A long way to go
เราทุกคนต่างเป็นนักวิ่ง ยิ่งเราวิ่งไปไกลเท่าไหล่บ่าเล็กๆของเราก็หนักขึ้นเรื่อยๆ
เราวิ่งไปเรื่อยๆจนแทบจะหมดแรง เราอยากจะพักสักครู่
แต่โลกที่หมุนอย่างไร้ความเมตตานี้ไม่เคยปราณีเราเลย


หลายครั้งที่เราอยากจะหยุด ทิ้งทุกอย่างที่อยู่บนบ่าไปให้หมด
เราไม่อยากจะสนใจอะไรในโลกใบนี้อีกแล้ว
เราอยากจะเดินไปอย่างช้าๆ ย่ำเท้าไปเรื่อยเปื่อยและนั่งมองพระอาทิตย์ตกเท่านั้น


แต่เมื่อเราหยุดแล้วหันหลังกลับมามองเส้นทางที่ผ่านมา
ระยะทางที่แสนไกล และความคาดหวังของตัวเราเองกลับเรียงแถวยาวเหยียด
เหตุผลที่ห้ามยอมแพ้บีบรัดและข่มขู่เราให้วิ่งต่อไป


เธอมีหน้าที่เพียงวิ่งเท่านั้น จงวิ่งไปซะทำตัวเป็นเพียงเครื่องจักร
อย่าได้หาเหตุผลนักเลย ชีวิตก็ต้องเป็นไปแบบนี้
กรอบที่หลายๆคนในโลกนี้ตีตราความสำเร็จให้ตัวเราในทุกวัน


ความสำเร็จที่มาจากตัวเราต้องถูกไม้บรรทัดที่เรียกว่าสังคมยื่นมือมาวัดเสมอ
ช่างไม่ยุติธรรมเสียเลยว่าไหม เขาพวกนั้นเป็นใครกันนะทำไมถึงได้มองข้ามชีวิตของตัวเอง
เพื่อมานิยามความหมายชีวิตของคนอื่นเช่นนี้ น่าแปลกที่สุดเลย


ไม้บรรทัดที่ว่านี้ยื่นมือมาวัดทุกก้าววิ่งของเรา
เขาไม่สนใจหยาดเหงื่อของเรา
ไม่สนใจความเจ็บปวดของกล้ามเนื้อที่วิ่งมาแสนนาน
กับบ่าที่หนักอึ้งนี้แม้แต่น้อย


พวกเขาเพียงแต่มองด้วยสายตาที่พร้อมจะตัดสินในทุกเมื่อ
ตัดสินคนอื่นๆแม้ว่าพวกเขาได้ยอมแพ้ที่จะวิ่งแล้วด้วยซ้ำ
พวกเขาจะตะโกนยินดีกับคนที่วิ่งไปถึงเส้นชัยที่ถูกนิยามว่าความสำเร็จในความคิดของเขาเท่านั้น
เขาไม่สนใจในเส้นชัยของคนอื่นหรอก
สิ่งที่คนหมู่มากนิยามว่าสำเร็จเท่านั้นจึงจะยิ่งใหญ่


และมีนักวิ่งหลายคนมากเสียด้วยที่ยินดีจะถูกไม้บรรทัดจากผู้คนเหล่านั้นวัด
มีหลายคนมากเหมือนกันที่ไม่รู้ว่าวิ่งไปเพื่ออะไรแต่เพราะคนส่วนใหญ่บอกให้วิ่งเขาเลยวิ่ง
เขาวิ่งเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอย่างไร้ชีวิต วิ่งไปอย่างเจ็บปวดเหมือนร่างจะฉีกเป็นชิ้นๆ
และเมื่อถึงเส้นชัยมีไม่น้อยที่ร้องไห้อย่างดีใจที่มาถึงเสียที
แต่ก็มีอีกไม่น้อยเลยเช่นกันที่รู้สึกว่างเปล่า
ฉันวิ่งมาตรงนี้ทำไมนะ
มาถึงเส้นชัยแล้วนี่ไง ไหนล่ะความสุขที่ว่า ทำไมใจของฉันไม่รู้สึกยิ่งใหญ่เลย


ในทางกลับกันกับมีนักวิ่งอีกหลายคนที่มุ่งหน้าไปยังอีกเส้นทาง
เส้นทางที่มีเสียงอันเบาบางเท่านั้นที่ชี้บอกว่าเป็นเส้นทางที่ยิ่งใหญ่
แต่พวกเขาเหล่านั้นไม่ได้ยินเสียงเบาๆเหล่านั้นเลย
พวกเขามีเสียงที่ดังกว่านั้น นั่นคือเสียงหัวใจของพวกเขาที่เพรียกหาความต้องการที่มากจากตัวเขาจริงๆ
เขาไม่ได้วิ่งเหมือนเครื่องจักร เขาเหนื่อยล้า และสิ้นหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาหยุดพักในยามที่วิ่งต่อไม่ไหวแล้ว


แต่พวกเขาไม่เคยที่จะลังเลกลับไปวิ่งในทางที่มีเสียงมากมาย
ที่ตะโกนบอกพวกเขาว่าทางนี้ยิ่งใหญ่กว่าเลย
เพราะพวกเขารู้ว่าทางนั้นไม่ใช่เลยสำหรับตัวเขา
เพราะเขาจริงใจกับตัวเองมากพอ และกล้าหาญที่จะเลือกแล้ว
เขาจึงวิ่งต่อไป



และเมื่อถึงปลายทางแล้ว
อาจมีคนไม่มากนักที่รอปรบมือให้เขาในปลายทางนี้
แต่พวกเขากลับมีความสุขเปี่ยมล้นเหลือเกิน
ความพยายามที่ผ่านมาของเขากำลังยิ้มและปรบมือให้
ความหวังทั้งหลายที่แบกมาด้วยลงมาจากบ่าของเขาแล้วยินดีกับเขา
ตอนนี้เขาไม่รู้สึกหนักอึ้งที่บ่าอีกแล้ว ความเหนื่อยของกล้ามเนื้อไม่สามารถทำอะไรเขาได้อีก
ตอนนี้เขากำลังยิ้มและดีใจอย่างที่สุด ดีใจกับตัวเขาเอง ดีใจกับหัวใจของเขา



เพราะอย่างนี้แล้ว
คุณนักวิ่งทั้งหลายที่วิ่งกันอย่างเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยการแข่งขันนี้
คุณวิ่งไปทำไมกันหรือ
คุณกำลังมีความสุขในเส้นทางที่กำลังวิ่งหรือเปล่า
เสียงหัวใจของคุณดังพอหรือยัง
ได้โปรดจริงใจกับตัวเองด้วยเถิด
วัยเยาว์นั้นแสนสั้นนัก
อย่าเสียเวลากับสิ่งที่ไม่ใช่เลยนะ





SHARE
Writer
JINNNY
ผู้รับและผู้ให้ความรัก
I write to know more myself📝🚪🕯 ขอให้ดวงดาวที่หลงทางทั้งหลายส่องแสงนำทางให้ตนเองจนพบจุดหมาย💫✨💌

Comments