ลางเลือน และหายไป...
แก...
คนที่เราคิดว่า เราคือที่หนึ่งในใจแกมาตลอด
คนที่เราคิดว่า เราสำคัญที่สุดในชีวิตของแก
คนที่เราคิดว่า แกจะไม่ทิ้งเราไปแน่นอน
แต่ก็นั้นแหละ!!! ที่หนึ่งและแน่นอนไม่มีอยู่จริง...

ถ้าเรื่องเล่าหนึ่งเรื่องที่มีแต่เรามาตลอด ถ้าวันหนึ่งมันมีเรื่องเล่าของคนอื่นมาเกี่ยวข้อง แกว่าเรื่องเล่าของเราจะยังสำคัญอีกมั้ย..


เราเริ่มต้นเพราะคำว่า"อะไรก็ได้" เริ่มต้นจากคำว่าเพื่อนที่พัฒนาเป็นมากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน แกชัดเจนกับเรามาตลอดว่าแกกับเราไม่มีทางเป็นแฟนกันแน่นอน เพราะในเรื่องราวที่เราคุยกัน แกมักมีอีกคนเสมอ ส่วนเราไม่เคยชัดเจนอะไรเลยสักอย่าง เราบอกกับแกว่า"ยังไงก็ได้" แต่เรากลับไม่ได้รู้สึกเหมือนอย่างที่บอกแก ใช่... เราคิดกับแกมากกว่าเพื่อน และเราก็รู้ดีด้วยว่าทำได้แค่คิดไปเอง เพราะยังไงแกก็ไม่มีทางมองมายังเราแน่นอน

เราหลอกตัวเองมาครั้งแล้วครั้งเล่า หลอกว่าเราสำคัญ หลอกว่าเราคือที่หนึ่ง หลอกว่าแกก็ชอบเรา ผลที่เราได้รับคือแกเริ่มถอยไปจากเรื่องราวของเรา แกถอยไปทีละนิดทีละนิด จนเหมือนว่าเรื่องของเราและเรื่องของแก กลายเป็นคนละเรื่องไปแล้ว...

วันเกิดของแกวันนั้น แกชวนเราไปฉลองวันเกิดที่น้ำตก เราโครตดีใจเลยแหละเพราะเราคิดว่า แกก็คงจะชวนเราไปแค่คนเดียว แต่ไม่.. แกก็ชวนใครคนหนึ่งไปด้วย คนที่อยู่ในเรื่องราวของแกมาตลอด เราไปกันหลายคนก็จริง แต่เป็นหลายคนที่ฉันโครตเหงา เพราะใครคนนั้นไม่ได้ให้ความสำคัญเราเหมือนเคย...

แกเอาแต่สนใจคนของแก สนใจเค้าจนเหมือนว่าตรงนั้นไม่ได้มีเราอยู่ด้วยเลย สุดท้ายแกก็สารภาพใครคนนั้นของแกในที่สุด ท้ามกลางเสียงโหร้องของเพื่อน มีเพียงสายตาเราเท่านั้นที่เศร้าสร้อยและแกก็ไม่สนใจแม้จะมองมัน... เราแกล้งทำเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสมีความสุขกับความน่ายินดีของแก แต่ภายในใจของเรานั้น มันพังไปแล้ว เราอยากลุกออกจากตรงนั้นแทบตาย แต่เราก็ทำได้แค่นั่งนิ่งๆแล้วปล่อยให้ทุกคนมีความสุขต่อไป 

เราเจ็บวะแก.. เจ็บที่แอบคิดว่าเดี่ยวแกก็ต้องรู้สึกดีกับเรา เดี่ยววันหนึ่งแกก็ต้องแอบชอบเราเหมือนกัน แต่วันนี้มันชัดเจนแล้ว แกไม่มีทางชอบเราได้อย่างแน่นอน

หลังจากที่กลับจากน้ำตก เราพยายามถอยห่างจากแก พยายามจะไม่เข้าคลาสเรียนที่เรียนร่วมกับแก เราพยามอย่างเต็มที่ที่จะไม่เอาแต่ใจกับแกเพื่อให้แกกับใครอีกคนจะได้ไม่ต้องมีเราเป็นส่วนเกิน แต่แกก็เข้าใจเราผิด แกบอกว่าเราเปลี่ยนไปตั้งแต่เรามีโอกาสได้คุยกับผู้ชายอีกคน แกบอกว่าเราสนใจแกน้อยลง แกบอกว่าเราไม่ค่อยมีเวลาให้แกหลังจากกลับจากน้ำตก ที่จริงเป็นเราหรือเปล่า... ที่ควรจะต้องน้อยใจแกนะ!!! แกเล่นสารภาพรักใครคนนั้นทั้งๆที่แกบอกว่าเราสำคัญที่สุด แกเล่นเอาอกเอาใจเค้าทั้งๆตรงนั้นก็มีเราอยู่ด้วย ถ้าแกจะบอกว่าเราไม่แคร์แก แกควรจะถามตัวเองหรือเปล่าว่าแกเคยแคร์เรามั้ย..?? จะมีสักครั้งมั้ยที่แกจะไม่ทำร้ายหัวใจเรา จะมีสักครั้งมั้ยที่แกสนใจความรู้สึกเรานะ.. แต่เราไม่โทษแกนะถ้าแกจะเข้าใจผิด เราเข้าใกล้ผู้ชายอีกคนจริงๆ แต่ที่เข้าใกล้เพราะเราอยากจะลืมแกให้ได้ เราเหมือนคนเห็นแก่ตัเลยเนอะ! แต่ถ้าเราไม่ทำ เราก็คงไม่มีวันลืมแกได้แน่นอน

แกบอกว่าเราใจร้ายมากที่ทิ้งเพื่อนอย่างแกไป แต่เราว่าเราคงใจร้ายน้อยกว่าแกมากๆเลยนะ ถ้าเทียบกับสิ่งที่แกทำกับเราจริงๆ 

หลังจากที่เราทะเลาะกันอย่างหนัก แกลบเราจากเฟสบุ๊คของแก แกอันฟอลโลเราในไอจี แกบล๊อกเราจากเมสเสท แล้วยังตามไปบล๊อกจากในไลน์อีก เราถามแกหน่อยเถอะ!! เราเป็นอะไรกันงั้นหรือ... ระหว่างเรามันเป็นอะไรกันแน่? แกก็ให้คำตอบเราไม่ได้ แล้วที่แกมาโกรธเราเป็นฝื่นป็นไฟแบบนี้มันยุติธรรมกับเรามั้ย.. แกก็บอกว่า  "เป็นเพื่อนกันจะคบใครก็ต้องให้เพื่อนอนุญาตด้วยสิ" ก็เพราะเป็นเพื่อนกันไงเราถึงขอร้องอะไรแกไม่ได้แบบนี้ไง แล้วไง..? ตอนที่แกขอคบเค้า แกเคยถามความรู้สึกเรามั้ยละ ก็ไม่เหมือนกัน... แล้วทำไมแกถึงไม่ยุติธรรมกับเราได้มากขนาดนี้

ตั้งแต่วันนั้นแกก็ไม่มองหน้าเราอีกเลย แกไม่เข้าเรียนเพราะแกรู้ว่าถ้าเข้าแล้วแกต้องเจอเราแน่นอน สำหรับแกเราคงไม่มีตัวตนในชีวิตแกอีกแล้ว แกกับคนของแกคงพัฒนาไปไหนต่อไหนกันแล้ว แต่สำหรับเรามันยังคงพัฒนาไปไหนไม่ได้ไกล เพราะเรายังไม่ move on ไปไหนไงแก... สตอรี่ของเรายังคงมีแกเสมอ ยังคงมีเรื่องราวของแกตลอด ถึงตอนนี้แกไม่สามารถเข้าไปดูมันได้อีกแล้ว แต่เราอยากจะบอกแกนะ ถ้าแกหันหลังกลับมาเมื่อไหร่ แกยังจะเห็นเราอยู่ที่เดิมแน่นอน เราเคยชอบแกยังไง เราก็ยังจะชอบแกยังงั้นนะ...

ถ้าการออกห่างแกมันทำให้เราเจ็บน้อยลง เราก็อยากบอกแกเหลือเกินว่า เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าการหายไปมันโครตคิดถึงมากแค่ไหน...


#เด็กชายมุมมืด
SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments