ใจเราผูกอยู่หรือเปล่า?
เรื่องที่กลัวการที่จะเล่าให้ใครฟังมากที่สุด

ใจเราผูกอยู่หรือเปล่า

ใช่เราเป็นคนที่รับความทุกข์ของคนอื่นมาเป็นควาทุกข์ของเราด้วย

รับมันมาเพื่อให้เขารู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้

ให้เขารู้สึกปลอดภัย

และให้เขารู้สึกมันผ่อนมนครึ่งหนึ่ง

เราเองก้ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกแบบนั้นไหม

แต่กลับกัน เรากลับรู้สึกทุกข์ รู้สึกอึดอัด

รู้สึกไม่เป็นตัวเอง รู้สึกอยากหนีมาทุกวัน

รู้สึกอยากจะทิ้ง อยากจะออกไปให้เร็วที่สุด

กับปัยหาของเขาที่ไม่ใช่ของเรา



แล้วทำไมเราถึงออกมาไม่ได้

เราขอขยายความคำว่า ปัญหา ในที่นี้หน่อย

ปัญหาที่ไม่ได้เกิดจากตัวเรา แต่เกิดจากการที่เขาหรือคนอืน

มาขอความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะรูปแบบใดก็ตาม

นั้นแหละที่มาของ ปัญหา ที่หนักอึ้งของเรา



เราพยายามหนีออกมา เราพยาพามหาคนมาฮีลใจ

จนเราอาจจะลืมนึกไป ทุกคนย่อมมีปัญหาของตัวเองทั้งนั้นแหละ

แต่ตอนนั้น พลังงานลบมาล้นออกมาจนแทบจะกินและกลืนเราไปแล้ว

เราได้แต่ขอบคุณคนเหล่านั้นที่พยายามมอบพลังบวกให้

ขอบคุณอะไรก็ได้ ที่ไม่ทำให้เราเป็นคนพลังงานลบ 100 เปอร์เซนต์



แต่ตอนนี้พลังงานบวกของเราที่มันเคยมีอยู่ยังกลับไม่หมด

แต่ก็ดีขึ้นกว่าตอนนั้น

เราเห็นมุมมองที่กว้างขึ้น มุมมองที่หลากหลาย

อยากบอกเล่า 1 เรื่องให้ฟัง

ประโยคที่ว่า เพื่อน 1 คน ที่มีคุณภาพ ดีกว่าเพื่อนปริมาณที่เยอะแต่น้อยคุณภาพ

ปะโยคนี้จริงๆแหละ เราสัมผัสมันได้จากปัญหาของเพื่อนเรา

แผลในใจของเราในครั้งนี้ ปัญหาที่เราได้พบครั้งนี้เราจะเก็บมันไว้แบบไม่ลืมเลย

ว่าครั้งหนึ่ง เราผ่านมันมาได้ยังไง



กลับเขาเรื่องที่ว่า เราเอาใจไปผูกใครหรือเปล่า

ใช่เรากลัวการที่จะอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้

เราเลยคิดแค่ว่าคนที่เขายืนอยู่จุดนั้น จุดที่โดนเมิน จุดที่ปัญหาหลายล้อม

จะต้องรู้สึกยังไง เราเลยเอาตัวเราเข้าไปยืนไปเพื่อน

ใช่เราไม่เหงา แต่เราหดหู่มาก กลับสิ่งที่เจอ

หดหู่แบบบอกไม่ถูก ว่าคนๆหนึ่งจะต้องเจออะไรแบบนี้พร้อมๆกันหรอ

นี่คือสิ่งที่ควรได้รับหรอ และนี้คือสิ่งที่เราควรได้รับหรอ

เราได้แต่ทบทวนวนซ้ำไปซ้ำมา เราจะเอาความทุกข์ในอกของเรา ออกจากตรงนี้ได้ยังไง



หลังจากนั้นเราเอาแต่ไปปรึกษา ไปบ่น ไปร้องไห้ ใส่คนนู้นทีคนนี้ที เผื่อว่ามันจะบรรเทาไปได้

ไม่เลย มันไม่เคยบรรเทาได้เลย จนมีประโยคหนึ่งเข้ามาในหูเราว่า

เราชอบแคร์คนอื่นมากไป เอาปัญหาของเขามาเป็นปัญหาของเรา เอาใจไปผูกกับเขา

เหมือนตาสว่างอีกครั้ง แต่มันกลับปวดใจแปลกๆ เหมือนกับว่า อกหักกับตัวเอง

รักคนอื่นมากกว่าตัวเอง ทั้งๆที่ไม่เคยมีใครรักเราเท่าตัวเรามาก่อน

เรารู้สึกผิดกับตัวเองมากๆ ได้แต่ภาวนา ให้ตัวเองให้อภัยตัวเองได้

ถึงตอนนี้ก็ยังไม่คงไม่อภัยตัวเอง ทำได้แค่รักตัวเองให้มากขึ้น



จริงๆ ตั้งใจมาเล่าให้ทุกคนฟังว่า เราเป็นแบบนี้แหละ

แต่กำลังกลับมารักตัวเองอยู่ ถึงแม้เราจะเกลียดตัวเองมากก็ตาม







SHARE
Writer
baiimaii
baimint
pageFB : เล่าสู่กันฟัง

Comments