#Empty
"เราไม่ได้คุยกัน" แซมเอ่ยไร้ปี่ขลุ่ยเป็นแบ็กกิ้งแทร็ก

"อืม" ปีเตอร์รับทราบ

"มันเจ็บปวดกว่าการต่อยกันสักหมัดอีก ให้เธอปาแก้วใส่กูยังดีกว่า"

"ความรุนแรงมันบอกได้ถึงระดับจิตใจและความสัมพันธ์"

"ใช่ มันยังพอส่งสัญญาณว่า เธอไม่อยากเสียกูไป... หรืออะไรสักอย่างที่จะทำให้เข้าใจมากขึ้น แต่เราไม่ได้คุยกันตลอดเดือนสุดท้ายของความเป็นเรา"

"อืม" ปีเตอร์ครางเสียงอย่างเข้าใจบทบาทตัวเอง

"กูก็คิดตลอดว่ากูแม่งจะทำอะไรให้มันดีขึ้นได้"

"เธอคงไม่ต่าง" ปีเตอร์เอ่ยแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เย็น

"คิดว่างั้น... เราทั้งคู่พยายามหาไคลแม็กซ์ละมั้ง หวังว่าจะมีเหตุการณ์ฮีโร่ ความวายป่วงบางอย่างเข้ามาทำให้เราต้องร่วมมือเพื่อผ่านมันให้ได้ และให้เรากลับมารู้สึกเช่นเดิม แต่เปล่าเลย มันเรียบราบ สามัญสมบูรณ์ กลายเป็นเราเองที่วายป่วง"

"ไม่มีทะเลาะ?"ปีเตอร์พูดพร้อมนั่งลงหลังจากไปหยิบเบียร์

"ใช่... ไม่ทะเลาะ"

"ชิบหายชัดเจน" ปีเตอร์เปิดกระป๋องแล้วยื่นให้เพื่อนรัก

"วันที่เจ็ดกรกฏาปีนั้น มีข้อความส่งมาจากเธอ"

"ว่า..."

"มันว่างเปล่า"

"ตรงมาก"

"อืม ความรู้สึกถ่องแท้ บริสุทธิ์ โค้ดดิ้งไร้ทางถอดแม้ใช้เครื่องอินิกม่า มีแต่เราทั้งคู่ที่เข้าใจ"

"เป็นที่มาของคำกล่าวที่มึงชอบพูด... 'โชคดีอย่างหนึ่งของชีวิตเราคือการมีคนเข้าใจโดยไม่ต้องพูด'"

"อืม" แซมครางขณะปากประกบกระป๋อง น้ำเย็นล่วงผ่านลำคอความร้อนรุ่มแผ่ซ่าน

"เธอคือความโชคดี" ปีเตอร์เอ่ยคล้ายคำถาม

"เธอคือความโชคดี" แซมทวนคล้ายคำตอบ
.
.
ความเงียบโอบกอดทั้งคู่อยู่ชั่วขณะก่อนถูกทำลายด้วยเสียงปีเตอร์ "หากเจอเธออีกครั้งมึงจะบอกอะไร"

"ไม่รู้ แต่คงพูดอะไรสักอย่าง เปล่งเสียงออกไป เป็นสัญญาณบอกว่ากูอยู่ตรงนี้"

"เป็นสิ่งที่ทำให้มึงอยู่ตรงนี้ตลอด"

"ใช่ กูอยู่ตรงนี้ตลอด" แซมตอบหลังจัดการเครื่องดื่ม กระป๋องเปล่าถูกบีบแล้ววางลงบนโต๊ะ

"กูอยู่เป็นเพื่อนมึง" ปีเตอร์กระดกเกลี้ยงกระป๋องตาม

#Luck
SHARE
Writer
imonkey7
Unfinished Writer
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments