ความรู้สึกที่ยังไม่หายไป
คนใจร้ายของฉัน ... เป็นยังไงบ้างนะ
พี่คิดถึง ... 5555

ช่วงนี้เราได้กลับมาพบกันแล้ว 
น้องยอมกลับมาพบฉันแล้วฉันได้น้องสาวคนเก่ากลับคืนมาแล้ว ในช่วงต้นปี

ทักน้องได้ แซวเล่นได้ พบเจอกันได้ 
แม้ท่าทางของฉันมันจะมีอะไรบางอย่างสะดุดไปบ้าง
แต่ก็ไม่ถึงกับมากมาย 

เชื่อว่าน้องยังรู้สึกได้ ว่าความรู้สึกของเรามันยังไม่หายไป
เกลียดความสามารถในการอ่านคนของน้องจริงๆ

เอาจริงๆไหม น้องให้โอกาสเรามาแล้ว 
ในการกลับเข้าไปอยู่ในชีวิตของน้อง 

และเราก็ใช้โอกาสนั้นในการเดินกลับเข้าไป
ด้วยเรื่องงาน ด้วยเรื่องสัพเพเหระ แม้จะรู้ตัวเองดีว่า
ความรู้สึกที่เรามีต่อน้องอ่ะ มันยังไม่หายไปหรอก

แต่เราคิดว่า เราสามารถคุมมันได้นะ 
ทำใจได้บ้าง เล็กๆ ถ้าถูกน้องเมิน 
หรือทำเป็นมองไม่เห็นในสายตา
แต่ต้องไม่ใช่ทุกวันแบบนี้นะน้อง 5555 

แต่พอเจอกันไปเรื่อยๆ คุยกันไปเรื่อยๆ หลายๆวันเข้า
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันแค่เห็นว่ามันค่อยๆเปลี่ยนไป
ความอึดอัดระหว่างเรามันกลับเข้ามาอีกแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ยังไม่โอเคสินะ ใช่ไหม?
ไม่รู้ว่าคำถามนี้เป็นคำถามที่ฉันถามน้อง
...หรือว่าถามตัวเองกันแน่

ทำไมต้องไปยืนอยู่ตรงนั้น
น้องอยู่ที่ไหนทำไมต้องยังอยากมีส่วนร่วมด้วยนะ

ทำไมยังต้องเก็บมาคิด เก็บมานอยด์
กับท่าทางของน้อง ที่ดูเหมือนจะปกติแล้ว 
ไม่ทำให้เราอึดอัดแล้ว
แต่เพียงแค่ไม่ได้โฟกัสที่เราเท่านั้นเอง

ลืมไปรึเปล่านะ ว่าน้องปกติได้ขนาดนี้ มันก็ดีเท่าไหร่แล้ว
เราเป็นคนที่เปลี่ยนไปก่อนเอง ไม่ใช่หรอ?

นี่ไง น้องก็โอเคให้ได้มากที่สุดสำหรับน้องกับเราแล้ว
เพียงแต่ คำว่า "ไม่เหมือนเดิมขนาดนั้นนะคะ"
มันจริง จนไม่อยากจะยอมรับเลยเหมือนกันว่า

บางความรู้สึก ... มันได้สูญสลายไปแล้ว

ความจริงเราก็บอกกับตัวเองไว้นะว่า
อยากหาทางตรงกลางระหว่างเราสองคนให้เจอ
ไม่อยากเลือก ไม่ซ้ายก็ขวาเลย

... แต่คงยังทำไม่ได้แฮะ

พี่หงุดหงิดทุกครั้งเลย ...
... ที่ยังเห็นแววตาที่ไม่ชอบใจของน้อง
พี่กลัวทุกครั้งเลย เวลาที่น้องเข้ามาทักพี่ก่อน
หรือเข้ามาชวนคุย เข้ามาอ้อน หรือเข้ามาเล่นด้วย

ในใจลึกๆพี่พอรู้ ว่ามันไม่ได้มาจากใจของน้องจริงๆ
มันเป็นท่าทางที่ผ่านกระบวนการคิดมาแล้ว
และน้องเหมือนคอยสังเกตุ
... การตอบสนองของพี่ตลอดเวลา
รู้สึกได้อย่างนั้นมันก็เลยทั้งเศร้า ... ทั้งเจ็บ ... ทั้งกลัว

น้องคนที่สดใสคนเดิมของฉัน ได้หายไปแล้ว
คนที่อยู่ตรงนี้เหมือนเป็นตัวตนหนึ่งที่น้องสร้างขึ้นมา
สำหรับคนที่น้องไม่สนิท 
... แต่ยังนิ่งใส่ไม่ได้ ทำเป็นเมินตลอดไม่ได้

... เพราะยังต้องร่วมงานด้วย

พี่รู้สึกได้แบบนี้ ... ไม่รู้เหมือนกันว่าจริง หรือไม่จริง

พี่ขอโทษที่คิดแบบนี้ อย่าให้พี่คิดเข้าข้างตัวเองเลย
พี่ไม่อยากกลับไปวนลูปกับเราอีก

เพราะมันไม่ยากเลย 
ที่ความรู้สึกจะกลับไปมากมายเหมือนเดิม
ทุกวันนี้ฉันยังห้ามตัวเองอยู่เสมอ และทุกๆวัน

ที่จะไม่หวงรอยยิ้มนั้น
ที่จะไม่หวงสายตาคู่นั้น
ที่จะไม่หวงอ้อมกอดนั้น
ที่จะไม่หวง ความสนิทขนาดนั้น

พี่พยายามอย่างหนักเลยจริงๆ

ฉันแพ้ ... และทำอย่างไรก็ไม่มีทางชนะ
ฉันแพ้ ... และยอมน้องหมดทุกอย่างจริงๆ

อยากเข้ามาทักก่อนอยู่ๆก็เข้ามาทัก ไม่ทันให้ตั้งตัว
อยากจะเมิน ก็อยู่ดีดีก็เมินใส่

น้องอยากทำอะไรก็คงต้องปล่อยให้น้องทำสินะ ใช่ไหม
เราไปว่าอะไรน้องไม่ได้เลย

ทั้งๆที่เราก็ยังรู้สึกกับน้องอยู่ตลอด
ยังสั่น สติยังหลุดทุกครั้ง เวลาที่น้องอยู่ดีดีก็เข้ามา
ยังหน่วง ยังนอยด์ทุกครั้งที่น้องทำท่าทีห่างไป

อยากจะคิด ว่าน้องคงไม่ได้ลำบากใจอะไรแล้ว
ถ้าจะกลับมาอยู่ในฐานะน้องสาวของเราอีกครั้ง

แต่เพราะรู้จักน้องดีเกินไป
เลยรู้สึกได้จริงๆว่า ...
... มันไม่มีอะไรกลับไปเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

พี่ขอโทษนะเรา ที่พี่ยังไม่โอเคกับสถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้
ทั้งๆที่อยากให้น้องเข้าใจเสมอว่าเรารับได้ทุกอย่าง
ยินดีเสมอ ให้แค่ไหนก็เอา และพร้อมยอมรับเสมอ

แต่พอเอาเข้าจริง ทำไม่ได้จริงๆแฮะ มันรู้สึกแย่จนเกินไป
อาจเพราะเรายังแคร์น้องอยู่มากจริงๆ

ยังคาดหวังอะไรบางอย่างจากน้องอยู่

จากนี้ไปขอให้เราห่างกันสักพักแล้วกันนะน้อง
พี่ไม่อยากให้รอยยิ้มเราสะดุด 
พี่ไม่อยากเห็นน้องปั้นหน้าใส่พี่
พี่ไม่อยากไปหวงน้อง ไปทำอะไรให้น้องอึดอัดอยู่ตรงนั้น

เห็นด้วยจริงๆที่ว่า ถ้าไม่มีอะไร ก็ไม่ควรจะได้เจอกัน

เพราะเมื่อไหร่ที่เรายังรู้สึกอยู่ เราจะไม่มีทางโอเค
แล้วทุกสิ่งที่พยายามจะทำให้มันกลับไปเป็นปกติที่สุด

... มันจะพัง

ขอบคุณ ที่กลับเข้ามาอยู่ในสายตา
กลับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของชมรมของพี่
พี่ไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น
หรือน้องจะต้องเจอปัญหาอะไรอีก
เรียน เล่นกีฬา เพื่อน สอบ สุขภาพ ความสัมพันธ์

ผ่านมันไปให้ได้นะ ... พี่เชื่อว่าน้องของพี่เก่งอยู่แล้ว
แม้จะไม่มีพี่คนนี้อยู่ข้างๆก็ตาม
แต่พี่ไม่ไปไหนหรอก ...
... อยู่สักมุมไกลๆ รอบๆตัวน้องนั้นแหละ

พี่แค่กำลังทำให้เราเป็น"รอยยิ้ม"ของพี่
ทุกครั้งที่ได้เจอกัน อย่างที่เคยเป็นมาเสมอ

ไม่ใช่เจอกันทุกครั้งก็มีแต่ "น้ำตา" แบบทุกวันนี้

พี่ไม่โกรธน้อง ไม่โกรธโชคชะตา ไม่โทษอะไรทั้งสิ้น
ไม่โทษตัวเองด้วย มันคือกฏข้อหนึ่งของความสัมพันธ์

ที่ฉันต้องยอมรับมันให้ได้

ขอบคุณโอกาสอีกครั้ง ... ที่ได้หยิบยื่นให้มา
ครั้งนี้ ฉันขอเป็นฝ่ายพังมันลงเอง 

... เพราะฉันอยู่แบบนี้ไม่ไหว
 
แม้ไม่อยากปล่อยมือคู่นี้ไปเลย
แต่ถ้าจับไว้แล้วมันอึดอัด ... สุดท้ายก็ต้องปล่อยอยู่ดี

ฉันอยากมีคุณยืนอยู่ข้างๆฉันเสมอนะ
ฉันชอบทุกช่วงเวลาที่เราได้ยืนข้างๆกัน

ไม่เคยเสียใจที่ชอบเรา อยากให้รู้ไว้นะว่า
เราเป็นคนที่มีค่ามากๆนะ
อย่างน้อยๆก็สามารถทำให้โลกของพี่คนนี้สดใสได้

ไม่ว่าจะเป็นยังไง ก็ภูมิใจในตัวเองเถอะนะ ...

สุดท้ายแล้ว ...
โชคดีนะคะ น้องสาวคนเก่งของพี่

ขอโทษนะที่ตัดสินใจแบบนี้ ^ _ ^
พี่เข้มแข็งได้เมื่อไหร่ น้องก็จะรู้เอง พี่เชื่ออย่างนั้นนะ

# Story <<NTM>>
SHARE
Written in this book
Story for NTM
Writer
DreamN
Reader
เป็นเพียงหนึ่งคน ที่หลงรักบทกลอนหวานๆ

Comments

Phakk
2 months ago
อ่า...คุณเหมือนกับคนๆนั้นของเราจังเลยค่ะ
Reply