอแล้วนี่" เสียงนุ่มละมุนกระซิบแผ่วข้างใบหู "เรื่องอื่นก็ช่างแม่งเหอะ" แล้วโลกทั้งใบก็เหลือเพียงเขาและเด็กหนุ่มคนนั้น

อือ ช่วงนี้ทำไมเขียนแต่อะไรเศร้าๆ
เพราะอากาศเย็นๆหรือเพราะช่วงสิ้นปีมั้ง
เพลงในเรื่องชื่อเพลง lost star นะคะ
ไปหาฟังกันได้ เพราะดีค่ะ




SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นขยันเขียน
รวมมเรื่องสั้นของเก๊าเอง จับฉ่ายกันไปเลย 55
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38, สนธยา2738

Comments

decafein
11 months ago
ชอบครับ
Reply
Sunflower38
11 months ago
ขอบคุณที่ชอบนะคะ 🤣🤣🤣🤣
decafein
11 months ago
สำนวนการเขียน การเล่าเรื่องดี จะคอยติดตาม
(สารภาพว่่าไม่ได้อ่านหนังสือจริงจังมานานละ)
Reply
Sunflower38
11 months ago
หูย อ่านแล้วใจฟูเลยค่ะ เป็นกำลังใจในการเขียนที่ดีมากๆเลยค่ะ ;-;
imonkey7
11 months ago
ชอบฮะ ผมเคยเขียนเรื่องสั้นจากพลงนี้เหมือนกัน (นานมากแล้ว) อีกอารมณ์หนึ่ง ว่าง ๆ ลองอ่านแลกเปลี่ยนกันคับ 

..
"Where we're dancing in our tears"
https://storylog.co/story/5749abc33a05fa8e3dd5af92
Reply
Sunflower38
11 months ago
รู้สึกเหมือนจะเคยอ่านแล้วนะคะ 55
และก็ลิ้งมันกดเข้าไปไม่ได้ค่ะ แงง
imonkey7
11 months ago
ก๊อปไปวางก็ได้ฮะ
Consoling_
11 months ago
อ่านแล้ว อยากเอาไปเชียนพล็อตนิยายต่อเลย อยากรู้ถึงความสัมพันธ์ของเขาสองคนต่อไปจัง
หวังว่าจะจบแบบสมหวังทั้งคู่นะคะ
Reply
Sunflower38
11 months ago
อาจใช่ หรืออาจไม่ค่ะ
แต่ช่วงเวลาที่เขาอยู่ด้วยกัน มันสวยงามเสมอ จุดจบของเรื่องไม่สำคัญเลย :)
Autthapon
11 months ago
ไม่เคยอ่านบทความอันไหนแล้วร้องไห้เหมือนอันนี้มาก่อนเลย เหมือนกับได้เห็นตัวเองที่เลือกจะอยากมีความสัมพันธ์กับลภัส สุดท้ายทำให้ลภัสเบื่อแล้วบอกลาเราไป
Reply
Sunflower38
11 months ago
ก้าวต่อไปให้ได้นะคะ รักตัวเองเยอะๆค่ะ ใจดีกับตัวเองให้มากๆนะ :)