ง่วง ;
โรงพยาบาล
ตีสอง เหมือนเดิม
ไม่มีอะไรน่ากลัว ไม่มีความหลอนใดๆ
เสียงญาติผู้ป่วยก็ยังดังระงม
...
ฉันเข้าโรงพยาบาล
หมอให้ฉันนอนพักที่นี่ เพราะฉันกรีดแขนตัวเอง
ทุกอย่างน่าผิดหวัง
ทุกอย่างน่าน่าผิดหวังจริงๆ
ฉันได้แต่กลั้นน้ำตาแล้วบอกหมอว่า
“ หนูไม่รู้ว่าทำไม มันเหมือนไม่มีเหตุผล ”

หมอบอกให้ลองพักที่โรงพยาบาลไปก่อน
แต่บอกก่อนเลย เขตผู้ป่วยจิตเวชทำฉันจิตตกหนักกว่าเดิมอีก ที่นี่มีแต่กรง ทางเข้าออกถูกล๊อก เข้าออกต้องมีใบอนุญาต มันทำให้ฉันอึดอัดและอยากกลับบ้านให้จบๆไป อย่างน้อยๆก็น่าจะดีกว่าที่นี่ัฉันทั้งอึดอัด ไหนจะสายน้ำเกลือที่พันไปมาเวลาอาบน้ำอีก 

หมอให้ยาที่ทำให้ทำให้ฉันง่วงตลอดเวลา ฉันจะแทบไม่ได้ว่าคุยอะไรกับใครไปบ้าง 
ทำอะไรไปบ้าง มันสะลึมสะลือ มันงงๆอึนๆ ตื่นอีกก็หลับอีก วนอยู่อย่างนั้น
กินข้าว กินยา นอน มันวนอยู่แค่นั้นจริงๆ .. 

ราวกับว่าฉันไม่ได้ใช้ชีวิตอีกแล้ว ไม่มีอะไรให้ทำ วนอยู่ในเขตจิตเวช บางครั้งห้องนั้นก็เสียงดัง บางทีห้องนี้ก็โวยวาย ตั้งแต่กลับมาบ้าน ฉันเอาแต่นอน เพราะฉันง่วงมาก ยาสำหรับตอนเช้าทำฉันง่วงมากจริงๆ ตอนนี้เองฉันก็เริ่มเขียนไม่รู้เรื่องเเล้ว เพราะง่วง เป็นการง่วงที่ร่างกายบอกให้ตื่น แปลกมั้ยละ มันเป็นเเบบนั้นเเหละ ตอนนนี้ก็ง่วง คิดว่าอีกเดี๋ยวก็ง่วงอีกอยู่ดี เพราะฉะนั้นฉันคิดว่าฉันควรไปข่มตานอนอีกซักนิดเนอะ บาย อรุณสวัสดิ์ค่ะ 

หมี :•)
SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments

p_pongsiri
3 months ago
ขอให้เชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้นครับ

Reply