ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้เป็นเจ้าเหนือฉัน
ฉันรักนายฉันศาสดามูฮัมมัตและครูฉัน ซอฮาบะห์จนปวงปราช




มุมมองที่เราและเจ้าเหนือเราที่ทรงเข้าใจ 


 เรารู้ว่าตัวเองทำอะไรได้และอะไรทำได้ดีและมีความสุข

 และแน่นอน นั้นคือ เป็นบ่าวที่รักและยืนหยัดเพื่อรอเวลาคืนกลับไป

รู้มั้ยทำถึงเชื่อว่าอัลลอฮ์ทรงมี .... ตอนช่วงเด็กไม่เคยรู้หรอกส่วนใหญ่จะชอบหลอกตัวเองและบอกคนอื้นว่าเชื่อและรู้    
ท่านแรกที่แสดงพลังของพระองค์ให้ฉันเห็น คือ แม่และป้าๆน้า ที่ชอบพูดลงท้ายทุกครั้งว่า ไม่เป็นเดียวอัลลอฮ์ก็ให้เราผ่านไป  :)อัลฮัมดูลิลละห์ ขออัลลอฮ์ตอบแทนและคุ้มครองพวกท่าน
ท่าน ต่อมาคือบรรดาเพื่อนที่รักในทางศาสนา ที่เตือนและปลอบซึ้งกันถึงความหวังต่อพระองค์
บรรดาท่านต่อมาเหล่านนี้ คือ แสดงถึง ความงดงาม ทรงพลัง รัศมี และยึดมั่นถึงความอดทน และเราก็พร้อมที่จะเพื่อรักษาพวกเค้าไว้ คือ ยายฉัน ตาฉัน และบรรดาครูสวรรค์ของฉันที่รับสายเชือกทองจนถึง นายของฉัน ท่านนบีย์มูฮัมมัต (ซ.ล}

และต่อมา คือบททดสอบของตัวเราที่พระองค์ทรงมอบให้ ด้วยกับความรักเราจริงๆ ถึงแม้จะลำบาคทางใจแต่พอเราแค่หยุด(หนี้ปัญหา หาข้อแก้ตัว และลุ่มหลงมัวเมา) เราก็จะพบว่าแท้จริงความสุขในทุกข์นั้นอยู่ในความสงบและเลือกมองต่อเหตุการ แค่นั้นเอง  ความจริงของความจริงที่คนมองข้ามคือ โลกเรามันน่ากลัวน่ะ ถูกมั้ย เพราะไม่มีใครล่วงรู้ถึงเจตนาในเค้าได้นอกจากเขาเอง 
และเราเองก็ไม่สามารถรู้ได้ถ้าเค้าบอก มันเลยนำมาซึ้งปัญหา ที่คน ชอบบอกว่าโลกนี้มันลวงหลอก ดูกันก็ออกแล้วใดไม่ระวังๅ!! ตั้งแต่ม.เราก็รู้แล้วว่าโลกเป็นงี้ เราเลยใช้ใจที่ให้ด้วยความจริงที่ไม่อิงสิ่งตอบแทน เพราะเคยหวังสิ่งตอบแทนแล้วเขากลับแบน และเราก็เศร้าเมื่อ ตอนช่วงเวลาที่ติดยาตอนนั้น  โลกนั้นมืดจริงน่ะ แต่พอผ่านมาแล้วกลับไปมอง แล้วโฟกัสให้เห็นถึงสิ่งที่เค้ากระทำกัน  มันทำให้เราปรับใช้และเข้าใจโลกที่คนปกติอยู่ได้ มาก เพราะหน้ากาก มันคือการตลาดที่จำเป็น มายากลและนักแสดง คือกำแพงและบรรเทาอาการตอนทุกข์  ฺผิดพลาดเพื่อเรียนรุ้และสูต่อทางข้างหน้าไป มันคือสิ่งที่เป็นเหมือนเกาะที่ปกกันคนใจเซาะเราได้มากจริงๆ แต่แล้วเมื่อวันเวลาแห่งการเรียกหาฉันจากพระเจ้าฉัน  เพื่อให้ฉันได้รู้จักพระองค์มาถึง เกาะที่ฉันเคยพกทั้งหนักและมืดมล มันก็พัง เหลือเพียงเราที่ รู้ได้ว่าสิ่งเดียวที่จะอยู่ต่อไปได้ คือ ยอมรับและยอมแพ้ในตัวเองซะ  แล้วมอบหมายความอ่อนแอนี้ให้พระเจ้าที่ทรงอำนาจสุดแล้วต่อการยึดมั่นเรา เรามอบให้พระองค์เสมอ ตอนนั้นแหละที่ ความรู้สึกของใจที่ไม่เคยสัมผัส ที่รับรู้ ใช่พรองค์ทรงมีจริงๆ และยิ่งกว่านั้นเราได้รับการช่วยเหลือเสมอ  เราได้พลังที่ทรงพลังจริงจากพรองค์ ตอนช่วงนั้นรับรู้แต่ไม่เคยเข้าใจซึ่งสิ่งที่ควรค่าก็การได้รับรู้ เราเลยถูกทดสอบอีก แล้วมันก็เป็นเช่นเดิมอีก  จุดเริ่มจากใครจุดสุดท้ายก็คงกลับไปหาพระองค์ ผู้ทรงเอกะของฉัน       เราไม่ค่อยพูดถึงความเชื่อเพราะเรากลัว เวลาที่เราอธิบายให้คนเข้าใจผิดๆ เราเลยพยามใช้เหตุการจริงเพื่อสรุปสิ่งที่ เราพูดและแนะนำ คนทุกคนต่างมุมจากคิดต่างจินตต่างเข้าใจ และไม่เคยแตกต่างไปเลยคือ ความเป็นจริง ที่เจอๆกัน และมนุษย์ที่มี อารมและสถานการ์ณคล้ายๆกัน   เวลาเราอยากพูดสิ่งดีที่เจอกับใคร ถ้าเค้าไม่อยากรับรู้ ก็ไม่รู้จริงๆน่ะ เราโดนเมิลประจำจนเสียหน้า แต่ก็น่ะ สิ่งเดียวที่ดันชอบในหลักศาสนาที่สามารถทำได้ง่ายๆ คือ การให้แม้รอบยิ้มนั้นก็คือการให้ที่ คนที่รับปลืมใจก่อนแล้ว แม้ในความคิดของกันและกันต่างมีเงื้อนงำและความเป็นธรรมของตน      

ถ้าเราไม่พยามเข้าหาและพยามเป็นสิ่งที่พระเจ้าทรงรัก เราคงไม่เข้าใจเรื่องของการ ระงับ สงบ สะดับ สติ และชีวิตต่างๆ เราเองเลือกจะเป็นงี้เราเลือผิดแม้ไม่อยากผิด เราเลือกจะถูกและพยามแม้ลำบาคต่อการเข้าใจซึ้งมัน    เราไม่เคยอยากเกลียดใครเลย เราไม่อยากพูดถึงสิ่งแย่ของใคร เราเพียงแค่อยากเข้าใจในตัวเราว่าเรามีข้อผิดอะไร เราอาจจะแก้ แต่แน่นอนต้องเป็นสิ่งเราเห็นถึงคุณค่าและคุณธรรมในมัน เราเชื่อว่าความรู้เรา เข้าใจได้ด้วยพระองค์  เราเลยเรียนรู้ทุกๆศาสนา เพราะทุกๆศาสนาต่างสอนเหมือนกัน แต่นิยามหรือเรียกชือไม่เหมือนกัน  ไม่มีใครเหนือใครเลย 
 จิตใจเหนือ สำหรับเรา คงเป็นความต่ำที่เคยทนจมองเห็นใจของคนที่ผิดพลาดเหมือนๆกัน นั้นแหละคือความสูงทางใจ ไม่ใช่การยกย่อ หรือพวกที่ทำเป็นพูดยอ แต่ยังไม่ลองมองหาความจริงในตน  คนทุกคนผิดพลาดหมด!! ข้อนี้ใครๆก็ยอมรับ  แต่ไม่กี่คนลองมั้งที่เข้าใจ  เข้าใจว่ามันคือโอกาศ โอกาศให้เราได้แสดงตัวตน ความรัก ความจริงใจ และเป้าหมายตรงๆ  ที่จะถอดใจลงหรือก้มหน้าลงแล้วเดินต่อ  เราชอบเรียนรู้ชีวิต เพราะมันมีคุณค่าในแบบที่เห็นภาพ HD อารม สัมผัส ความจริง มาหมด  และมันจะหลอมคนมลๆแบบเราไม่ทนทาน เรามีหน้าพูด แต่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย นอกจากคนข้างกายต้องการเข้าใจในเราจริงๆ  และเราจริงๆไม่รู้หรอกว่าคืออะไร เห็นเราสามารถรู้จักถึงสิ่งที่เกิดแล้วพยามพัฒนามันได้ เพื่อให้เราเป็นคนจริงๆ  เรารู้ว่า เรารักศาสนาและชอบช่วยเหลือและพูดปลอบ แต่เราก็รู้ถึงความผผิดพลาดที่ไม่ละเอียดและชอบอวดดีในตอนั้น เราเลยเลือกจะใช้สิ่งนี้เป็นชีวิต ชีวิตที่รู้ว่ามืดมลแต่พยามใช้โอกาษจากพวกลมเพื่อแสดงว่าเราก็อยากมีแสงเพื่อหายใจ ทุกศาสนาดีหมดจริง แต่คนเราเองที่ทำร้ายศาสนาตัวเอง และเราก็เป็นเช่นนั้นในหลายๆครั้งแต่ไม่เคยอยากเป็น สุดท้ายเรียนต้องเรียนความเจ็บเพื่อรู้ถึง
อาการและหาเหตุเพื่อตรวจและพัฒนา  เรารู้ชีวิตแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว แม้คนจะมองเราเปลี่ยนไป แต่หารู้ไม่ ว่าเพราะใจเปลี่ยนกายกับสมองเลยเปลี่ยนไปตามมัน ใครๆก็รู้ว่าต้องเจออุปสรรค์ เราเลยรู้จักอุปสรรค์แล้วหาข้อดีในมัน ต่อไปทางเดินข้างพบเจอกันครั้งใด จะได้รู้ไว้ว่าควรสู้ทนหรือวางตนยังไง  เราอยากเรียนแบบเพื่อนน่ะ ๆมีเพื่อนๆสังคม เฮฮา:) แต่เรารู้ว่าตนเป็นคน ขี้เกียจและนี้คือภัยที่พยามมากที่สุดที่ก้าวผ่านมัน แต่กว่าจะเข้าใจ มัน เราก็ได้ทำร้ายดวงใจผู้ที่รักไปหลายดวงแล้ว เราละอาย เลยได้แต่ยอมรับทำใจ และพูดกับใจว่า รอผมน่ะสักวันผมจะกลับไปตอบแทน นั้นคือคำพูดที่เราใช้ได้ดีที่สุดแล้ว และก็ทำได้ที่สุดแค่นั้นจริงๆ เพราะความรู้สึกไม่สารถถูกแก้ไข้ นอกจากโอกาศเพื่อให้คนๆได้แสดงพลังว่าเค้าก็อยากดีขึ้นจริงๆเหมือนกันน่ะ เหมือนตอนที่บำบัด คนในนั้นมีความรู้สึกนีทั้งนั้นและเราก็ได้พลังความคิดผ่านความที่คือบททดสอบจากพระองค์  คนทุกคนขอแค่โอกาศ แพ้ล้มแล้ว9ครั้ง แต่ถ้ามีโอกาศเพียงอีกครั้ง นั้นอาจคือความสำเร็จและความภูมิใจ  เราเรียนมาจากยายและแม่โดยตรง ความรักจริงๆ คือ โอกาศที่เรามอบให้คนที่ทำร้ายเรา และเชื่อว่าเค้าจะรักษามันเหมือนที่เราพยามรักษาโอกาศนั้นเช่นกัน   ข้อนี้คือความรักที่คือความหมายของความบริสุทธ์ที่คนที่ หยุดเพื่อเข้าใจเท่านั้นและที่เห็นมัน และฉันใช้ความรักนั้นผ่านแม่ในการมองและสีหน้าเวลามีต่อคนที่เรามาบ้าน เป็นประจำ เพราะเหมือนแกจะบอกชอบไม่ชอบเพื่อนหรือแฟนเรา  จุดประสงค์ในนั้นจริงคือความเป็นห่วงในเราที่เค้ากลัวว่าจะผิดพลาดและเราจะนั้งเสียใจ :) งดงามเนาะ ครอบครัวเนี้ย เรากว่าจะเข้าใจ ก็ทำเค้าเสียใจไปมากช่นกัน แต่รู้มั้ย เรารู้สึกกับสิ่งแย่ทางบ้าน แต่เราเลือกมองให้เห็นถึงการะทำในนั้นได้เช่นกันน่ะ  
เราแม้รู้ว่าแม่เปป็นคนนิสัยแบบไหน บางทีเราก็ยังทำร้ายกันซึ้งการไม่เข้าใจและอยากเอาชนะ แต่เหตุผลก็คือ 0 เพราะผลลัพจริงๆคือ นั้นคือแม่เรา 555555 เราไม่ฟังคนพูด แต่เราชอบเรียรรู้คนและชืมชมในการกระทำ เพียงไม่กี่ครั้ง ไม่มีวินาทีนั้น แหละกาตัดสินใจ  มันคือตัวตนคนๆนั้นจริง 
คนที่กล้าทำดีแม้รู้ว่านั้นคือสิ่งที่คนจะต่อว่า  คนที่รักตัวเองได้แล้วควรรักคนอื้น (สิ่งนี้คือบทดรียนล่าสุดชิ้นสำคัญทีได้จากการกระทำ ขอบคุณ   เราไม่อาจรู้ความจริงในคนแต่เราสามารถรู้จักคนในความจริง   สิ่งที่ภูมิใจกับตัวเองมากจริงๆคือ อดีษที่ผิดพลาดและความพยามอยากเป็นคนสำเร็จ ผมเหมือนเป็นการย้อมองที่ไร ภูมิใจ นั้นกูจริงหรือวะเนี้ย 5555 และที่สำคัยอีกอันคือ เราคือแรงผลักดันให้คนที่อยากก้าวข้ามมันหรือ ท้อกับสิ่งต้างๆ ได้เหมือนกัน  เราได้สู้หรอก แต่เราอยู่หลังพวกคุณต่างหาก  เรามีแค่พูดปลอบตัวเองให้เดินหน้าไป และจากเล่าให้คนรอบข้างหรือท้อแท้  เป็นในว่า  เราจะผ่านไปได้น่ะพร้อมคุณเลย เรียนรู้ชีวิตของเราในแบบของกันและที่หวังดีซึ่งกันแนะนำได้แต่ไม่ใช่พยามบอกหรือบอกว่าสิ่งที่เราเป็นมันหลอกตัวเอง เราไม่เคยบอกและทำร้ายคุณ  (นอกจากคำพูดที่ผิดพลาดที่พูดกับน้าในวันนั้นแค่นั้น )  นอกนั้นเราพยามพูดสู่กาวันข้างหน้าให้ช่วยกันถ้าใครเคยผ่านมัน  แต่เราเองก็ งง ใยถึงดูแค่คำดูแต่ไม่เห็นถึงความจริงและไม่ใช้มุมมองก้านดีมองให้เห็น   เราเองก็มีมุมมองมืด มีเหมือนๆคนอื้นทุกอย่างและถ้าใช้มันจริงๆเราจะกลายเป็นคนที่ยิ้มได้แค่หน้าตาแต่ข้างเรารู้ว่านี้ใช่เรา เราที่เป็นเราคือตัวเราที่ควรเป็น แน่นอนถ้าคุณมองลบ คุณจะอิจฉา ในสิ่งที่ผมยืนแต่เมื่อไหรเลือกยอมรับความจริงใจในคำพูดร้ายๆนั้น คุณไม่ต่างจากได้เรียนชึวิตผมจริงๆเลย   แต่ชั่งเถอะ  เค้าไม่ผิดหรอก เพราะเราเองที่พอจะรู้ถ้าบอกเค้าอาจจะคิดงี้แต่ก็ยังทำ ไม่เป็นไว้รอมอบสิ่งดีๆให้กันเหมือนเราต่างถึงฝันของแต่ละคนกัน แค่นั้นก็พอ  เรารู้ว่าพรสววรณเราได้มาหลักคือดนตรี และศาสนา เราอยากเผ่ยแผร่ศาสนาน่ะ แต่เราเลือกางนี้เพราะตอนนั้นเราพอรู้ว่าตัวเองจะไม่มั่นใจในตัวเองเพราะอดีตอะไรตางมา แต่เราก็ไม่เคยทิ้งทุกอย่างที่ทำให้มีคุณค่าเลยน่ะ  เรารู้ตัวเองพูดไม่ค่อยเข้าใจ เลยพยามศึกษาความเข้าใจของคนและวิธีพูด เพื่อจะใช้มาเขียนเพลง  เพลงที่คนบนโลกฟังกันทั้งหมด และเราสามารถให้กำลังใจพวกเค้าผ่านเพลงเราที่ประสบการ์ณจริงๆ อย่างน้อยมันจะเป็นเพื่อนคุรเวลาที่ไม่เหลือใครและพยามบอกตัวเองไว้ว่า สุดท้ายเราเองที่ควรค่าต่อความรักใรตัวเเองที่่เมโลดี้เพลจะกระตุ้นห้วงทำนองให้เข้าสู้ความรู้สึก ขอเสียดนตรีที่มองเห็นตริงๆตรงนนีคือ  การกระตุ้นจิต และเราควรต่อการระวังในการเข้าหาพระเจ้า แต่เราก็เชื่อว่านี้ก็สามารถ หยิบมาเป็นคุ้นค่า เพื่อสร้างตัวเงอในเพลง ที่ัรักและทำนอง ที่อยู่ดีก็ได้มาเหมือนพรจากพระองค์  เราเจตนาที่จะทำเพื่อพระองค์เสมอ  เราอยากช่วยคนที่ ชีวิตโดดเดียว ไร้หนทาง สับสน สิ้นหวัง มองหา ต้องการ และใช่นั้นคือเราที่รู้ว่าในนั้นมันมีไม่กีาคนที่จะทนได้และก้าวผ่านมัน  เราเพราะอัลลอฮ์ช่วย และเพราะรู้ว่าอัลลอจะช่วย และเชื่อเสมอ ว่าเราจะความช่วยเหลือครั้งนี้ บอกต่อได้  ผ่านเพลง ถ้าเพลงรัก คงจะเปป็นรักที่เราระบายความรู้ของตัวเอง แต่ถ้าเป็นเพลงชีวิต นี้คืแเพลงที่ควรค่าต่อเวลาและมูลคค่าในตัวเองที่เราใช้ประสบการเพื่อนเขียนมัน  เราไม่ใช่คนพยามเพื่อเพลง แต่เรารู้ว่าดานตรีมันคือที่เราทำออกมาให้เพลงนั้นที่ขึ้นมาได้  และใช่ เราเลยหาข้อบกพร่องในตนเอง แลเริ่มศึกษามัน ไม่ว่าจะจิตนาการ ความคิด ความเสี่ยงความเศร้า อักษร ปัญชา มุมมองมลมองและแค่เห็นว่าอยู่ที่เรามองและเราเองคือสิ่งที่ต้องควรเป็น คนว่าเราอาจซึมเศร้า เราอยากบอกคนเหล่านั้นมา ขอแค่พูดกับเราคนเดียวก็พอน่ะ เพราะรู้มั้ยคนทุกๆคนกำลังปลอบและพยามสร้างภาพในสิ่งที่ควรค่าตอ่บอกตัวเองให้พยามเป็นเหมือนคนเก่ง คำพูดดที่ไร้ซึ่งตรรกะของเหตุและความเข้าใจนนั้น ทำอาจำทลายความเชื่อมั้นในคนเลยน่ะ เราปลอบเค้าได้มั้ย พยามบอกแทนดิ ถ้ารู้ว่าทางผิด เราแค่บอกว่าผิดทาง ไม่ใช่ตลอดเส้นทางผิด ชีวิตคนโดนทำร้ายไม่เหมือนกัน และความอดไม่เหมืนเช่นกัน เพราะงั้นควรพูดตรงๆ ในแบที่ไม่ใช่คนทำร้ายคน  พูดตรงทำร้ายความรู้ที่เค้าคิดเองว่ามันเจ้บ แตความจริงหัวใจเราเองที่ยอมเจ้บ  ถ้าเรารู้ว่าสิ่งที่เค้าเป้นมันคนละทางกับสิ่งที่เราคิด เราควรพยามบอกแง่คิด และเล่าชีวิตในทางตลกดีกว่า แต่่บางครั้งก็ควรระวังเป็นอย่างยิ่ง ความเป็นห่วง คือประตูสำคัญของเราาที่ควรต้องใช่อย่างคุณค่าและพอดี (บทเรียน)  ชีวิตคือความสงบ และความสงบคือความสุข และถ้าอยากสนุก ควรหลงรักในสิ่งที่ตนเองต้องการ แม้ไม่่ใช่แต่ก็ได้คุณค่า ที่รู้จักมัน  


มุมมองคนต่างแปลกและแหวกแนวหมด การพยามเถียงกับเค้า ต่อไปควรระวัง ถ้าเค้าพูดเพราะไม่อยากเข้าใจเราควรเงียบ แต่ถ้าเค้าด่าเพราะบอกเรานั้นเชื่อและรู้ผิด เรามีสติและสตาดรถหนีไป 555 คนไม่เข้าใจ ไม่ใช่เค้าไม่รู้แต่เพราะเค้าแค่ไม่อยากรู้ และยังไม่พร้อมจะรับฟังแค่นั้น  รักษามุมมอง คือการรักษาสมอง รักษาสมอง คือการหัวใจ  อย่างให้ทำร้ายคุณค่ามุมมองเราไป เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะคุณค่าคือสิ่งที่ตันเราเองเลือกที่จะมองเพราะงั้นไม่พยามมองเหมือนใคร แต่แค่พยามองให้เข้าใจและปลอบใจเมื่อจำเป็น  ถ้าเราผิด จะรู้เองเลยว่าผิด เพราะความผิดจริงๆ มันคือสิ่งที่ทำร้ายจริตใจ ไม่ใช่ บรรทอน  ถ้าเรารู้ว่านี้คือการทำร้าย เราควรรักษาไว้ซึ้งคุณและเปลี่ยนมันเพื่อเข้าใจใครหลายคนเหมือนกัน  รู้ว่าอะไรควรค่าต่อการรักษามากกว่าความคิดดีๆ ความรู้สึกที่รู้และสำนึกในสิ่งดีๆยังไงละ ที่ควรต่อการรักษาเพราะมัน กำแพงเพรชที่หน่า พอกับคนที่ว่าใบคุณ 555 


ก้าวแรกมั่นคง ก้าวสองเริ่มปลง ก้าวสามเราจะเข้าใจแน่    ชีวิตเดินวันละสามก้ามพอ  
อีกไม่กี่สิบปีก็สำเร็จเองแหละ อย่ารีบเดินจนเกินไป และให้หยุดมองชมดนลมอะไรที่ที่โคตรมีมูลค่าต่อจิตใจของคุณและใครอีกคน เก็บทุกอย่างไว้กับห้วงเวลา อย่าแบกน่ะ   มันหนัก แต่ให้เก็ยไว้  เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะเราเชื่อว่าทุกสิ่งมีค่าในแบบของมัน และเราควรเห็บไว้ใช้เมื่อยามจำเป็น เก็บกับเวลา  เวลาไม่ว่าหรอก เพราะเวลาไม่เคยบอกว่าจะเจอแต่ให้ระวังไว้น่ะมันกำลังจะมา 5555 

ขอบคุณ ทีุ่อย่าง ที่ผ่านมาและผู้คนในเฟสที่แชร์สิ่งดีให้เราได้อ่านและผ่านตา พวกคุณไม่รู้หรอกว่าการให้คุณในตัวเอง ที่แชร์นั้น  มันคือความงดที่โลกทั้งใบนี้ทุกคนมีแต่มีไม่กีคนที่เห็นมัน สิ่งดีที่มีให้ผ่านทุกเวลา
 
SHARE

Comments

F_l_W
3 months ago
ถ้าเป็นตัวเองกันหมด ป่าก็นอนขี้เกียจหมดแล้ว  แต่ถ้าตอบตัวเองว่าอยากเป็นอะไรที่สุด แม้อยากลยากลำบาคแค่ไหน เราก็เชื่อว่ามีสุข  แค่นั้นแหละเป้าหมายมนุษ ส่วนทุกอย่างที่เจอมันคือระหว่างท่างที่บอกเรา ว่า เราควรเดินยังไงใหไปหาความสุขที่สุด แค่นั้น

Reply