อบอุ่นเพื่อสงบระเบิด
เมื่อวานวันที่ 18 มกรา เป็นคืนสุดท้ายของกิจกรรม เราสนุกกับกิจกรรม ผู้คนที่งานก็เช่นกัน เราดื่มแอลกอฮอล์เยอะพอสมควรรู้สึกมึน ๆ แต่ยังคงมีสติอยู่ ร่วมการเต้นกันสักพัก บางคนในงานก็เริ่มเมาสุด ๆ ยากจะควบคุม เราก็พยายามช่วยให้สถานการณ์มันดีขึ้น ซึ่งมันกำลังจะดีขึ้นแล้ว แต่ดันมีคนเปิดเพลงที่ทำให้หัวใจนักเต้นของพวกเขาตื่นกลับมาอีกครั้ง วุ่นวายกันพักใหญ่ เราเองไม่รู้สถานการณ์สงบลงตอนไหน เพราะในเวลานั้นเราปลีกตัวออกมานอกบริเวณ เพื่อมาสูบบุหรี่ซึ่งขณะนั้นเราพึมพัมกับตัวเองพร้อมน้ำใส ๆ ที่ไหลออกมาจากดวงตา ความรู้สึกมากมายที่อึดอัดอยู่ภายในต่างพลั่งพลูออกมาโดยน้ำตา เราใช้เวลาในการร้องไห้และนอนอยู่บนพื้นประมาณ 10 นาที ก็มีคนออกมาตามหาเรา ซึ่งเขาตกใจกับสภาพของเรามาก เขาตะโกนเรียกให้คนมาช่วยพยุงเราไปล่างหน้าแล้วเข้านอน แต่เรื่องมันไม่ง่ายขนาดนั้น เพราะระเบิดเวลาที่เก็บไว้ในตัวเราได้ทำงานแล้ว เราร้องไห้บ่นพึมพัมหลาย ๆ เรื่อง ทั้งความตาย ความเหงา ความน้อยใจ ความทรมานต่าง ๆ มันยิ่งทำให้คนรอบข้างตกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาพยุงเราเพื่อไปล่างหน้า เมื่อเราเห็นหน้าตัวเราเองเรากลับกรีดร้องออกมาด้วยความทรมานและชักเกร็งซึ่งมันไม่ใช่เรื่องปกติสักเท่าไหร่ พวกเขาจึงพาเรานั่งลงสงบสติ แต่เราก็ยังไม่ยอมหยุดจนมีปากเสียงกับเพื่อน เราในเวลานั้นคือปีศาจ หรือคนเลวที่เราเกลียดและกลัวที่สุด มันมักจะออกมาในเวลาเราอ่อนแอมาก ๆ พวกเขายังคงพยายามปลอบประโลมเรา จนกระทั่งเราเริ่มสงบลง พวกเขาจึงพยุงเราเข้าห้องพัก มีคนดูอาการเราหนึ่งคน เขาแสดงความอบอุ่นมาให้เราได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาจับมือเราไว้ ลูบมันเบาๆ เขาพยายามทำให้เราผ่อนคลาย ซึ่งเราขอบคุณเขามากจริง ๆ ซึ่งมันเบาลงมาก ๆ จนเราหลับไปโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย . . .
SHARE
Written in this book
My blue
บันทึกหลังจากพบหมอ รวมถึงอาการจากการทานยา
Writer
Simsy
Writer
ฉันจะเขียนชีวิตของฉันเอง

Comments