ความเศร้าไม่สิ้นสุด



เหมือนกับตกลงไปในหุบเขาที่มองไม่เห็นปลายทางของมัน



ความรู้สึกกระวนกระวาย อึดอัดจนอยากจะอ้วกออกมา แย่มาก -/



ในค่ำคืนนี้เหลือเพียงตัวฉัน พยายามข่มตาลง หากแต่จะฝืนใจเท่าไรก็ยังไม่สามารถ



ฉันนอนพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้น แต่รู้ไหมนี่มันไม่ช่วยอะไรเลยสักนิด ไม่เลย



ผ่านไปสักพักใหญ่แล้ว หลังจากพยายามอยู่นาน ฉันได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อย ;)



แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขในการหลับไหลคงอยู่ได้เพียงไม่นาน ฉันลืมตาตื่นขึ้นอีกแล้วตอนนี้ 


ความเศร้ายังคงชัดเจน ท่าทีของมันดูจะไม่มีทางเลือนหายไปง่ายๆ



เป็นวันที่เหมือนน้ำตาจะไหลออกมาตลอดเวลา ทุกข้อความที่อ่าน ทางที่เดิน เพลงที่ฟัง ทุกอย่าง ดูมัวหมอง มืดมน ช่างน่าเศร้าเสียจริง ;-(



อย่างน้อยมันคงเป็นวันที่ทำให้ฉันมีสมาธิมากขึ้น ฉันจดจ่อกับการนอนหรือการนั่งนิ่งๆแบบนี้ทั้งวัน เรียกว่าดีได้ไหมนะ



แต่จนสุดท้ายแล้วความเศร้ายังคงไม่สิ้นสุด ฉันจมดิ่งลงไปในความรู้สึกนี้ตลอดทั้งวัน



และถึงตอนนี้ มันน้อยลงไปมากแล้ว แต่ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว ทุกครั้งที่รู้สึกเงียบเหงา เราก็คงจะได้เจอกันอีกครั้งนะนายความเศร้า




สวัสดีนายความเศร้า เจอกันอีกแล้วสิ ;-) 






                                  peacheapraew.


SHARE

Comments