พี่น้องท้องชนกัน (ต่อNCให้ตอนจบ)


.


.

'วานคาาา'เสียงคนพี่เรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
'คาพี่เบ มีอะไ.....'ร่างบางเดินเข้ามาเห็นคนพี่ใส่เสื้สีขาวแขนสั้นกางเกงรัดสีขาว ซึ่งมันทำให้เห็นความใหญของเจ้างูยักษ์ได้ชัดเจน ว่าตอนนี้มันกำลังตั้งชูขึ้นมาช้า คนน้องรีบเอามือปิดตาทันที
'พี่เบไปทำอะไรมาคะ?!!!'ร่างบางถามแต่มือก็ยังทำหน้าที่ปิดตาอยู่ 
'ก็วานมานั่งทับพี่เมื่อเช้ามันเลยเป็นแบบนี้~'ร่างสูงมองอีกคนด้วยความกระหายและความต้องการ
'ทำไมไม่ไปทำในห้องน้ำคะ'คนน้องเปิดออกมาเพียงน้อยก่อนจะปิดเข้าไปเหมือนเดิม
'ก็พี่ไม่หายหนิคะ~'เบเริ่มอยู่ไม่สุขเริ่มเดินเข้าหาวานเรื่อยๆจนร่างบางสะดุ้ง 

'หึ้ย! วานไม่ยุ่งด้วยแล้ว พี่จัดการเองนะคะ'สิ้นประโยควานก็รีบเเินไปห้องครัวทันที 
ร่างบางยกน้ำขึ้นดื่มและวางแก้วเบา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อมีมือปริศนามาจะบที่ทรวงอกอย่างแรง 
'โอ้ยย พี่เบ ทำอะไรร~'ร่างบางพยายามขัดืนแต่ก็ไม่เป็นผลทำสำเร็จเพราะอีกฝ่ายนัั้นแรงเยอะกว่า 
'พี่ขอนะคะ'สิ้นเสียงประโยคร่างสูงก็ดันร่างบางให้ขึ้นไปนั่งบนเค้าเตอร์ที่ข้างๆมีซิ้งร่างมือ ร่างสูงนำร่่างบางยกไปให้ห่างจากซิ้ง และเริ่มถอดกางเกงขาสั้นยีนส์ออกจากขาของร่างบาง
'พี่เบ~'ร่างบางยังคงขัดขืนอยู่เล็กน้อย 
ร่างสูงไม่ได้ยินเสียงใดๆจากอีฝ่ายทั้งนั้น ตอนนี้จุดสนใจของเค้ามันอยู่ที่แพนตี้ตัวจิ๋วสีดำตรงหน้าและกลิ่นหอมๆจากตัวของหนูน้อยข้างหน้าเท่านั้น
ร่างสูงดึงเจ้าแพนตี๋ออกอย่างไม่ยัยดี
'พี่เบบบ หยุดก่อนได้มั้ยคะ~'ร่างสูงหยุดทันทีและเงยหน้ามองวานด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมา 
'อะไรคะ?'ร่างสูงพยายาควบคุมสติเพื่อพูดออกมาให้เสียงไม่สั่น
'วานยังไม่พร้อม วานยังเรียนอยู่เลย'ร่างยางเอ่ยขึ้น
'ไม่ต้องเรียนแล้วคะ คุณพ่อก็บอกไม่ใช่หรอคะ'เมื่ร่างสูงพูดเสร็จใช้มือทั้งสองถอดกางเกงขายาวสีขาวออกทันทีด้วยความเร็ว จนร่างบางตกใจและหันควับไปทางอื่นทันที 
ร่างสูงมองหน้าเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูก่อนจะค่อยใช้งูยักษ์ของตนเองถูไปมาที่กลีบดอกกุหาบสีสวยของเด็กน้อยใต้ร่าง 
'อะ อื้ออ'เสียงใสที่ดังขึ้นมา และในภาพของเบในตอนนี้เห็นร่างกายวานเป็นสีส้ม สีของความทรมาน ร่างสูงจับสะโพกร่างบางใช้มือเล็กๆถูกไปทั่วท้องแบนของร่างบาง 
'อื้อออ'ร่างสูงใช้มือลูบขึ้นมาจนถึงเสื้อของร่างบางที่ปิดบังส่วนบนอยู่ ร่างสูงถอดเสื้อให้ร่างบางอย่างถะนุถนอม และเป็นร่างบางที่ยอมให้ความร่วมมือทำให้มันถอดได้อย่างง่ายดาย ร่างสูงลูบไล้้้้้้้้้้้้้ไปตามทรวงอกของร่างบาง
'อื้ออ อื้มม'ร่างสูงใช้ลิ้นตวัดไปที่ยดอกที่ไม่คิดว่าจะใหญ่ได้ขนาดนี้ ร่างสูงตวัดลิ้นขึ้นลงด้วยความเร็ว ทำให้คนใต้ร่างร้องออกมาด้วยอาการเขินจนทำให้เบที่เห็นนั้นเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นกว่าเดิม 
ร่างสูงจับส่วนล่างของตนเองจับมันจ่อที่กลีบดอกที่ยังปิดสนิทและถูกขึ้นลงและเข้าเพียงช้าๆ
'อะ ซี๊ดดดดดด!'ร่างบางสะดุ้งตัวทันทีเมื่อน้องหนูที่เหมือนจะไม่หนูููููููของร่างสูงถูกดันเข้ามา เจ้างูยักษ์ของเบมันกำลังเข้ามาในตัวของวาน 
'อร้ายยย! เจ็บ ฮือ!!'คนน้องร้องไห้ออกมาด้วยความทรมานและความเจ็บ 
'อย่าเกร็งนะคะ เดี่ยวสักพักจะดีขึ้น'ร่างสูงดันงูกยักษ์เข้าไปเพียงเเค่ครึ่งนึง เสียงของวานก็เริ่มดังขึ้นเมื่อกลีบของเธอตอนนี้มันกว้างมากๆ ร่างสูงดันส่วนล่างจนมันเข้าไปได้จนสุด ร่างสูงสัมผัสได้ถึงความคับแน่นและความสดใหม่ของร่างบาง  
'อื้อ ลึก มันลึก จนหายไม่ออก'คำพูดคำจาของร่างบางที่พูดออกดูก็รู้เเล้วว่าเธอไม่เคยผ่านช่วงเวลาแบบนนี้มาก่อน ร่างบางพูดออกมาด้วยน่ำเสียงที่ไม่มีความเขินแม้แต่น้อยแต่มันมีความทรมานปนอยู่แทน 
ร่างบางขยับสะโพกโยกเข้าโยกออกอย่างนุ่มนวน แต่มันกลับไม่สะใจหนะสิ

ร่างบางพริกตัวมาขึ้นตัวร่างสูงแทน
'อึก หือ?!'ร่างสูงอุทานด้วยความตกใจ เมื่อร่างบางขึ้นมาอยู่บนตััััััััวของเธอและไม่กลัวเจ็บแม้แต่น้อยแตกต่างจากคนเมื่อกี้สิ้นเชิง สายตาของวานเปลี่ยนแปลงไป สายตาที่แสดงถึึึงผู้้้้ชนะ 

ร่างบางเริ่มขยมงูยักษ์ด้วยควาเร็วและแรงจนได้ยินเสียงเนื้ออย่างชัดเจน 
 ตับ! ตับ! ตับ!!
'ซี๊ดดดด อื้มม อ่าาา'เสียงครางของร่่่างสูงตอนนีี้เธอกำลังพอใจอย่างมาก แต่ร่างบางไม่มีแม้แต่เสียงใด ร่างบางกัเปากและอื้ออึงในลำคอ อย่างเดีีียวและยังกระแทกมันแรงขึ้นเรื่่่่อยๆอีกตังหาก
'อื่ออออ เจ็บ'วานพูดออกมาแต่ปากก็ยังกัดไม่ปล่อย แต่แรงการขยมก็ยังไม่ลดลง ถึงแม้ร่างบางจะบอกว่า'เจ็บ'ก็ตาม 

'อะ อ้้้้้าาาาาาาาาา ซีี๊ด!'และร่่างสููงก็็็็็เสร็จเป็นที่เรียบร้อย แต่่่่ร่างบางยังไม่่่่่เสร็็็็จร่างบางขยมแรงขึึ้น แรงขึ้น ร่่่่่่างบางมองหน้้าร่่่างสูููููงที่ี่ี่ีตอนนี้มีความสุข
'ใกล้แล้ว อื้ออ ซี๊ดด' ร่างบางเอ่ยขึ้น และเหมือนว่าทั้งสองคนใกล้จะถึงฝั่งฝันเหมือนกัน เพราะต่างคนต่างกัดปากแน่น 
'อะ อ๊ะ อร้ายยยย'

'ซี๊ด อะ อ๊าาาอ้าาา'น้ำสีขุ่นพุ่งเข้าตัวร่างบางเต็มจนทลักแต่ร่างบางก็ไม่คอดรังเกียจแม้แต่น้อย

ร่างบางนอนลงทาบกับร่างสูงด้วยความเหนื่อย ร่างสูงดึงหัวร่างบางให้เข้ามาหาตัวเอง และกาะซิบที่หูว่าา..'ดุจัง ไม่กลัวฉีกหรอคะ'ร่างสูงยิ้มมุมปากเล็ก คำพูดของร่างสูงทำให้ร่างบางเกิดอาการเขินอายขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่วายที่จะตอบคนพี่ไป 'ถ้ากลัวฉีกคงไม่ขยมแรงขนาดนั้นหรอกคะ'ร่างบางก้มหน้าทันที เพราะคำพูดของตัวเอง ร่างบางรู้สึกเขินมากๆกับคำพูดของตัวเอง จากหน้าที่เเดงอยู่แล้วก็แดงขึ้นกว่าเดิม 
'นอนกันนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะต่อให้นะคะ'

และทัั้งสองก็เข้าสู่ห่วงนิทราไป
🅣🅗🅔   🅔🅝🅓 
SHARE
Written in this book
จอยลดา(NC)

Comments

numkai
5 months ago
ไรท์ปิดเรื่อง สัตว์เลี้ยงของฉันเป็นคน ไปแล้วหรอคะ🥺🥺
Reply
Pyserweb_x
4 months ago
เขาขอโทดนะค่ะ แต่เรื่องโดนแบนค่ะ