โปรดรับความอบอุ่นจากฉัน NC (HITOMI x NAKO) (1)
   กิจกรรมหยุดลงเมื่อเสียงเรียกเข้าจากสายสำคัญดังขึ้น หญิงสาวยกสะโพกลุกออกจากหน้าท้องคนอายุน้อยกว่าแล้วเลื่อนไปนั่งยังริมเตียง หยิบมือถือขึ้นรับสายโดยไม่มีการตั้งสติหรือปรับอารมณ์จากกิจกรรมเมื่อครู่ ราวกับถูกโปรแกรมไว้ว่าเสียงโทรศัพท์คือสวิชเปิดปิดระหว่างงานกับเวลาส่วนตัว เสียงเล็กเอ่ยกับปลายสายอย่างสุภาพและเป็นการเป็นงานต่างจากสภาพกึ่งเปลือยในตอนนี้ เธอยกปลายนิ้วกระดิกเรียกเด็กสาวที่มองหลังตาละห้อย เด็กน้อยขยับเข้าหาและติดกระดุมให้คนตรงหน้าอย่างรู้งาน

“ฉันจะออกไปคุยงานสักพัก” เมื่อวางโทรศัพท์ลงเธอก็เอ่ยบอกกับอีกคนที่ง่วนกับการแต่งตัวให้ตนเอง “ถ้าหิวก็สั่งอาการมาทานก่อน ไม่ต้องรอ เข้าใจไหมฮิโตมิ”

“ทราบแล้วค่ะคุณนาโกะ” เด็กสาวเอ่ยรับมองคนตรงหน้าดันมือของตนออกแล้วจัดการติดตะขอกระโปรงด้วยตัวเอง

ไม่นานนักภายในห้องก็กลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง ฮอนดะ ฮิโตมิ ตรงกลับห้องนอนของตัวเอง ซึ่งแทบไม่ต่างอะไรจากห้องทำการบ้านหรือเอาไว้อาบน้ำเปลี่ยนชุด เพราะห้องที่เด็กสาวใช้หลับนอนกลับเป็นห้องอีกคน

   เมื่อกลับถึงห้อง ฮิโตมิหย่อนตัวลงปลายเตียงนั่งหลังค่อมอย่างห่อเหี่ยวมองรูปตรงหัวโต๊ะทำงาน...มันคือรูปครอบครัวของเด็กสาวและครอบครัวของเธอผู้นั้น จากรูปครอบครัวทั้งคู่ค่อนข้างจะสนิทสนมกันแต่ทั้งพ่อแม่รวมทั้งเด็กสาวยังมีความนอบน้อมอยู่บ้างเนื่องจากยศถาบรรดาศักดิ์ที่ต่างกันมาก ฮิโตมิคลี่ยิ้มบางๆ ราวกับกำลังทักทายพวกเขา เด็กน้อยกำลังคิดถึงผู้ล่วงลับคนสำคัญทั้งสี่

   หลายปีก่อนครอบครัวทั้งคู่จำต้องเดินทางไกลเนื่องด้วยเรื่องงานแต่กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝัน รถที่พวกเขาใช้เดินทางเกิดการขัดข้องและอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้ทั้งสองเสียครอบครัวแสนสำคัญ พวกเธอต้องใช้ชีวิตโดยขาดผู้ปกครอง และ ยาบุกิ นาโกะ ซึ่งมีอายุมากกว่าหลายปีนั้นได้เสนอตัวเป็นผู้ปกครองของเด็กสาวเอง ซึ่งตัวฮิโตมิไม่ถูกกับคำว่าผู้ปกครองสักเท่าไหร่ เพราะสำหรับเด็กคนนี้ เธออยากเป็นคู่ชีวิตมากกว่า...ความคิดแก่แดดเกิดขึ้นกับเด็กสาวตั้งแต่วัยประถมด้วยซ้ำ จนถึงมัธยมปลายแล้วความคิดนั้นก็ยังไม่เปลี่ยนผิดกับอีกคนที่ไม่แม้แต่จะคิดอะไรกับเด็กน้อยเลย

   ถึงเช่นนั้นสิ่งที่พวกเธอทำด้วยกันแทบทุกวันดันขัดกับความสัมพันธ์นี้ ทั้งคู่หลับนอนในความหมายทางเพศแทบทุกคืนถ้าหญิงสาวผู้นั้นต้องการ ทั้งหมดเป็นความสัมพันธ์ที่ตอบสนองเพียงความต้องการทางร่างกาย ฮิโตมิอยากปฏิเสธมัน เธออยากให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นด้วยความรักมากกว่า แต่หากปฏิเสธไป คนที่จะได้กระทำกับร่างกายของหญิงที่ตนรักต้องกลายเป็นคนอื่นแน่แท้ เพราะเช่นนั้นทุกวันเด็กสาวจึงตอบสนองความต้องการนี้ให้อีกคนเพื่อแลกกับความสบายใจ ว่าเธอคนนั้นจะไม่มีความสัมพันธ์กับใครอื่น

ตามปกติ ยาบุกิ นาโกะ คงถูกมองว่าเป็นพวกโรคจิตและอาจถูกรังเกียจเข้า แต่ไม่ใช่สำหรับฮิโตมิ เด็กสาวรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้มีปมในใจมากมาย มากเกินกว่าจะรับไหวในแต่ละวันจนสุดท้ายต้องระบายมันออกมาด้วยวิธีเช่นนี้ เธอเข้าใจดี...

ในวันต่อมาหลังเวลาเลิกเรียนของ ฮอนดะ ฮิโตมิ ถูกคนอายุมากกว่าเรียกตัวไปพบทันทีเมื่อกลับถึงบ้าน เธอทราบสถานการณ์หลังจากนี้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น ภายในห้องอันคุ้นเคยหญิงสาววัยสามสิบกำลังนั่งไขว่ห้างพลิกกระดาษตรงขอบเตียง แล้ววางบนโต๊ะเมื่อรับรู้ถึงการมาของเด็กน้อย ก่อนถอดแว่นสายตาหย่อนทับเอาไว้พลางเอนหลังวางฝ่ามือยันพื้นเตียงอย่างเมื่อยล้าแต่ทว่าท่วงท่านั้นกลับให้ความรู้สึกยั่วยวนเสียมากกว่า

“มาหาฉัน” เด็กสาวกลืนน้ำลายกับเสียงกึ่งกระซิบ ถึงอยากให้ทุกอย่างเกิดขึ้นจากความรักแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าท่าทางพวกนี้ก็กระตุ้นความต้องการตามสัญชาตญาณได้ดีทีเดียว “ไม่ต้องถอดออก” เอ่ยสั่งเมื่อเห็นเด็กน้อยก้มหน้าก้มตาถอดเนกไท รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏอย่างเอ็นดู เธอชอบการได้เห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของอีกคน เพราะยิ่งทำให้รู้สึกอยากควบคุมมากขึ้น

“ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะคะคุณนาโกะ” เด็กสาวเอ่ยท้วงทันทีที่คนตัวเล็กกว่าดึงเนกไทเธอลงต่ำ

“ฉันเคยสนด้วยเหรอ?” ฮิโตมิเหลือบตามองอีกฝ่ายแต่ก็ต้องรีบละสายตาเมื่อคนแก่กว่ากระชากเนกไทต่ำลงอีกให้พ้นสายตาตัวเอง นาโกะไม่ชอบสบตาใครในระยะใกล้ต่างจากฮิโตมิที่อยากสบตากับอีกฝ่ายนานๆ “จัดการซะสิ อย่าให้ฉันต้องพูดมาก” ดวงตาดูใสซื่อเหลือบมองริมฝีปากเล็กของคนตรงหน้าอย่างนึกเสียดาย เธออยากจูบแต่อีกฝ่ายไม่เคยให้สัมผัสความนุ่มละมุนที่เก็บเอาไว้นั้นเลย

มือเรียวสวยของฮิโตมิประคองเอวคนแก่กว่า ใบหน้าหวานโน้มตามแรงดึง ซุกไซ้ลำคอขาวจูบซับความอุ่นและสูดกลิ่นหอมเฉพาะ มือทั้งสองเกร็งอย่างอดกลั้น เธออยากกอดผู้หญิงคนนี้แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยยอมให้กอด นาโกะให้เหตุผลว่าเธอเกลียดสัมผัสพวกนั้น สัมผัสที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น...เธอเกลียดมัน

ริมฝีปากบางยังคงไล่จูบผ่านสาบเสื้อต่ำลงเรื่อยๆ ตามแรงดึงจากมือเล็กนั้นจนถึงท้องน้อยก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ฮิโตมิรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรต่อ มือข้างซ้ายประคองเอวบางเอาไว้ส่วนอีกข้างนั้นไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตขึ้นทีละเม็ด ปากก็ไล่จูบและดูดดุนตามหน้าท้องซึ่งเต็มไปด้วยริ้วรอยเก่าๆ

“ชักช้าจริง” ท้ายทอยถูกอีกฝ่ายรั้งลงบนหน้าอกอวบซึ่งมีชั้นในสีเข้มปกปิดเอาไว้ นิ้วเรียวของคนเด็กกว่าเกี่ยวมันลงใต้ความนุ่มอวบนั้น ก่อนเอียงคอเผยปากครอบยอดสีหวาน ความอุ่นไล่สู้ร่างกายนุ่มนิ่มตรงหน้าทันที แรงจิกจากปลายเล็บไม่ใช่การสื่อถึงอารมณ์ที่พุ่งสูงแต่เป็นคำสั่งให้เด็กสาว ‘รุนแรง’ มากกว่านี้ แรงดูดมากขึ้นเรียกเสียงหวานจากปากจอมสั่งนั้น ฮิโตมิกัดยอดบวมแดงเบาๆ ก่อนเปลี่ยนไปกระทำเช่นเดิมกับอีกข้างได้ไม่เท่าไหร่เนกไทก็ถูกดึงลงต่ำอีกครั้งก่อนปล่อยออกดังเดิม เด็กสาวรู้สึกแปลกใจที่วันนี้คนตรงหน้าปล่อยให้ยุ่งกับร่างกายตัวเองน้อยกว่าปกติ

“คุณนาโกะ วันนี้หงุดหงิดจากที่ทำงานเหรอคะ”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่เด็กอย่างเธอต้องรู้” ประโยคนี้ไม่ต่างอะไรจากคำสั่งห้ามพูดคุยและรีบลงมือจัดการได้แล้ว ใบหน้าน่ารักก้มซุกช่องว่างระหว่างขาทันทีโดยมือปลายนิ้วชี้เกี่ยวอันเดอร์แวร์แหวกออกข้างๆ ลงลิ้นอุ่นสัมผัสเนื้ออ่อนไร้ซึ่งความชื้นที่ควรจะมีหากคนตรงหน้านั้นเกิดความต้องการ เธอแตะเนินนิ่มแหวกออกแล้วดันลิ้นชื้นตวัดจากภายนอกสู่ภายในทว่าการกระทำนั้นคงไม่ได้ดังใจผู้ใหญ่ที่กำลังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิด จึงถูกดันหน้าผากออกและลุกขึ้นตามแรงกระชากจากคอเสื้อให้ทิ้งตัวนอนหงายบนเตียง ร่างเล็กกว่าตามขึ้นคร่อมบนตักทันทีโดยไม่ให้คนเด็กกว่าได้ตั้งตัว มือเรียวของเด็กสาวก็ถูกอีกฝ่ายดึงสัมผัสกับช่วงล่าง “อ...อึก” มืออีกข้างของนาโกะที่วางบนหน้าท้องของเด็กน้อยขยุมจิกชุดนักเรียนอย่างอดกลั้น เมื่อตัวเธอเองได้บังคับนิ้วเรียวของเค้าดันเข้าสู่ภายใน

หลายครั้งที่เด็กน้อยฮิโตมิทำไม่ได้ดั่งใจ หญิงสาวผู้นี้จึงพลิกมาเป็นฝ่ายคุมเกมเช่นนี้เสมอ เมื่อกดตัวลงกลืนนิ้วกลางและนางจนสุดโคน ร่างกายเล็กขัดกับวัยจึงเริ่มขยับอย่างอ้อยอิ่ง เสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมทั้งหมดค่อยๆ เลื่อนไหลลงตามผิวกายและหยุดติดที่ข้อพับแขนของเธอ นั่นช่างเป็นภาพที่สวยงามและดูยั่วยวนทำเอาหัวใจของเด็กคนหนึ่งเต้นรัว ใบหน้าอ่อนเยาว์ผิดกับวัยที่แท้จริงกำลังขึ้นสีเลือดฝาด ริมฝีปากเผยส่งเสียงครางปนหอบเป็นจังหวะกลับปลุกเร้าอารมณ์ให้สุขสมโดยไม่จำเป็นต้องสัมผัสตัวคนใต้ร่าง หยาดเหงื่อที่ผุดตามลำคอและส่วนโค้งเว้ายิ่งดูเป็นประกายเมื่อต้องแดดสีส้มยามเย็น

ยาบุกิ นาโกะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ว่าจะกระทำสิ่งใดก็ดูงดงามไปหมด

ตกดึกหลังเด็กน้อยจัดการทั้งการบ้านที่ได้รับมอบหมายจากโรงเรียนและผู้ปกครองในนามเสร็จก็ตรงไปยังห้องแสนคุ้นเคยตามคำสั่ง ยาบุกิ นาโกะ นอนหันหลังให้เด็กสาวอยู่บนเตียง แม้เจ้าตัวจะไม่มีท่าทีสนใจเด็กน้อยนักแต่ความจริงเธอกลับต้องการเค้ามาก หากวันใดไม่มีใครสักคนนอนด้วย เธอจะนอนไม่หลับ

“ขออนุญาตนะคะ” เอ่ยขอก่อนสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มหนาซึ่งเจ้าของเตียงห่มถึงเพียงสะโพก

“ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ”

“เสร็จแล้วค่ะ” ชวนคุยไม่กี่คำทั้งสองฝ่ายก็เงียบลง เนื่องจากงานหนักและกิจกรรมต่อเนื่องหลายครั้งทำให้นาโกะหลับลงในไม่ช้า ซึ่งฮอนดะ ฮิโตมินั้นชอบยามอีกฝ่ายหลับเอามาก นั่นเป็นเพราะความต้องการและความรู้สึกที่แท้จริงจะเผยออกมายามคนตัวเล็กหลับ ร่างกายเล็กขยับเข้าหาเด็กสาวแล้วสวมกอดแขนอย่างต้องการความอบอุ่น ซึ่งฮิโตมิสวมกอดร่างกายสั่นหนาวตอบทันที

เด็กน้อยอยากให้คนในอ้อมกอดแสดงความรู้สึกเหล่านั้นออกมาระหว่างลืมตาตื่นบ้าง อยากให้พักจากการเป็นผู้นำและพักจากการฝืนตัวเองทุกอย่าง ฮิโตมิอยากให้คนที่เธอรักได้พักและพึ่งพาเด็กน้อยอย่างเธอบ้าง เรื่องงานอาจให้ความช่วยเหลือได้ไม่มาก แต่ในด้านจิตใจและอื่นๆ เพียงแค่ร้องขอ เด็กสาวก็พร้อมจะช่วยสุดชีวิต “ฝันดีนะคะคุณนาโกะ” เสียงเล็กกระซิบข้างหูร่างในอ้อมกอด ก่อนกดจูบลงบนหน้าผากเปลือกตาสันจมูกและขมับ “หวังว่าสักวันฉันจะเป็นที่พึ่งของคุณบ้างนะคะ”

SHARE

Comments